Spijbelen om de nieuwe van U2 te luisteren (Achtung Baby), zo ook voor die van The Cure (Disintegration). En toen kon je ook echt pas tijdens de release datum het hele album horen. Vaak was er wel al een single uit; in dit geval The Fly en Lullaby, waardoor je je nog verheugde op het hele album.

Op zaterdagavond én 's-zondagsmiddags naar de buurt 'dancing' waar je Little Green Bag hoorde maar ook, , Oh Well Part I en II van Fleetwood Mac!

...en daar kon je niet op dansen

Oh Well. Daarvan zegt mijn vader altijd dat dat pas echt goed is.
Ik ben dus inderdaad van Simple Minds,The Alarm, Echo en The Cure in het buurthuis.

Oh Well, Albatross en Need Your Love So bad ofwel Fleetwood Mac met Peter Green die helaas niet goed de LSD kon verdragen en totaal is geflipt. Overigens leeft hij nog, ik heb laatst nog een link geplaatst naar een documentaire over hem bij het rock topic. Ik was wel een beetje gek op hem vroeger, maar nu...

Volgens mij ben jij zo wat van de generatie van mijn ouders; en ik vind mij zo halverwege de dertig al bij de ouderen horen. Mijn moeder vond Peter Green ook erg knap, maar dat vond ze Rob de Nijs ook.

Vanuit het perspectief van winkels heb ik waarschijnlijk een smalle muzieksmaak ja. Die weten vaak ook niet wat leggen onder de noemer Electronic. Vaak is pop met een rare tuut in al genoeg.

Het heeft meer te maken met m'n koopgedrag. Iets wat hier 4* krijgt hoef ik niet meteen in m'n collectie te hebben, zelfs 4.5* is redelijk twijfelachtig. Kwaliteit boven kwantiteit, en kijkende naar mijn hoge stemmen en het aanbod in winkels zit daar weinig doorsnee in.

vindt je Oh Well niet goed raafje .

Ik vond mijzelf halverwege de dertig ook bij de ouderen horen! Maar wat zijn ouderen? Ik ken mensen die op 25 jarige leeftijd al uitgeblust zijn en 60+ ers (bijvoorbeeld Mick Jagger) die nog stevig rocken!

Ik was laatst bij Porcupine Tree en daar was ik echt niet de oudste!

Zeker vind ik Oh Well goed.
Sterker nog; Fleetwood Mac is zo'n band die 3 a 4 verschillende periodes door maakte dat ze steeds andere muziek maakten, en die allemaal erg goed waren. Maar persoonlijk heb ik meer met de periode Nicks / Buckingham; en vooral de albums Rumours en Tango In The Night.

Dat bedoel ik inderdaad. Zo een winkel het al heeft staan zal men het onderscheid tussen, noem eens wat, Richard Devine, Venetian Snares en Void Settler niet (kunnen? willen?) maken, hoe groot ook. Daarbij wordt iets inderdaad nogal gauw onder electronic geschaard inderdaad, wat een zoektocht naar electronic pur sang flink kan bemoeilijken.


Zit ook weer een verschil inderdaad. Ik koop zelf het liefst alles wat los en vast zit, in ieder geval tot de 3,5* (en ik geef toe, soms nog lager) aan toe (mits schappelijk geprijsd natuurlijk, laatst kocht ik zo Merzbow's Senmaida á 2,5* voor €7,49). Niet echt geheel verstandig altijd, want er staat toch wel wat in de kast dat (bijna) nooit wordt gedraaid. Dat weet ik echter al te goed, maar ik kan dat plaatjes kopen toch niet laten.

Grappig wel, ik vind de periode Nicks/Buckingham (en La McVie toch) ook wel aardig maar toch, als band was het niet meer de Fleetwood Mac van Pious Bird.

laatst nog gekeken naar Fleetwood Mac live in boston .
en het blijft goede muziek , vroeger was ik helemaal gek van Stevie Nicks . wat vond ik dat `n lekker wijf.

Nee, en dat is ook hun kracht; steeds wisselende bezetting en toch een wereldband blijven. Ik vind om eerlijk te zijn zelfs Need Your Love So Bad beter dan Oh Well; maar we dwalen af.

Oh Well had ik als singeltje van mijn vader gekregen.
Maar nu komt het; waarschijnlijk maak ik hier geen vrienden mee; vroeger had ik zo'n groot visnet aan het plafond hangen, en daar gooide ik allemaal oude singels in. Dit vond ik er leuk uit zien, dus echt eerbiedig ging ik toen niet met de klassiekers om. Maar het zag er zo leuk uit. Ook Oh Well lag daar tussen. Sorry; ik schaam me diep.

Zo'n visnet had ik ook, ik gooide er alleen niets in. Mijn singles heb ik allemaal weggegeven, dat is niet schamen maar diepe droefenis

Mijn vrouw deed dat ook. Zo heb ik nog net de compilatie CD Play It Again OOR! kunnen redden; of eigenlijk toe geeigend.

Kattenvoer, koffie? Bij een sexwinkel?

Vind dit trouwens wel een leuk topic. Jammer dat ik pas in '98 ben begonnen met concerten bezoeken, was ik net te laat om de iets mooiere kaartjes mee te maken.

Nou Herman; wat is jouw ultieme nostalgie gevoel?

