Frank Sinatra en Tom Waits. Wat een bazen zijn dat. En dan krijgen we Tom Waits volgend jaar ook nog eens als duivel op het witte doek te zien.

Voor Eddie Vedder heb ik wel veel bewondering. Die man draagt met zijn stemgeluid zijn hele band. Ik denk niet dat Black zo'n enorm goed nummer zou zijn met een andere vocalist.

Ik ga even verde met mijn lijstje.


7) Pink Floyd. Omwille van hun totaal nieuw geluid, toen de band, toen nog met Syd Barrett daar opeens stond met The Piper At The Gates Of Dawn.
Het bleef een mysterieuze groep, men zag geen foto's van de bandleden in muziekbladen.... dat duurde toch tot de band bekend raakte bij een groot en breder publiek, zo rond The Dark Side of The Moon, denk ik.
Maar tot die tijd kon je het gevoel hebben dat deze band enkel van jou en van enkele vrienden was, de grote massa kende dit immers niet. De rare effecten, de geluidseffecten, het mysterieuze geluid trok me meteen aan.
Nadien, toen de prachtplaten Dark Side of The Moon, Wish You Were Here, Animals en The Wall kwamen, toch 4 rockklassiekers op een rij, toen was Pink Floyd allang uitgegroeid tot een mega-band met miljoenen fans all over the world.
De mysterieuze waas rond de bandleden was gelijk ook weg, maar je kreeg wat in de plaats; schitterende tijdloze albums die nu nog als nieuw klinken, voor mij althans, als je de platen niet elke dag oplegt, maar dat heb je met wel méér soorten muziek.
Ik blijf Pink Floyd de meest venieuwende band van de jaren zeventig vinden, ware opvolgers van The Beatles, al waren The Beatles in het begin eerder een singlesband, Pink Floyd had zich altijd meer op conceptalbums toegelegd.

8 Elvis presley; Grootste popartiest ooit, en terecht; Toen hij opkwam in de jaren vijftig verbaasde hij de wereld met zijn apart geluid, zijn looks, en zijn opmerkelijke mimiek tijdens het dansen. Men vond dat niet gepast en de preutse Amerikanen toonden hem enkel boven zijn middel, omdat zijn geshake teveel aan seks zou doen denken, zegt dat niet genoeg over de grootsheid van deze artiest?
In de jaren zestig had Presley nog wel wat leuke hits, maar die vreselijke manager "Kolonel" Tom Parker sleepte zijn pupil helaas van rotfilm naar rotfilm, en Presley luisterde gedwee als een lammetje, onbegrijpelijk.
In 1968 was er gelukkig die Comeback Special en liet Presley zien toch nog iets van die grandeur overgehouden te hebben.
Helaas werd hij later enkel vetter, lelijker en werden zijn platen meliger. De roll was uit de rock, zeg maar.
Maar voor héél zijn oeuvre, hoe slecht het met de man ook afliep; ontzettend veel bewondering, en ik ben niet de enige, denk ik. Presley is beslist nog de best verkopende dode artiest. Je moet dat maar kunnen, dikke 30 jaar na je dood. De laatste Presley-compilatie is nog lang niet geperst.

Kurt Cobain heeft een aantal jaren geleden een keer bovenaan gestaan, maar inmiddels staat Elvis inderdaad weer bovenaan.

Waar, aan de toog van Café De Hemel?

Lol In dat café zullen best een aantal aardige artiesten optreden Maar Elvis staat dus weer bovenaan de lijst met best verkopende dode artiesten.

Johnny Cash!



Hij was een geweldige artiest met talloze geweldige songs.
''Real American Gangster''.

Ook maar een lijstje van 5 in willekeurige volgorde:

Nick Cave; Dwingt respect af. Grootse man en fantastische muzikant en schrijver. Je zal er bijna bang van worden.

Neil Young; Vooral in zijn jonge jaren zoveel mooie nummers geschreven. Doet precies wat hij zelf wil. Kwetsbaar en eerlijk.

