Er zijn zo van die groepen of artiesten die zo'n reputatie hebben, maar je stelt vast dat je er zelf niks van bezit. Je wil er echt werk van maken ze beter te leren kennen en je verwachtingen zijn hoog gespannen.

Ok, met schaamrood op de wangen beken ik niks te bezitten van:
- Bob Dylan
- Bob Marley
- Jacques Brel
- Joni Mitchell
- Yes
- Marillion
- AC/DC (maar verwachtingen liggen stuk lager hier)

Waarom zou je je daar voor schamen? Wij zijn ook maar sterfelijke organismen met beperkte tijd...

Nu zich aan het openbaren:
The Fall. Nooit aan toegekomen, ooit op het verkeerde been gezet door een heel irritant nummer op een verzamelaar, daaruit de conclusie getrokken dat hun overige 94 ofzo platen ook wel niks zouden zijn.
Verkeerd gedacht blijkt nu, een universum aan muziek openbaart zich. Dat gaat me geld kosten.

Heb niks van ELO, is dat erg?

Wie kan me overtuigen/overhalen tot kopen...

Niet erg, integendeel.

Ik wil toch Out of the Blue ooit wel eens hebben hoor

Maar ik schaam me alleen voor dingen die ik wel ooit heb gekocht, wat heeft het nou weer voor zin je te schamen voor wat je niet hebt.

Klopt. Beetje overdreven uitgedrukt.
Maar als ik 'Bananarama' in de collectie tegenkom, ook al zit die diep weggestoken, denk ik zo van: en ik heb geen Jacques Brel of Bob Dylan.

Tom Waits heb ik slechts een album van, daar moet snel verandering in komen. En van David Bowie heb ik zelfs nog helemaal niets. Hetzelfde geldt voor The Cars, Cream en George Harrison.

The Fall..

Van de artiesten die musicboy noemt, kan ik vertellen dat ik van allemaal wat heb, uitgezonderd Marillion, maar die staat ook bij mij op de lijst van minst favoriete artiesten (zie topic elders). Is dus niet echt een gat in de collectie.
Bananarama heb ik trouwens ook.

Ik heb dus weinig 'artiesten-gaten' in mijn collectie; als ik er een ontdek, dan vul ik die op. Dat gebeurt wel heel regelmatig, en ook na jaren sparen nog met grote namen. Twee daarvan uit de laatste maanden: Django Reinhardt, Marlene Dietrich.

Wel ervaar ik af en toe 'genre-gaten'. Ik heb weinig Jazz, Electronic, Heavy en Gothic. Dat leidt dan af en toe tot onbeheerste of domme aankopen. Onlangs nog de laatste van Skinless gekocht (onbeheerst, want waarom juist dit?), en ik kocht ook wel eens een Charlie Parker uitverkoop die niet om aan te horen bleek (dom, want het is bekend dat er grote kwaliteitsverschillen zijn).

Ik heb niks van Counting Crows, Dream Theater, Saybia, Rammstein, Marvin Gaye, Tool en Van Morrison in huis, maar ik sta er niet om te springen om het aan te schaffen eerlijk gezegd.

Tsja, ik moet toegeven dat ik hier heel rigide in ben. Het kost al tijd en geld genoeg om al het interessante spul van tegenwoordig bij te houden. Ik ben een kind van de jaren 80, dus alles wat daar voor ligt heb ik altijd bewust aan mij voorbij laten gaan. Ik kan er niets aan doen, het interesseert me domweg niet. Geen golden oldies voor mij. Ik heb dus nog nooit iets in huis gehad van The Beatles, The Rolling Stones, David Bowie, The Velvet Underground, Jimmy Hendrix, Bob Marley, The Animals, Tom Waits, Van Morrison, The Who, Led Zeppelin, Deep Purple, The Eagles, The Kinks, Queen enz. enz. Sterker nog, het enige dat ik heb van voor 1980 is Joy Division en Genesis en wat gebrande schijfjes van Fleetwood Mac, Supertramp, ELO en 1 verdwaalde Pink Floyd. Meer dan genoeg wat mij betreft .

In heel dit huis is geen jazzalbum te vinden!

A Love Supreme, Olé en Kind of Blue heb ik daarom maar op mn verlanglijstje gezet

Tot mijn spijt had ik vandaag niets in huis van Diamond Head, een zeer invloedrijke hardrock/metal-band, die zelf echter nooit een grote bekendheid heeft genoten.

Diverse artiesten, waaronder Lars Ulrich van Metallica, geeft aan door Diamond Head beïnvloed te zijn. Metallica brengt Am I Evil? maar wat graag live ten gehore.

