ja raafje , het had wel wat de vinyl single .
tegenwoordig liggen ze op rommelmarkten voor 50 cent , en in de jaren 70 en 80 waren ze behoorlijk duur .
als ik een nieuwe single had gekocht dan rook ik wel eens aan de binnenkant van het hoesje , dat vond ik lekker ruiken , ook omdat het nieuw was , ( was toch geen afwijking ) .
op mijn kamertje draaide ik mijn eigen top 40 , die ik zelf maakte , compleet met de bekende jingles erbij .
je kent ze wel ; de nationale zaterdagmiddag gebeurtenis .
leuke tijden waren het .

ik heb dat nog steeds met vinyl, maar ik koop dan ook nog erg veel vinyl (ook singles, zowel oud als nieuw)
Soms zijn ze door het label gesealed en dan haal je die seal weg en komt meteen die geur je tegemoet...geweldig gewoon.

Toen draaide ik een nummer soms wel 5 keer achter elkaar. Regelmatig was het B-kantje ook de moeite waard. Die eigen Top 40 samenstellen, daar herken ik me wel in. Later werden dat cassettebandjes voor klasgenoten. Dit omdat ik altijd leuk onbekend werk op mijn walkman draaide.

gelukkig , ik dacht even dat ik de enige was .

het fijnste is bij speciaal gedrukte hoezen...je hebt er waar ze een ander soort verf/inkt gebruiken...dat zijn de beste

mijn zus was helemaal weg van Brain Ferry en had net het singletje A hard rain`s gonna fall gekocht , ze kwam thuis en legde het even op de verwarming , je raadt al wat er gebeurde .
zo krom als `n banaan , en de balen dat ze had , en ik moest er hartelijk om lachen .
dezelfde dag heeft ze de fiets gepakt en weer naar de platenzaak voor het zelfde singletje .
bleek dat ze hem niet meer hadden , ik weer lachen.
heeft ze tot maandag moeten wachten met een pestbui .

Je platenboer had wel een beetje gelijk, niet iedere naald kon in de groef blijven. Je kon met die pick-ups van toen de druk ook niet instellen. Zoals ik eerder schreef in dit topic moest ik bij sommige singles een object op de pick-up arm leggen.

Er is wel enig onderzoek gepleegd welk object de truc kon doen, uiteraard ging in die onderzoeksfase wel eens wat mis en viel het ding eraf, natuurlijk boven op de plaat.

Een houten knijper bleek het juiste gewicht en de stabiliteit om de 2-3 minuten te blijven liggen. Het vereiste wel enig handigheid om hem er rustig op te leggen. De arm moest namelijk opgetild worden om met de hand naar de groef te worden gebracht en vervolgens moest de naald zorgvuldig in het absolute begin van de groef geplaatst worden. Daarna pas kon de knijper geplaatst worden en dat moest snel én zonder enige druk anders had je alsnog een beschadiging.

Een vriend van mij heeft daar een andere truck voor...
Hij legt af en toe (nu nog steeds) wat munt geld op zijn element.

Wat verlang ik nu weer terug naar de New Wave muziek die vooral de VARA draaide bij De Verrukkelijke 15.

Ondanks dat ik in die tijd een groot fan was van dat programma heb ik dat verlangen niet.
Ik hang blijkbaar niet zo sterk aan het verleden voor wat betreft een muziekstroming. Na die tijd ben ik telkens verschillende richtingen opgegaan en dat vind ik leuker dan terugverlangen.
Dat ik zeer goede herinneringen heb aan die tijd is dan weer wat anders
Maar ik leef nu en kan goed genieten van veel nieuwe releases van artiesten die niks van doen hebben met die tijd, laat staan met dat genre.

Bij mij speelt het gevoel wel degelijk; waarschijnlijk door de komende New Wave KO. Het nieuwe werk wat ik de moeite waard vind, heeft veel raakvlakken met het werk waar ik als puber mee op groeide.

Juist gesproken Aero.
Vorig jaar Werchter bijvoorbeeld toch weer heel wat jeugdige toppers (in spe) zien langskomen.
Maar terugdenken aan Werchter 1990 met opening act en party nummer Mano Negra, 15 minuten lang Lenny met 'Let love rule', and the Cure live heeft ook wel wat.

Het enige jammere is dat de feestjes van toen nu niet meer gehouden worden. Al kan dat ook komen doordat ik in 1990 nog in Belgie woonde en sinds 95 in Nederland, waar ze in ieder geval een stuk minder bij zijn qua muziek

Ik wil niet blijven rondhangen in een bepaalde tijd door dan ook weer veelvoudig muziek anno nu met een sterke invloed uit die tijd te gaan beluisteren (natuurlijk doe ik dat hier en daar nog wel maar ik merk dat ik er gewoon anders tegenover sta).
Ik koester liever fantastische, verschillende tijdperken, maar richt mijn blik graag op de toekomst en hoop nog steeds die ene artiest, dat ene album te vinden dat al die andere overbodig maakt en daarvoor moet ik niet in een cirkeltje blijven rondhangen)
Dat ik er nog steeds graag naar luister is heerlijk nostalgisch zwelgen maar daarna wil ik weer een wake-up call beleven en met beide benen in 2007 belanden.....