David Eugene Edwards; alsof de duivel hem altijd op de hielen zit maar met veel kracht en zeer passievol. 4 keer live, 4 keer vol bewondering naar hem zitten kijken,.

Tom Waits; Kan er geen genoeg van krijgen. Briljant! elke kleine beweging die hij maakt, klopt en bewonderd.

Fela Kuti; Grondlegger met een geweldige stijl. Politiek activist in hart en nieren. Respect voor deze man.

Ik vervolledig mijn lijstje met nog 4 artiesten/bands die ontzettend veel voor me betekenen;

7) Johnny Cash; wegens zijn ontzettend groot maar ook interessant oeuvre, omdat hij een original is, niemand klinkt immers als Cash, die stem is gewoon uniek.

8 - Roy Orbison; De snik in de stem.... deze man zal me voor eeuwig kunnen blijven ontroeren, hij was ook zo'n mooi en bescheiden mens, terwijl het zo'n grote klasbak was; En het feit dat The Beatles nog in zijn voorprogramma hebben gespeeld vind ik op zich al fantastisch.

9) Led Zeppelin; hoe moet een hardrockbank klinken? Juist zoals deze gasten; Veel bluesinvloed, later ook wat oosterse invloeden, maar bovenal 4 ongelooflijk goede muzikanten. Een band die het fatsoen had er mee op te houden toen hun drummer dood ging.
Beter heeft hardrock nooit geklonken, sorry Deep Purple(*)

10) Bob Dylan; gewoon als beste singer-songwriter allertijden, ook al hou je niet van zijn stem - velen struikelen over de neuzerige stem - dan moet je nog zijn talent als songwriter erkennen!

(*) waarmee ik geen afbreuk wil doen aan Deep Purple, toch mijn nummer 2 allertijden wat hardrockbands betreft. Vooral Mark II was quasi perfect, helaas ging het voor mij nadien spectaculair bergaf en vond ik ze het volgen niet meer waard. Op tijd splitten kan véél leed vermijden...

Zijn stem is voor mij geen struikelblok, ik vind dat hij een goede stem heeft, uniek en zijn frasering is raak. Maar Bob Dylan is daarnaast vooral een fantastische singer-songwriter.
Van de hardrockbands vind ik Led Zeppelin ook op 1 staan, op korte afstand gevolgd door Deep Purple.

LucM, als je een vrouw was, ging ik met je samenwonen!

David Bowie. Ook deze man gaat al heel lang mee, en alhoewel ik lang niet alles ken, heeft ie vooral in de jaren 70 erg veel goede muziek uitgebracht.

Drie voorbeelden, maar er zijn er meer:

Leonard Cohen, omdat de beste man teksten als Anthem, Hallelujah en Famous Blue Raincoat schreef en op zijn 74e een tournee maakt waar hij zeldzaam geinspireerde, geweldige concerten geeft. Omdat sommige van zijn teksten meer passie, gevoel, humor en liefde hebben dan sommige complete oeuvres bij elkaar,.

Iggy Pop, Met zijn muziek heb ik lang niet altijd evenveel, maar laat me in godsnaam een klein beetje oud worden als Iggy Pop. De goot gezien, eruit geklommen, maar zelfs op pakweg je 60e nog geloofwaardig wilder kunnen zijn dan menig 16-jarige. En dan een aardige en intelligente man ook nog.

Sonic Youth, omdat ze een eigen eilandje hebben gecreeërd binnen de oh zo moeilijke muziekindustrie waar ze naar hartelust kunnen doen waar ze op dat moment zin in hebben. Soms met een minder album, maar dat is niet erg. En als ze tussen de meer experimentele dingen eens een liedje met kop en staart schrijven dan is het vaak ook een bijzonder mooi liedje met kop en staart.

