Muziek / Muziekgames / De Witte Trui [Editie 2017]
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:04 uur
En waarom staat Beyoncé dan niet in de finale?
EDIT: Lees nu dat het in de chat ook al over Beyoncé en Kanye West in combinatie met vernieuwend ging
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:12 uur
Archive en Cloud Nothings mag je nu al voorzichtig de verrassingen noemen. En dan moet mijn lijstje nog komen.
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:14 uur
Het is echt nog steeds retespannend bovenaan! Het schuift elke keer weer in elkaar als je net denkt dat er een patroon begint te ontstaan 
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:14 uur
Vergeet Lana Del Rey niet. Die sprokkelt haar punten ook stilletjes bij elkaar en staat nog steeds in het linkerrijtje.
2
geplaatst: 10 december 2017, 18:18 uur
Bijzonder dat een The War of Drugs continu - m.i. enigszins foutief - wordt gelinkt aan Springsteen en Arcade Fire vervolgens weer niet. Als er nu één band is die in geest exact hetzelfde doet als Springsteen of een U2... Vergelijk het alleen al met de epische opbouw van de songs. Vooral live valt dat op. Uitbarstingen van epische proporties, een dichte laag van instrumenten, meezing-refreinen, korte stukjes tekst die live door het publiek werkelijk gescandeerd worden (Liiieeess Liiies! of Badlands! Whooowhooo Badlands!), deelname van het publiek dat zich met de songs en performance verweven etc. Dat ze het verpakken met een (hippe) laag Bowie, neurotische toestanden a la Talking Heads/B-52's en tegenwoordig producties gebruiken die doen denken aan disco en LCD Soundsystem doet daar weinig aan af. Liefhebbers van Arcade Fire zijn óf al Springsteen liefhebber óf weten dat nog niet van zichzelf en proberen dat met alle macht te onderdrukken.
AF is oude meuk AF. Wel oude meuk waar ik een zwak voor heb. War on Drugs daarentegen probeert de heartland sound van Springsteen en dergelijke wel enigszins te kopiëren inderdaad (al denk ik eerder aan Dylan en Tom Petty), maar is uiteindelijk qua gevoel totaal anders. Een Springsteen wisselt introspectieve rustige nummers af met knallers en ontaard vaak helemaal. The War on Drugs kabbelt rustig verder zonder echt uit te barsten. Ik vermaak mij meestal een half uur zeer kostelijk, om daarna zin te hebben in iets anders. Hoe goed ze ook zijn in hetgeen ze verkopen.
AF is oude meuk AF. Wel oude meuk waar ik een zwak voor heb. War on Drugs daarentegen probeert de heartland sound van Springsteen en dergelijke wel enigszins te kopiëren inderdaad (al denk ik eerder aan Dylan en Tom Petty), maar is uiteindelijk qua gevoel totaal anders. Een Springsteen wisselt introspectieve rustige nummers af met knallers en ontaard vaak helemaal. The War on Drugs kabbelt rustig verder zonder echt uit te barsten. Ik vermaak mij meestal een half uur zeer kostelijk, om daarna zin te hebben in iets anders. Hoe goed ze ook zijn in hetgeen ze verkopen.
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:23 uur
Ataloona schreef:
Bijzonder dat een The War of Drugs continu - m.i. enigszins foutief - wordt gelinkt aan Springsteen en Arcade Fire vervolgens weer niet. Als er nu één band is die in geest exact hetzelfde doet als Springsteen of een U2... Vergelijk het alleen al met de epische opbouw van de songs. Vooral live valt dat op. Uitbarstigen van epische proporties, meezing-refreinen, korte stukjes tekst die live door het publiek werkelijk gescandeerd worden (Liiieeess Liiies! of Badlands! Whooowhooo Badlands!), deelname van het publiek dat zich met de songs en performance verweven etc. Dat ze het verpakken met een (hippe) laag Bowie, neurotische toestanden a la Talking Heads/B-52's en tegenwoordig producties gebruiken die doen denken aan disco en LCD Soundsystem doet daar weinig aan af. Liefhebbers van Arcade Fire zijn óf al Springsteen liefhebber óf weten dat nog niet van zichzelf en proberen dat met alle macht te onderdrukken.
Bijzonder dat een The War of Drugs continu - m.i. enigszins foutief - wordt gelinkt aan Springsteen en Arcade Fire vervolgens weer niet. Als er nu één band is die in geest exact hetzelfde doet als Springsteen of een U2... Vergelijk het alleen al met de epische opbouw van de songs. Vooral live valt dat op. Uitbarstigen van epische proporties, meezing-refreinen, korte stukjes tekst die live door het publiek werkelijk gescandeerd worden (Liiieeess Liiies! of Badlands! Whooowhooo Badlands!), deelname van het publiek dat zich met de songs en performance verweven etc. Dat ze het verpakken met een (hippe) laag Bowie, neurotische toestanden a la Talking Heads/B-52's en tegenwoordig producties gebruiken die doen denken aan disco en LCD Soundsystem doet daar weinig aan af. Liefhebbers van Arcade Fire zijn óf al Springsteen liefhebber óf weten dat nog niet van zichzelf en proberen dat met alle macht te onderdrukken.
Je noemt al meerdere redenen waarom ik AF wel trek en Bruce niet (Bowie, Talking Heads, James Murphy). Neemt niet weg dat ik het met je eens ben dat er veel Springsteen-invloeden in de muziek van AF zit.
1
geplaatst: 10 december 2017, 18:23 uur
Ataloona schreef:
Liefhebbers van Arcade Fire zijn óf al Springsteen liefhebber óf weten dat nog niet van zichzelf en proberen dat met alle macht te onderdrukken.
.