Die ene artiest was dus niet de heer Almond?
Zelf sta ik ook met beide benen in 2007, maar oh, oh, wat is het lekker om al die goeie oude wave nummers te horen.....

Dat laatste hoor je me zeker ook niet bestrijden, alleen heb ik dat sterke verlangen wat Deric omschrijft zelf totaal niet meer. Ik heb zoveel leuke tijden meegemaakt en ik weet dat je die niet terugkrijgt en dat ook niet moet willen (gaat nooit meer zo leuk worden).
Weer helemaal warm worden alleen al bij het lezen van de naam Verrukkelijke 15 is wat anders dan er anno nu weer helemaal in willen duiken. Deric heeft dat wel en luistert momenteel ook veel artiesten van nu die teruggrijpen naar die tijd. Ik wil het meer bij nostalgie houden: een zeer groot verschil tussen ons beiden. Dat we allebei ongetwijfeld nog steeds kunnen genieten van muziek uit die tijd is een feit en ik geef er zeker geen oordeel mee aan zijn adres. Het is grappig te zien dat we beiden uit dezelfde tijd stammen en eenzelfde muziekbeleving hebben en dat we er nu anders mee omgaan.

Die ene artiest? Als ik die gevonden heb zeg ik deze site vaarwel
Almond is misschien wel de meest constante artiest die in mijn lijste favoriete artiesten te vinden is. Bijna alle sterren waar ik ooit lyrisch over was hebben een punt gekend waarin dit veranderde. Het verflauwde of hield zelfs op. Bij Almond is dat niet het geval maar dat komt meer door zijn muziek: behoorlijk tijdloos en eigenlijk ook redelijk neutraal (misschien ook omdat het nooit echt goed is doorgebroken). Het is voor mij persoonlijk niet verbonden aan een bepaalde scene waarin ik verkeerde of aan een bepaalde tijd of gebeurtenissen.

Ik kan me herinneren dat toen ik The Joshua Tree van U2 op lp had gekocht direct toen hij uit was (ongelofelijk dat dat al 20 jaar geleden is!), ik de keren dat ik hem draaide ben gaan turven. Ergens bij de 50 ben ik toen gestopt. In het begin vond ik het best een zwaar album toen en ik vond hem echt niet gelijk zo goed. Best maf is dat, want nu vind het gewoon een hele goede plaat.
Ik draai tegenwoordig een album niet meer zo snel 50 keer binnen een vrij korte periode. Denk dat mensen tegenwoordig sowieso minder de tijd nemen om een album een kans te geven. Als het na de tweede keer nog niks is dan is het vaak afgedaan... Ik kan het mis hebben, maar geloof echt wel dat we, over het algemeen genomen, te verwend zijn.

Ik vond een knipsel in een oude schoolagenda...





Beatles
Magical Mystery Tour

(Bron: Muziek Parade MP no.131 - februari 1968 maandblad voor twieners)

Er zijn nog steeds mensen die denken dat de Beatles hun beste tijd nu toch wel hebben gehad. Maar laten we nou eerlijk zijn. Deze vier jongens maken nog steeds precies uit wat er in de pop gebeurt. De laatste Beatles-stunt heet 'Magical Mystery Tour'.

Het verhaal van een stel mensen die met de bus op stap gaan en onderweg allerlei vreemde situaties meemaken. Het zal wel bekend zijn, dat de Beatles deze hele film zelf in de hand hebben gehouden. Nou kun je dat makkelijk even schrijven, maar er komt wel heel wat bij kijken. Het idee, scenario, de regie, de muziek, de hoofdrollen...alles door de beatles zelf gedaan.

ANTI-OORLOGS-VRIENDEN
En hoe gedaan. In deze teeveefilm ontmoet je de Beatles in de meest krankzinnige situaties. Als vis etende walrussen, maar ook als legerkommandanten uit de eerste Wereldoorlog. Een ongebruikelijke situatie voor "anti-oorlogs-vrienden", maar als je ziet hoe ze met hun spontane Beatles-humor het hele Engelse leger, met al zijn verouderde tradities en gebruiken, persifleren, dan zul je met ons eens zijn, dat dit een zeer goed item is voor hun teeveefilm. Vooral Paul als Kolonel McCartney levert een boeiend figuur op waar iedereen zich geweldig om zal amuseren.

BEATLE-SONGS: GOED SPUL
De songs uit deze film zijn weer klasse en het 'Minialbum' met geweldige kleurenfoto's uit de tour kwam hier op vijftien de hitparade binnen. In een paar weken tijd werden er honderdduizenden van verkocht. Toch wel een teken dat het goed spul is!

Met de verkoop van de film ging het trouwens ook uitstekend. Meer dan veertig landen hebben de vertoningsrechten gekocht en een amerikaanse televisiemaatschappij bood meer dan een miljoen dollar voor de rechten van deze show. De kosten zijn er dus weer dik uit.

Er wordt tegenwoordig vaak gezegd: 'Zoals de Beatles werken is geen kunst. Op die manier kan iedere groep hits maken. Ze gaan gewoon een paar maanden de studio's in en dan moet het toch lukken. Als de Beatles een LP gaan opnemen, huren ze een paar maanden de studio af en als het dan nog niet goed is, gooien ze de banden weg en beginnen ze rustig weer opnieuw".

(Waarschijnlijk ging het artikel hierna nog door maar die pagina heb ik niet bewaard)