Allez, ik zie dat ik er toch nog een paar belangrijke haast vergeten ben;

11) David Bowie : Ook ik ben een hele grote Bowie fan, die echt alle officiële platen in huis heeft van deze eigenwijze en hoogst originele artiest, die in de jaren zeventig de bijnaam "de chameleon van de pop" kreeg; Iedere nieuwe plaat klonk anders, en zijn verkleedpartijen in Ziggy Stardust en The Thin White Duke zijn legendarisch; Bowie heeft een machtige stem, en mocht zeker in de jaren zeventig als een trendsetter gezien worden.
Zo tegen halfweg de jaren '80 was hij het muzikale Noorden wat kwijt en bracht hij enkele stinkers van platen uit, hij concentreerde zich toen teveel op een acteurscarriëre die nooit echt van de grond is gekomen.
Sinds "Black Tie White Noise" kroop hij stilaan uit zijn creatieve impasse om in de nineties met behoorlijk nieuw werk af te komen. Sinds de release van "Reality" uit 2003 geen nieuw werk meer van de man gezien of gehoord, jammer;

12) Bruce Springsteen; Eén van mijn muzikale helden, die màn IS gewoon rock'n roll. De energie die van die kerel uitgaat is onbeschrijflijk. Ik mocht hem helaas maar één keer live meemaken, in de expo in Gent, ik denk in 1993, het jaar dat mijn vader overleed, eerst was er die triestige periode dat mijn vader met kanker in het ziekenhuis lag en na 2 maanden strijd stierf, kort daarna kon ik eventjes alles proberen te vergeten met een dik 3 uur lang meesterlijk optreden van The Boss en zijn gewèldige E Street Band. Ik ben een ware fan gebleven, de meeste van zijn platen zijn méér dan de moeite, Bruce klinkt altijd geïnspireerd, ik zie hem als een meesterlijk liedjesmaker, hij moet qua componeren niet veel voor de meester Dylan onderdoen en hij beschikt over een machtige stem. Ik kijk uit naar zijn nieuw album begin 2009.

Tot zover deze aflevering in mijn muzikale heldenreeks!

Goed, ook ik plak er nog wat achteraan.

4. Slayer. Slayer is nu eenmaal hét export product van de (extreme) metal. Ik weet nog goed dat ik als 13 jarig jongetje in Frankrijk mijn eerste Slayer cd kocht (Decade of Aggression, nog altijd mijn favoriete cd), zoiets hards had ik nog nooit gehoord! En zo is het dus allemaal begonnen... De band heeft met Kerry King en Jeff Hanneman 2 geweldige leadgitaristen en met Dave Lombardo 1 van de beste drummers ooit. Tom Araya is een redelijke bassist (al maakt hij hier soms te weinig gebruik van) en z'n stem past bij de muziek zullen we maar zeggen. Vanaf hun debuutplaat tot aan het meesterwerk Reign in Blood (door velen gezien als het beste metalalbum ooit) levert de band 3 geweldige albums: Show no Mercy, Hell Awaits en Reign in Blood. Op elk album is duidelijk weer een stap omhoog te horen, de band wordt volwassener, komt met betere composities (en betere opnames). Na Reign in Blood zijn de heren slim genoeg om niet die vaak gemaakte fout ook te maken. Hoe vaak zien wij een band niet sneuvelen omdat ze krampachtig herhalingen van hun hoogtepunt uitbrengen? De band realiseert zich dat Reign in Blood niet te overtreffen is en neemt zich voor daarom elk album iets anders te doen (blijft natuurlijk wel thrash metal). South of Heaven en Seasons in the Abyss volgen, aanzienlijk softer en meer op de melodielijnen gericht. Muzikaal minstens even sterk als het meesterlijke Reign in Blood. Maar dan.. Dave Lombardo vertrekt, en nu is Paul Bostaph ook geen slechte drummer maar na 4 jaar krijgen we met Divine Intervention een nietszeggend album.. Wat volgt is een nóg slechter album vol punkcovers.. En dan is het absolute dieptepunt bereikt, Diabolus in Musica... 3 saaie, ongeinspireerde albums. Met God Hates Us All stijgt het niveau weer, enkele heel erg goede nummers, maar helaas te veel gericht op het domweg zo hard mogelijk spelen. Slayer lijkt dood.. Toeval of niet, Dave Lombardo keert terug en met Christ Illusion krijgen we eindelijk weer een album dat zich kan meten met een South of Heaven. Slayer speelt harder dan ooit, maar geen domweg geram. Live heeft de band in al die jaren nauwelijks teleurgesteld, en blijkbaar heeft de band zoveel krediet opgebouwd want nog altijd is de band onwijs populair in de metalscene en worden de mindere jaren blijkbaar vergeven. Het nieuwe album is onderweg, het 1e nummer is gelekt. Als alles op dat niveau is komen ze akelig dichtbij hun gloriedagen, helaas zal dat waarschijnlijk het laatste zijn dat we van de band horen. Slayer bleef al die jaren doen wat ze leuk vinden, geen koerswisseling om meer fans te winnen (a la Metallica). Lekker 'evil' blijven. Kinderachtig zul je misschien zeggen.. ach, zie het als een horrorfilm. Maar dan wel een hele goede!!