Mijn ultieme nostalgiegevoel heeft weinig met muziek te maken, dan moet ik toch aan andere dingen denken. Maar de eerste dingen die me in dit nachtelijke te binnenschieten bij de woorden 'muziek' en 'nostalgie':

-het optreden van REM op Werchter '99 en de nachtelijke wandeling (we moesten wat mensen op de bus zetten) in onze doorweekte kleren daarna;
-sowieso alle festivals die ik bezocht heb
-honderd keer de videoband met REM's optreden van Wake-Up-Bomb op de MTV Nogiets Awards kijken in afwachting van het nieuwe album;
-'studeren' in de bibliotheek, met zachtjes Daydream Nation aan
-voor het eerst 'OK Computer' horen
-simultaan piano spelen met mijn nichtje
-ouwe Bowie-platen draaien op de platenspeler van mijn ouders als zij 's weekends weg zijn
-Pinkpop opnemen van TV (gedaan in '95, '96 en '97. in '98 was ik er zelf en toen heeft mijn moeder alles voor me opgenomen)
-De Britse charts volgen via MTV Hitlist UK en zo de britpop in het vizier krijgen
-De vroege edities van London Calling en andere Britpopconcerten bezoeken met een paar vriendjes en vriendinnetjes.
-Autechre laten horen aan een vervolgens verbijsterd studiegenootje dat alleen maar Elton John ed. luistert
-Lou Rawls nazingen op de basisschool tot mijn klasgenootjes in een stuip liggen
-voor de eerste keer Motorpsycho live zien en vervolgens gezamenlijk in je reinste euforie ontbranden met vrienden
-urenlange gesprekken voeren over muziek met bepaalde personen, op de een of andere manier kan ik dat nu niet meer of het is te gewoon geworden
-het continu mijn zelfopgenomen bandjes herschikken
-zelf bandjes opnemen van de radio en dan maar zo laat mogelijk afdrukken, om zo min mogelijk van de aankondiging van de dj mee te krijgen.
-bandjes ueberhaupt

Nouja, tot zover wat terugdenkmomenten. Wat zijn die van jullie?

als ik aan muziek en nostalgie denk, dan kom ik uit bij het soundmixgebeuren. pikkies van tien, zelf gezaagde gitaren met staaldraad, en dan doemaar en toontje lager nadoen. we hebben het over limburg en de jaren tachtig, dus u moet het even in zwart/wit denken.

ik had een vriendje wiens vader popjournalist was van de regionele krant. zij hadden een hele kamer vol met elpees (die zou ik nu nog wel eens willen zien) en hij kon als ventje van tien-twaalf ook al altijd mee naar concerten als pinkpop (pinkpop is trouwens net als james bond films - als je jong bent denk je 'daar ga ik later heen als ik groot ben en het mag' en als het zover is denk je 'laat maar' - maar dat terzijde). dat vriendje ging dus in 1982/1983 met pa naar pinkpop waar ook urbanus was (in welke hoedanigheid weet ik niet eerlijk gezegd) en ik had hem honderd keer gevraagd of hij een handtekening van urbanus kon vragen, want ik mocht natuurlijk niet mee - moeders wil was toen nog wet. enfin, hij terug en met een handtekening van urbanus. ik in de zevende hemel.

maanden later bij hem op zolder kom ik ineens een kladblok tegen waarop tientallen handtekeningen van urbanus staan - althans uitprobeersels daarvan. het bleek dat hij natuurlijk ook niet in de buurt van urbanus was geweest maar toch de eer hoog moest houden.

gelukkig is het later nog goedgekomen, maar handtekeningen heb ik nooit (uitzondering: kylie) nooit meer willen hebben,

Wat een leuke verhalen!

Ik ben de jongste van 6, dus als anderen weg waren sloop ik de slaapkamers in of de zolder op en ontdekte zo platen van Queen, The Who, Police, Led Zeppelin, Deep Purple, Bowie etc. etc. Met een bandje in de aanslag nam ik zo die platen op en had ik ze voor mezelf!

De plaat die 'mijn ogen deed openen' was Queen's Sheer Heart Attack. Voorheen luisterde ik enkel naar jaren-'80 hitparade-spul.
Maar die plaat haalde een hele wereld voor me open!

Kaztor , bij wie sloop jij de slaapkamers in .
ik sloop weleens bij mijn broer de slaapkamer in , en leende dan een paar platen , voordat hij thuis kwam deed ik ze op dezelfde manier terug liggen , en toch wist hij dat ik eraan was geweest .
en dat had hij niet graag , en terecht.

Dat zag ik ook altijd als mijn zusje aan mijn CD's of platen kwam. Ze snapte er niks van. Ook niet dat ik kwaad werd omdat ze mijn dure platenborstel gebruikte om haar raam schoon te maken.

`n platenborstel gebruiken om een raam schoon te maken , ja daar zou ik ook kwaad om worden .
als ik op een zaterdag thuis kwam met mijn nieuwste aanwinsten op vinyl , dan probeerde mijn broer altijd of hij ze kon ruilen , en dan bood hij voor 1 singletje wel 3 stuks , vaak ging ik overstag .

Ik zal ook nooit CD's uit lenen.

dat is een goede eigenschap van jou , ik nl ook niet .
ik had die serie bij elkaar van mtv ( liggen nu op markten voor 1 euro ) , toen een vriend vroeg of hij ze even mocht lenen , want hij was dj en moest ergens draaien , dus ik gaf ze maar mee .
weet je hoe ik ze terug kreeg , juist vol met krassen , en ik haat krassen op mijn cd`s , want ik behandel ze als mijn baby`s.
dus nooit uitlenen .

In mijn boekje van RHCP Bloodsugarsexmagik zitten inktvlekken na het uitlenen in een ver verleden.
Ik was razend. Die krassen herken ik ook. Op een gegeven moment ben ik ook gestopt met uitlenen.

niet iedereen is zuinig op zijn spullen , beste aerodynamic .

Erg vervelend vond ik het vroeger als je een single kocht en dat die al gelijk thuis over sloeg. Volgens de platenzaak lag het bijna altijd aan de platenspeler. Wat natuurlijk niet zo was; singletje was gewoon beschadigd.