Wel fucking briljant!

Johnny Cash's cover van NIN's 'Hurt' heeft ervoor gezocht dat ik voor het eerst in mijn leven een cover mooier vind dan het origineel.

Het is geen cd, maar een liedje...

De Brassers; en toen was er niets meer

En toen was er niets meer,
alles was gedaan,
alle moeite tevergeefs,
plotseling weggeveegd.
De mensheid heeft gezegevierd
en opgehouden te bestan.
En toen was er niets meer,
alles was gedaan,
alles was koud
alles was droog
alles was leeg
alles was dood.
En toen was er niets meer,
alles was gedaan.
De macht van het gezag
en het gezag van de macht
waren duidelijk sterker
dan wat voelde en dacht;
en toen was er niets meer
alles was gedaan.

En ook, Big Star; Holocaust

Your mothers dead
You' re on your own

You' re a wasted face
You' re a sad-eyed lie
You' re a holocaust.

Idd Johnny Cashs cover van hurt van NIN is echt mooier naar mijn mening dan het origineel.
Eigenlijk vind ik die vier cover platen, de 4 laatste van Johnny Cash eignlijk briliante platen, jammer alleen dat het zijn laatste waren :s

1. Berlin - Lou Reed
2. Johnny Cash (laatste 4 eignlijk)
3. Joy division - Closer
4. Tom Waits - Rain Dogs
5. The Smashing Pumpkins - Mellon collie and the infinite sadness

Wild Mood Swings van The Cure.

Klinkt vaag want het klinkt op het eerste moment vrolijk.....

Alleen de sfeer doet me denken aan een zwaar verward persoon in een psychiatrische inrichting.

Dwangbuisje, gesloten cel met kussens aan de muur, fel t.l. licht, veel pillen en alleen je eigen gedachten.....

Je voelt je alleen en begint muziek te bedenken....

8 maanden verlaat je de kliniek, je voelt je wat beter en denkt laat ik mijn gedachtes de vrije loop laten in muziek......

dit is dan het resultaat, muziek die voor geen meter klopt, niet goed voelt maar vrolijk klinkt, alleen onder dat kleine laagje redelijkheid komt de Prozac en gekte altijd weer boven, dit is "toxy music blues"

Aldus mijn mening hoe dit album tot stand is gekomen, klinkt geforceerd vrolijk maar depressief blijft het

euromasters alles naar de klote !!!!!!!!!!!!!!!

Vind ik ook!

Pink Floyd - Wish You Were Here

Aangezien ik deze net volop beluisterd heb... Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet wekt een nare gevoel bij me op (geen slecht punt overigens)

Zal niet de meeste depressieve ooit zijn waarschijnlijk, maar dat is de eerste die bij me opkomt! Ik ga Lou Reed eens proberen, ik ben wel toe aan iets "nieuws" namelijk.

Ik herinner me Magic & Loss van Lou Reed als erg deprimerend.

iedere R&B plaat

Draconian - Where Lovers Mourn
Burzum - Filosofem

Sunn O))) - Black One

Zonder twijfel.

Black One is ultiem duister en ronduit boosaardig, depressief zou ik het zeker niet noemen.

Hm ja, dat is wel een betere beschrijving.

Echt depressieve muziekstukken zijn de "ik houd het niet/nauwelijks droog van ellende"-platen. Ultiem hierin is voor mij nog steeds Górecki's 3de symphonie.

De "ik heb hier een hekel aan en erger me dood"-platen zoals een aantal grapjassen hier steeds weer meent te moeten melden, mogen van mij trouwens achterwege blijven.

Van mijn favoriete Neil Young vind ik Tonight's The Night (1975) toch zo ongeveer zijn depressiefste plaat.


indana schreef :

(quote)Ik geloof niet dat ik een album ken waar de emoties zo direct van overkomen als dit. (met wederom Nils Lofgren op piano en dit maal ook op gitaar) Of het raakt je of niet , mij laat het niet koud in ieder geval....zeker ook de moed die nodig is geweest om dit uit te brengen. Dat zal een aardig gevecht geweest zijn met de platenmaatschappijen.....Overigens is het album al in 1973 opgenomen maar pas in 1975 uitgekomen. Een waarlijk schitterend document, niks meer en niks minder. (unquote)

indana heeft dat mooi gezegd en hij heeft gelijk vind ik.
En het klinkt bij momenten vrij depressief.

Lorca van Tim Buckley. De man was zo'n geweldige performer dat ik er zelf ook depri wordt als ik niet uitkijk.......

Dan zijn er natuurlijk ook nog de platen, waar ik depri van raak omdat ik ze zo in en slecht vind. No 1 in die katagorie is Johnny Dowd's Pictures From Life's Other Side . Die ben ik dan ook per ongeluk expres vergeten mee terug te nemen toen ik 'm een keer ergens mee naar toe genomen had, want zo'n bak ellende verkoop je nog niet met droge ogen aan je ergste vijand....... . Achteraf schaamde ik me eigenlijk dat ik niet de moed gehad had om 'm gewoon in de prullenbak te mieteren

Raphael - Caravane
Alanis Morissette - Supposed Former Infatuation Junkie

allebei prachtig in zijn deprimerende karakter.

Bass Communion - Ghosts On Magnetic Tape

The Cure - Pornography

Het droevigste liedje dat ik ken is Jeannie's Afraid Of The Dark, over een klein meisje dat doodgaat.

http://www.youtube.com/watch?v=MW9uk6BHXt0

Eels- Beautiful Freak.
Lou Reed-Berlin.(Maar dat zijn maar een paar nummers)
Verder wat losse nummers, afhankelijk van de muziek, maar ook van de tekst en de stem van de zanger(es).

Disintegration van The Cure

"Faith" van The Cure.

die van alanis morissette vind ik niet deprimerend maar toch deprimeert het MIJ.
dat komt vooral omdat er heel veel herrineringen naar boven komen van mijn jeugd.
laatst hoorde ik nog een liedje van dat album op de radio en ik kreeg er een naar nostalgisch gevoel van.

Ik ga voor Faith van the Cure, waarvan ik de titelsong het meest depressieve nummer ooit vind.

Beslist een hele hele zware dobber Martino. Heeft me erg lang gekost om dat nummer te kunnen verteren, maar uiteindelijk pakt ie je genadeloos in.