Ik vind dat Nick Cave wel een aantal (heerlijk) depressieve nummers heeft gemaakt.

slowdive,absoluut deprie muziek,maar afhankelijk van je stemming ook wel weer heel mooi.

Ik lees hier wel wat depressieve dingen bij hoor, maar voor mij is het meest depressieve album ooit toch echt gemaakt door The Smiths middels hun naar henzelf vernoemde debuut LP "The Smiths".

Die teksten, die stem, die wanhoop....

depressieve muziek, of muziek waar je depressief van wordt?

roger waters's amused to death is niet bepaald vrolijk - understatement - maar ik wordt er nooit depri van, geweldige cd

verder bands als isis en oceansize, man neem de strop en knopen maar als je zonodig depri wilt doen

wat een kutmuziek, en uiteraard vinden velen weer van niet

pornography van The Cure, ook vanwege het feit dat ik bij het horen dacht dat het nooit meer goed zou komen met The Cure...
The Wall van Pink Floyd, ik besefte dat het nooit meer goed zou komen met deze band, cultuur pessimist Roger Waters had definitief de touwtjes in handen.

Misschien niet de depressiefste ooit maar op The Verve - Northern Soul staan ook wel een aantal nogal deprimerende nummers.

Racoon - Another Day

Xiu Xiu kan er ook wat van.

meest depri ceedee ooit - ach, van elliott smith moet ik nog steeds heerlijk huilen. xo, maar ook roman candle. such tragedy!!

iemand in voor een elliott smith memorial eve? zoek al jaren mooie, gedeprimeerde artiesten die mooie, gedeprimeerde elliott smith klassiekers ten gehore willen brengen ergens op een mooi, gedeprimeerd podiumpje. lief- en kanshebbers kunnen zich bij mij aanmelden.

Voor mij toch wel ''Elbow - Asleep in the back'', voornamenlijk door het openings nummer ''Any day now'' en ''Powder blue''....

xou persoonlijk de prozac eens raadplegen:)

(grapje)

bij deze voeg ik graag toe:

Linda Perry - In flight, 70 % van het album

het meerendeel van het album is, zeker in tegenstelling tot de muziek van 4 Non blondes (voor de niet kenners - Perry was daar de zangeres van) in behoorlijke mineurstemming, de teksten liegen er ook niet om

Perry moest het eea kwijt en verwerken en dat heeft ze mooi gedaan op In Flight

Mooie heldere krachtige stem ook, maar dat hoorde je al op Whats goin on

Scott Walker - The Drift is ook niet moeders meest optimistische broekventje. Wat een huilende, hemeltergende graf-stem.

Goeie inderdaad.

In ieder geval 1 waar je na een draaibeurt niet van denkt: Zo, nu ff een cabaretier opzetten

Valt '1 en al negativisme' onder depressief? En het afkraken van de hele wereld? Denk het wel he?
Dan:

Immortal Technique - Revolutionary Vol. 2

Edit: Ik hoop dat ik niet weer een gigantische discussie ontketen...

Bright Eyes heeft er ook wat weg van. Luister maar eens naar 'It's cool, We Can Still Be Friends.'

Deinonychus - Deinonychus... I rest my case.

The Waterboys "A Rock in the Weary Land"

Alice in Chains ~ jar of flies / sap

the Verve ~ urban hymns

Ontzettend luchtig vrolijk plaatje man!

Trijntje Oosterhuis - the look of Love (in de open haard gefl....)

Dat moet toch from the lion's mouth van the sound zijn.
Totale isolatie, angst, wanhoop, stoornissen en als vrolijke afsluiter The new dark age 'broken our faith, broken our hearts so many times it can't be broken anymore'.
Het lijkt, in tegenstelling tot bij vele andere bands, ook gemeend wat ie zingt, althans dat gevoel heb ik toch.

Dat is helaas gebleken..
Shock of Daylight is nog wat zwartgalliger, naar mijn bescheiden mening

Ik ben het eigenlijk volledig eens met de eerste spreker.
Lou Reed - Berlin is wel het zwaarste wat ik ken, denk ik.

Ik ga ook voor Tonight's the night van Neil Young

Als ik het commentaar van lostprophet mag geloven, moet dat wel de cd van My Chemical Romance zijn ..

(T)Issues van Korn vind ik een behoorlijk depri-plaat, heeft ook een eigenaardige sfeer vergeleken met hun andere albums...

Ik zag iemand ook Urban Hymns van The Verve noemen, daar kan ik me ook wel in vinden trouwens.

Staind-Tormented
NIN-Pretty Hate Machine

Verder vind ik de albums Adema en Unstable van Adema heel depri, maar dat heeft eigenlijk meer met mijn persoonlijke ervaringen te maken.

Denken jullie dat het geregeld luisteren naar sombere muziek uiteindelijk, op de lange termijn, een negatieve uitwerking heeft op je eigen stemming? Als ik sombere muziek mooi vind, dan wordt ik er gelukkiger van (want ik vind het mooi), maar zou het zich in je onderbewuste nestelen om zich van daaruit uit te breiden (als je doorgaat met geregeld luisteren naar sombere muziek), totdat het uiteindelijk ooit wel aan de oppervlakte komt?

Wellicht werkt het helemaal niet zo, ik hoop het niet.

je wordt er iig niet snel vrolijk van

daarom is het ook sombere muziek

maar ik kan het vrij goed hebben, roger waters bijv, geen enkele last van neergaande stemming

overall gezien denk ik dat muziek die mensen somber maakt, wat het ook is, en dat vaak beluisterd wordt, je op lange termijn somberder wordt

tis puur chemie in de hersenpan

Is er geen verschil tussen sombere muziek, donkere muziek en depri teksten?

Ik draai graag donker en wordt daar niet somber van. Dat gevoel krijg ik wel nu ik elke dag A. Rieu of J. Smit en z'n vrindjes op de TV voorblij zie flitsen. Niet dat ik het ze niet gun maar van al die blijheid word ik niet vrolijk!