Die van The Strokes vind ik ook geniaal. Leuk ook dat ie in puriteinse Amerika weer niet mocht.

Nog een mooie hoes die precies de sfeer van het album uitademt.

Dit blijft toch één van mijn favorite hoezen.
(Placebo - Sleeping With Ghosts)

Verdorie ja, dat vind ik nu ook: schitterend !!!

Nog een mooie:

Erg weinig abstracte hoezen valt me op.

Bij het hoeslinkspelletje kwam ik deze tegen. Erg mooi wat mij betreft (al voel ik al aankomen dat sommige mensen niet begrijpen wat hier nu mooi aan is). De plaat heb ik nog niet eens gehoord.

Deze is vooral mooi als je 'm in je handen hebt, want het zijn allemaal semi-transparante dingens over elkaar heen.

Die was mij ook wel in positieve zin opgevallen in dat spelletje.

Ik vind veel hoezen van Belle & Sebastian erg, erg, erg mooi.

De hoes van Sinister vind ik eerder een goede kandidaat voor het 'zeer lelijke hoezen'-topic. Quasi-interessant fotootje, rood filtertje erovereen, dodelijk saai Impact-lettertype, en dat is het dan.

Even wa klassiekers toevoegen:

1. The Smiths - The Queen is Dead (1986)



2. King Crimson - In The Court of The Crimson King (1969)



3. Yes - Close To The Edge (1972)




Er bestaat echter geen legendarischer hoes dan:

The Beatles - Sgt. Pepper (1967)



zie maar:
Frank Zappa - We're Only Doing it For The Money (1968)



The Simpsons - The Yellow Album (1998)



Macabre - Sinister Slaughter (Hollands metaal uit 1993)

@ thyson: kun je ook uitleggen wat je serieus zo mooi vind aan die hoezen, want ik zie het namelijk niet Of zit je per ongeluk in het verkeerde topic?

"De gustibus et coloribus non est disputandum", over smaken en kleuren valt niet te redetwisten. Zo heb ik het toch altijd begrepen. Het is ook niet de bedoeling dat iedereen ze mooi vindt hé.

Ge wilt een uitleg, wel hier volgt ze:
De cover van The Queen is Dead is gewoon een schitterend staaltje zwarte romantiek. De melancholie die ook de muziek kleurt druipt van deze cover af. De prent komt uit een Franse film uit de jaren '60 en toont de bekende acteur Alain Delon. Een pure brok Weltschmertz!
Deze van The Court of The Crimson King valt vooral op door haar angstaanjagende karakter (deze man vreest duidelijk voor zijn leven). Zeker uniek in zijn tijd. De tekening loop immers door als je de Lp openplooit. Geen verwijzing ook van groep of album op deze cover. Mooi kleurenpalet.
Close To The Edge is dan weer heel minimalistisch, maar ik hou ervan. Het is het eerste album met het typische, psychedelische 'Yes'-logo.
Sgt. Pepper vind ik niet direct supermooi, maar wel belangrlijk want legendarisch...

@ thyson: Legendarisch heeft niks met mooi te maken, vind ik.
Maar hoe zit het met The Simpsons en Macabre, want daar ging het mij vooral om?

Die zijn er gewoon om de impact van Sgt. Pepper aan te tonen, niet meer niet minder. Blijkbaar wordt in het muziekwereldje de cover van Sgt. Pepper hoog aangeschreven.
Laat ons zeggen dat de cover van Sgt. Pepper de Mona Lisa van de albumcovers is. Niet iedereen vindt hem daarom mooi, maar hij heeft wel een internationaal erkende status. Capiche?

Kun je uren naar kijken en je vindt constant een nieuw detail die trouwens op de achterkant gewoon doorgaat.

Hij blijft stoer:

Licht absurde hoes, vooral als je ze in reeks ziet, maar vooral deze heeft zo'n geweldige droge uitstraling. Misschien niet 'mooi', maar wel super.




En nog eentje om het af te leren

Die hoes van µ-Ziq is inderdaad erg goed.

Die van µ-Ziq doet me hieraan denken:

Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Is dit nou wat ze bedoelen met een schaapshond?

De foto is blijkbaar populair, zie ook de laatste verhalenbundel van A.M. Homes

Deze met de Gerhard Richter-toets, vind ik nog steeds OK na al die jaren




En deze van Peter Gabriel:




En deze, meesterlijke blauwe tint




Tenslotte een verzamelaar van The Smiths, die in één beeld toch een soort essentie van hun liedjes weergeeft (de man op de foto doet me trouwens sterk denken aan het Where's my washboard-karakter Arthur Atkinson in "The Fast Show" ). Er straalt zo'n immens vrolijke tristesse uit die foto - hij lijkt op de lokale slager, die tijdens het gehakt draaien denkt aan z'n komende vakantie met het gezin. Mooie knulligheid (die ik best wel herken )