Met Diamond Head is het minder goed afgelopen. De band viel na twee uitstekende platen uit elkaar en de bandleden zochten vervolgens elders hun heil. Afgelopen jaar kwam er dan eindelijk weer een plaat van het Britse gezelschap uit.

Diamond Head is voor de ontwikkeling van het NWOBHM-genre (een stroming waar ook o.a. Iron Maiden, Saxon, Def Leppard deel van uitmaakten) van enorm belang geweest, maar heeft daar zelf nooit de vruchten van mogen plukken. Jammer... Nu, na de albums Canterbury en Borrowed Time geluisterd te hebben, besef ik hoe enorm talentvol het gezelschap destijds was. Het is me een raadsel waarom deze, destijds zeer vernieuwende band, nooit een grote doorbraak heeft gehad.

Je geeft het mijns inziens zelf aan...

Destijds waren ze erg vernieuwend. We hebben 20 jaar niets meer van de band gehoord (tussen '84 en '04 bestond Diamond Head niet), maar in de bloeiperiode van de NWOBHM ('80-'83) des te meer. Op grond van hun bijdrage daaraan hadden ze m.i. zeker wat meer aandacht verdiend dan ze nu hebben gekregen. Misschien waren ze dan wat langer doorgegaan

Ik bedoel dus dat die vernieuwing juist één van de redenen kan zijn dat de band nooit echt helemaal is doorgebroken.

O ja, nu zie ik het... Ik had het inderdaad anders opgevat Ik denk dat je gelijk hebt. In '83 was de metalwereld nog niet klaar voor de combinatie van metal met oosterse invloeden en melodieën, zoals die op Canterbury te horen zijn. Dat zou de reden kunnen zijn dat Diamond Head de boot gemist heeft.

Sowieso komt het (helaas?) weinig voor dat een sterk vernieuwende band een grote doorbraak beleeft.

Soms wel, soms ook weer niet. Ik heb het gevoel dat vernieuwing tegenwoordig wel meer gewaardeerd wordt dan destijds (als ik het op dit voorbeeld betrek: de 80's). In commercieel opzicht is het weer een ander verhaal: een zeer vernieuwende band behaalt zelden hoge verkoopcijfers, dus een doorbraak naar een groter publiek.

Wat betreft de bands uit de NWOBHM, brachten de meest succesvolle daaruit ook een vrij vernieuwende sound. Iron Maiden bijvoorbeeld deed iets nieuws en brak daar ook mee door (met name met The Number of The Beast). De vernieuwingsdrang van de band hield daarna trouwens ook wel weer grotendeels op.

Ik heb niets van

- Rolling Stones
- Beatles
- Queen

Apart gezien omvang verzameling maar geen erg.

Geen:

-Joni Mitchell
-Bob Dylan
-Elliott Smith
-Deep Purple
-Kinks

Van allen wil ik ooit nog wel een album aanschaffen.

Ik heb nog geen CD's van:

Sufjan Stevens, Swayzak en Vitalic.

Op zich geenenorm grote namen, maar ze staan wel in mijn top 20 van last.fm.

Qua meer householdnames heb ik wel zo'n beetje alles wat ik mooi vind en ken, maar vaak is het dan maar 1 album. Van Dylan zou ik bv. wel meer dan alleen Highway 61 Revisited willen hebben, maar dat komt vanzelf wel een keer. Ik mis in ieder geval niets in mijn collectie, ik ben blij met wat ik al heb.

- Yes
- Marillion
- Frank Zappa

Schieten me zo even te binnen........

rolling stones
tom waits
the grateful dead
echo and the bunnymen
warren zevon
siouxie and the banshees
cabaret voltaire
television
will oldham
neu!

van deze heb ik niets en zou ik dringend eens wat in huis willen halen en voor de rest wil ik graag zoveel mogelijk van dr.john en frank zappa in huis hebben....

van Joy Division en The Flaming Lips heb ik niks, wat gezien mijn smaak wel vreemd is eigenlijk...

te weinig van Pink Floyd, Tom Waits, Ibrahim Ferrer, Mando Diao, Calexico etc etc

van grootheden als Abba, The Beatles, The Rolling Stones, Fleetwood Mac en Elvis Presley heb ik ook niet veel, maar dat gaat waarschijnlijk niet veranderen, dit hoor je toch nog vaak genoeg overal.

Ik ben een grote fan van Franz Ferdinand en tot mijn grote spijt heb ik daar geen enkel album van .. Toch maar eens even nagaan hoe dit komt.

Wellicht toch niet zo'n fan...

Heb tot op heden geen album in mijn collectie van Frank Zappa en Tom Waits, zou ik eens moeten doen...

Beach Boys
The Band

Ook helemaal geen behoefte aan.

Aphex Twin
Can
Grateful Dead
My Morning Jacket
New Order
The Sound