Vooral Daddy, nummer is het best te vergelijken met een exorcisme.
Everything You Ever Wanted to Know About Silence van Glassjaw heeft bij mij ook dat effect. Verder zijn Fatih en Dirt ook nogal zwaar, maar prachtig.

Zoals eerder al gezegd Korn van Korn en Unplugged van Alice In Chains.

Fanboystand aan\ En natuurlijk The Marrow Of A Bone van Dir en grey./ Fanboystand uit.

Dir en Grey heeft inderdaad ook een erg gefrustreerde zanger

Ja, dat kan je wel zeggen. Dat er zo veel agressie in zo'n klein mannetje kan zitten...

Dan is het goed he

Alice in Chains - Dirt en inderdaad Unplugged. Overigens twee prachtalbums.

Jar of Flies ook nog even vermelden, vooral het nummer Nutshell.

groot gelijk.

Shining - V: Halmstad
Leviathan - Massive Conspiracy against all Life

Nine Inch Nails - The Downward Spiral

Nja, die houd ik ook nog niet eens tot de helft vol dus ik kan het begrijpen

Dit topic weer even oprakelen, ik hou wel van depressieve muziek.

Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen (2011)
hoort hier ook wel thuis denk ik.

Vrij depressief naar mijn mening...

Sun O))) - Monoliths & Dimensions

Xasthur - Telepathic With the Deceased

Ja, Xasthur is pikzwart en ijzig. Ik heb zelf z'n debuut (één cd van hem is wel genoeg).

Voor mij is dat tot nu toe nog altijd, na The Black Album natuurlijk (flauw, ik weet het), The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying.

Eigenlijk onbewust is het een zwaar en depressief album geworden -en niet alleen wegens de torenhoge prijs die ik er voor moest neerleggen op de zwarte markt- maar vanwege het verhaal achter de plaat natuurlijk. Bizar eigenlijk, een soort spelen met de duivel en ook door deze zelfde demon terug worden gepakt, kan het zwarter.

Het is trouwens wel een belachelijk mooie cd.

Of het de depressiefste zijn, weet ik niet. Dit zijn iig mijn favoriete platen om op te zetten als ik uit wanhoop het behang met de blote vingers van de muur ga krabben:

Khanate - Khanate
The Cure - Pornography
Triptykon - Eparistera Daimones
Joy Division - Closer
Worship - Dooom

Adrian Borland - The Last Days of the Rain Machine is ook niet bepaald het toonbeeld van een vrolijk en opwekkend album.

Ik vind A Fine Day To Exit van Anathema ook niet echt vrolijk. Wel erg mooi!
De titel zegt eigenlijk al genoeg

Jason Molina - Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go