Liefhebbers van Arcade Fire zijn óf al Springsteen liefhebber óf weten dat nog niet van zichzelf en proberen dat met alle macht te onderdrukken.
.
Ik ben helemaal dat laatste.
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:23 uur
De top-9 gaat het uitvechten, schat ik in. Cloud Nothings en Portishead zie ik op den duur toch te kort komen, en de rest staat al te ver achter..
1
geplaatst: 10 december 2017, 18:24 uur
Ataloona schreef:
Bijzonder dat een The War of Drugs continu - m.i. enigszins foutief - wordt gelinkt aan Springsteen en Arcade Fire vervolgens weer niet. Als er nu één band is die in geest exact hetzelfde doet als Springsteen of een U2... Vergelijk het alleen al met de epische opbouw van de songs. Vooral live valt dat op. Uitbarstingen van epische proporties, een dichte laag van instrumenten, meezing-refreinen, korte stukjes tekst die live door het publiek werkelijk gescandeerd worden (Liiieeess Liiies! of Badlands! Whooowhooo Badlands!), deelname van het publiek dat zich met de songs en performance verweven etc. Dat ze het verpakken met een (hippe) laag Bowie, neurotische toestanden a la Talking Heads/B-52's en tegenwoordig producties gebruiken die doen denken aan disco en LCD Soundsystem doet daar weinig aan af. Liefhebbers van Arcade Fire zijn óf al Springsteen liefhebber óf weten dat nog niet van zichzelf en proberen dat met alle macht te onderdrukken.
AF is oude meuk AF. Wel oude meuk waar ik een zwak voor heb. War on Drugs daarentegen probeert de heartland sound van Springsteen en dergelijke wel enigszins te kopiëren inderdaad (al denk ik eerder aan Dylan en Tom Petty), maar is uiteindelijk qua gevoel totaal anders. Een Springsteen wisselt introspectieve rustige nummers af met knallers en ontaard vaak helemaal. The War on Drugs kabbelt rustig verder zonder echt uit te barsten. Ik vermaak mij meestal een half uur zeer kostelijk, om daarna zin te hebben in iets anders. Hoe goed ze ook zijn in hetgeen ze verkopen.
Stadionrockerds zijn Arcade Fire zeker, vanaf het begin al met liedjes als Wake Up. Ze zijn inderdaad ook duidelijk beïnvloed door muzikanten als Bowie. Ik probeer ze dan ook absoluut niet te framen als een of andere revolutionaire underground-band. Wat ik wel probeer te zeggen is dat er elementen in hun muziek zijn die tegelijkertijd vernieuwend (als in: nog nooit door een mainstreamband gedaan) en invloedrijk waren. Hun instrumentenkeuze zoals op No Cars Go is daar een voorbeeld van, maar ook het borderline vals zingen zoals Chassagne doet op Sprawl is een voorbeeld van een muzikaal element dat de muziek van de laatste tien jaar heeft gekenmerkt, iets wat ik bij War On Drugs moeilijk kan vinden.Bijzonder dat een The War of Drugs continu - m.i. enigszins foutief - wordt gelinkt aan Springsteen en Arcade Fire vervolgens weer niet. Als er nu één band is die in geest exact hetzelfde doet als Springsteen of een U2... Vergelijk het alleen al met de epische opbouw van de songs. Vooral live valt dat op. Uitbarstingen van epische proporties, een dichte laag van instrumenten, meezing-refreinen, korte stukjes tekst die live door het publiek werkelijk gescandeerd worden (Liiieeess Liiies! of Badlands! Whooowhooo Badlands!), deelname van het publiek dat zich met de songs en performance verweven etc. Dat ze het verpakken met een (hippe) laag Bowie, neurotische toestanden a la Talking Heads/B-52's en tegenwoordig producties gebruiken die doen denken aan disco en LCD Soundsystem doet daar weinig aan af. Liefhebbers van Arcade Fire zijn óf al Springsteen liefhebber óf weten dat nog niet van zichzelf en proberen dat met alle macht te onderdrukken.
AF is oude meuk AF. Wel oude meuk waar ik een zwak voor heb. War on Drugs daarentegen probeert de heartland sound van Springsteen en dergelijke wel enigszins te kopiëren inderdaad (al denk ik eerder aan Dylan en Tom Petty), maar is uiteindelijk qua gevoel totaal anders. Een Springsteen wisselt introspectieve rustige nummers af met knallers en ontaard vaak helemaal. The War on Drugs kabbelt rustig verder zonder echt uit te barsten. Ik vermaak mij meestal een half uur zeer kostelijk, om daarna zin te hebben in iets anders. Hoe goed ze ook zijn in hetgeen ze verkopen.
Maar goed, nu heb ik wel genoeg op één band gescheten.
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:27 uur
Innovatie is vaak ook gewoon het combineren van voorgaande ideeën
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:28 uur
Conclusie: een echt vernieuwende winnaar gaan we niet krijgen. Daarvoor hadden we bijvoorbeeld Oneohtrix Point Never, Holden, SOPHIE of niet-MBDTF-Kanye in de finale nodig gehad. En ook daarvan is het discutabel. Of Burial... Jammer dat die het niet meer zo goed doet als in de eerste paar edities.
1
geplaatst: 10 december 2017, 18:32 uur
808's, Yeezus en Life of Pablo waren toch stuk voor stuk experimenteler dan MBDTF. MBDTF is een geperfectioneerde combinatie van zijn voorgaande albums. Met Yeezus sloopte hij die sound weer direct.
EDIT: De autotune-solo van Runaway (en de Bon Iver-sample in Lost in the World) zijn natuurlijk wel goede voorbeelden van vernieuwing.
0
geplaatst: 10 december 2017, 18:38 uur
Manman hoe spannend, is de volgorde van de lijsten echt random?
* denotes required fields.