Welkom We hebben vier battles afgerond, wat waren je bevindingen?

1-2

Dat waren uitstekende composities, echte luisterliedjes om het zo maar eens te zeggen, of doe ik daar de band mee te kort ?
Dat is bij de progressieve muziek wel anders.
De ruimtelijkheid waar je het in je inleiding over had herken ik zeer in die eerste tracks die ik tot nu toe heb gehoord. ’t Smaakt zeker naar meer!
Eén luisterbeurt is in feite te weinig, dus daar komen er vast nog een paar bij.
Mijn complimenten voor je info over de band wat je geschreven hebt bij de opening van de KO Swell. Dat heeft zeker geholpen me over de streep te trekken om hieraan mee te doen.

In deze battle geef ik de voorkeur aan de laatste, al lagen ze dicht bij elkaar. Dus...

1-3

2-3

3-3

Lastige keuze...

4-3

Bij de pairings laat ik mij niet slechts door de eigen voorkeur leiden. Vanzelfsprekend komen songs van dezelfde plaat elkaar zo lang als mogelijk niet tegen, en dat zal tot de halve finales te voorkomen zijn. Daarnaast kies ik de battles zodanig dat de acht Swell langspelers elkaar in elke ronde maar één keer zullen treffen, zo lang als dat lukt. En tenslotte laat ik mijn favorieten in deze eerste ronde niet met elkaar strijden. Mijn favorieten? Dat zijn steevast de acht eerstgenoemden en die heb ik ooit samen op één unieke plak vinyl laten persen. De acht opponenten zijn bijna net zo goed en maken de zestien vol.

Ervan uitgaande dat Too Many Days Without Thinking en 41 de beste Swell releases zouden zijn, dan legt de volgende battle het meeste gewicht in de schaal. Tijd voor het weemoedige Sunshine Everyday tegenover het hypnotiserende Song Seven:




versus

Dat zal geen verbazing wekken:

1-0

2--0 appeltje eitje

2-1 nipt

3-1

hoort zegt het voort

4-1

Slechts met een nagellengte voorsprong...

Volgens MuMe is de beste release toch echt '..Well?' Score van maar liefst 4,15 tegenover 3,98 en 3,91. Afgetekend "de beste". En naar mijn smaak, zou dat nog wel eens waar kunnen zijn ook...Well?

Die aanname houdt inderdaad niet per sé stand. 41 kreeg als opvolger van '... Well' indertijd wel geweldige kritieken en op Rateyourmusic heeft 41 samen met Too Many Days de hoogste waardering. Bij Discogs daarentegen wordt '... Well' weer hoger aangeslagen, en de rating hier op mume is inderdaad buitengewoon. Dan is het beter om over de drie beste releases te spreken want daar hoort 41 zeker bij.

5-1

Toch bijzonder hoor, dat aparte sfeertje bij Sunshine Everyday. 't Viel me al gelijk op na de eerste beluistering.
Daarom mijn punt daar naar toe, zoals de meeste sprekers boven mij.
Song Seven is zeker niet verkeerd. Hoor ik daar iets van Nirvana in?

6-1

7-1

Next battle, Next to Nothing, afkomstig van een plaat die indertijd min of meer Swell's come-back vormde. Na afwezigheid op de twee voorgaande releases keerde Kirkpatrick terug zowel voor drumwerk als ook voor artwork. Whenever You're Ready heeft daardoor meer een Swell-sound en ziet er ook Sweller uit. Toch zijn er verschillen met vroeger. De plaat klinkt opgeruimder dan voorgaand werk, dat geldt zéker voor de hier geselecteerde track. Wellicht was de druk van 'moeten presteren' er vanaf bij Freel en Kirkpatrick en verklaart dat de luchtigheid.

De opponent is Make Up Your Mind en da's andere koek. Afkomstig van For All The Beautiful People en dat was al een ietwat ambitieuze plaat. Make Up Your Mind klinkt ook zo, erg up-front en begeleid door een clipje waar duidelijk een hoop moeite voor gedaan was. De hit die het had moeten worden werd het niet, maar dat neemt niet weg dat het een erg goed in het gehoor liggende track is die beter had verdient.




versus

1-0

2-0

3-0

Next to Nothing is opnieuw een fijne Swell-ontdekking voor me.
Ook bij deze track kreeg ik het gevoel, 'waar heb ik dit eerder gehoord'.
Zoals ik gisteren met Song Seven uitkwam bij Nirvana, hoor ik bij Next to Nothing flarden van The Pineapple Thief erin terug, maar wie ben ik....?

4-0

5-0

Die eensgezindheid had ik niet verwacht

Make Up Your Mind is iets te "ingewikkeld", doet wat geforceerd aan in het arrangement. Zeker niet slecht of zo. Maar Swell is vooral sterk in de eenvoud. Die enkele synthtonen, bijvoorbeeld, die een nummer net die emotionele meerwaarde kunnen geven.

Eerste ronde, laatste battle, en de meest up-tempo. It's OKay van ...Well? moet haast wel de meest monotoon doordreunende Swell track zijn. Over een nagenoeg ononderbroken ritme declameert Freel toonloos een moeilijk verstaanbare tekst. Maar wat blijkt? It's Okay kan prima zonder melodie.

De opponent (I Know) The Trip biedt wat dat betreft compensatie, het nummer is sowieso een van de beter gesmede songs op Too Many Days Without Thinking. Slacker of Grunge, met een iets scherpere timing en een houthakkershemd voor David was dit een anthem van allure geweest.




versus

Met deze twee Swelletjes hierboven laat ik me vanavond verrassen. Ben benieuwd!
Score volgt morgen.

1-0

2-0

Met schaatslengte en banddikte

In deze tweestrijd ga ik dit keer voor de underdog.
Waarbij aangetekend dat beide liedjes voor mij een hoog aaibaarheidsgehalte hebben.

2-1

3-1