Wat mij betrefd John Frusciante

Wie hem heeft ' af zien dwalen' ergens in het befaamde interview met de vpro een jaar of wat terug, begrijpt waarom

Interviewer stelde een vraag:

Frusciante staarde daarop leeg en volledig de weg kwijt in het niets,pleurde zowat van zijn stoel, liet zijn hoofd enkele seconden gewoon hangen, er gebeurde een seconde of 10 gewoon niets, kwam weer bij en toen kwam zijn antwoord

Man wat dat zie kerel diep en ver weg

Gaat nu een stukje beter met hem

Dat moet zeker Metallica met ST.ANGER zijn...
Oei, de titel is meest geslaagde, ik dacht dat er minst geslaagde stond
(*hoopt op een goed new album einde van dit jaar*)

Gerard Joling helaas
Zo ook Jan Smit

Maar wel knap.

Een van de meest geslaagde comebacks is in mijn ogen het album Two Against Nature van Steely Dan. 20 jaar niets uitbrengen en vervolgens met zo'n knappe plaat op de proppen komen getuigt van klasse. Ze wonnen er ook een aantal Grammy Awards mee, waaronder die van 'Album Of The Year'.

@ andre - je kan het ook zo bekijken, 20 jaar doen over een plaat, maggie onderhand wel reetegoed zijn:)

@deric raven, joling?van middelmatige zanger naar slechte showmaster, das geen comeback:)

Exodus!

Deep Purple

New order. Was 8 jaar uit beeld en kwam in 2001 op de proppen met hun beste album.

Ook Kraftwerk maakte in 2003 een geslaagde comeback

Boudewijn de Groot met Nieuwe Herfst. Zijn beste werk in 20 jaar.

Die van Vashti Bunyan is in elk geval opmerkelijk. 35 (!) jaar na je debuut de altijd moeilijke tweede uitbrengen

Of the Kossoy Sisters. Hun eerste album kwam uit in 1956 en hun tweede album in 2002. Oftewel 46 jaar later.

niet echt een comeback. hebben gedurende de hele jaren negentig wel opgetreden, alleen niet of weinig in Nederland

hoewel altijd met verdacht lange mouwen

Solomon Burke!
Schreef in 1964 "Everybody Needs Somebody To Love", een megahit, maar verdwijnt dan uit de mainstream muziek. Krijgt 84 kleinkinderen en (tot op heden) 17 achterkleinkinderen. Leidde een Gospelkoor, meerdere begrafenisondernemingen en werkte voor kansarme jongeren vanuit zijn eigen kerk. In 2002 maakt hij een magistrale comeback bij een obscuur blueslabel en wint daarmee een grammy en de lof van de muziekbladen.

Placebo

John Frusciante, inderdaad.

Maar in geen jaren een nieuwe plaat uitgebracht.

Chris Cornell.

Diamondhead . Steeds goeie trash maar minder dan begin jaren 80

New Order heeft daarbij ook niet heel regelmatig getourd. Er waren een paar festivalconcerten eind jaren ´90 en dat was het wel, geloof ik.



Die zijn nooit weggeweest toch?

Tja, soms is een comeback geen echte comeback maar meer een revenge. Dan maakt een band nog wel muziek, maar op lager niveau dan ze gewoon waren, en dat voor jaren, en opeens komen ze weer sterk terug.

Dat laatste, een goede revenge, hebben de Tröckener Kecks gedaan, die, na 'De Jacht', pas in 2000 terug kwamen met het geweldige 'TK'. Een CD die hun voorgangers als 'Met Hart en Ziel' (die ging nog wel een beetje), 'Andere Plaat Ander Gezeik', 'Het Grote Gekwijl' etc. in de schaduw deed staan.

Geen echte comeback dus, maar wel een sterke afsluiter van hun oeuvre.

gelukkig niet afgaande op expo 2000

heb ze in 1993 en 2003 gezien en er was geen enkele ontwikkeling te bespeuren helaas.

, en Slayer niet te vergeten, hoewel ze nooit écht zwakke platen hebben gemaakt.

wanneer is een come back een come back?

tijdsduur lijkt me iig niet echt relevant, of?

iets is niet meer come back na 20 jaar dan na 10 jaar?

als iemand gestopt is met muziek maken en na 10 jaar besluit, ik maak weer eens wat, en nog steengoed ook,dat lijkt me een come back

maar is dat na 2 jaar, dan vind ik dat minder come back



frusciante nog steeds na diverse andere come backs te hebben gelezen

Dat kan je vinden, maar Frusciante is nooit "weggeweest", dus kan er ook geen sprake zijn van een comeback. Hij is hooguit een artiest waarvan je (op basis van zijn eerste releases) niet had verwacht dat hij zich zo zou verbeteren in de loop van zijn carriëre.

Johnny Cash met zijn American Recordings

De meesteres van de comeback is natuurlijk Heintje Davids!

Kate Bush lijkt me een perfect voorbeeld. 12 jaar niets en dan met een http://www.musicmeter.nl/al... komen die toch bepaald goed is ontvangen.

Johnny Cash inderdaad.

En David Bowie.
Men gaf 'm geen stuiver meer aan het einde van de jaren '80.
Nu zijn we inmiddels weer een aantal meesterwerken verder!

Judas priest (1967 - 1993) was wel mooi gedaan.
In 1996 nam men ripper als vocalist, maar die 2 albums staan hier op de site met scores als 2,50 ofzo .
En in 2003 was Rob Halford terug. En met wat voor een album in 2004


En Mercyful Fate in 1993. "In the shadows" album.
Omdat men na de klassieker Don't break the oath stopte met Mercyful Fate (hank shermann wou een popgroep starten ) in 1984 was het in 1993 terug raak