5. The Velvet Underground. Waar zou de moderne (alternatieve) rock zijn zonder de bananenplaat en ook White Light/White Heat? Helemaal nergens. The Velvet Underground, onder leiding van de geniale Lou Reed, heeft een doorbraak veroorzaakt. Duistere zaken in hun teksten, noise/distortion, hun muzikale experimenten (eigenlijk allemaal wel geslaagd). En daarnaast bewezen ze met hun 3e plaat en Loaded dat ze ook meer singer/songwriter en gewone rock konden spelen. Dé band met een geheel eigen rock & roll stijltje.

6. Led Zeppelin. Robert Plant op zijn hoogtepunt is wat mij betreft de één na beste zanger (Graham Nash vind ik dan nog iets beter). Jimmy Page was 1 van de beste gitaristen ter wereld. John Bonham was op dat moment de beste drummer ter wereld. En John Paul Jones moeten we ook niet onderschatten, heeft toch mooi voor een groot deel nummers als No Quarter geschreven. Stuk voor stuk geweldige muzikanten met toch ook weer een geheel eigen stijl, die van op blues georienteerde hardrock en wat folk steeds verder ontwikkelde tot ze bij iets als Kashmir aankwamen.

@ Stijn Slayer; mooie omschrijving bij Led Zeppelin (dus ook mijn helden)
Mooie bespreking van Slayer, waar ik nog nooit een noot muziek van gehoord heb, moet ik bekennen, maar je bespreekt het wel erg levendig.... maar misschien toch niet echt mijn "ding", ik probeerde ook eens een verzamelaar van Iron Maiden, pfffft, die staat daar nu, wàs ook mijn ding niet!

Hmm, als je Iron Maiden niks vond dan zal het ook niet lukken met Slayer. Iron Maiden is naast Slayer erg rustig, en Maiden heeft dan nog een meer normale zanger.

Ik ga alweer verder met nog wat muzikale helden;

(ik nummer ze niet meer, ik ben de tel beetje kwijt...)

Stevie Wonder : Prachtzanger uit de Motownstal die een geheel eigen invulling gaf aan soulmuziek. In de jaren zeventig maakte hij zijn beste platen, ik ga ze niet opsommen, ik denk dat er geen enkel zwak album bij zit, mijn 2 favorieten zijn Fulfillingness First Finale en Innervisions - al moet het prachtige dubbelalbum Songs In The Key Of Life daar eigenlijk niet voor onderdoen.


Herbie Hancock; pianist en multi-instrumentalist die een héél erkenbare stijl in de jazz ontwikkelde; Ik ben pas de laatste 10 jaar wat méér met jazz bezig en Hancock vind ik de lekkerste jazz maken; het swingt en het heeft diepgang.
Ik denk dat Hancock één van de meest gesampelde jazzartiesten moet zijn. Wie kent Cantaloup niet van US3, origineel dus van deze Hancock, toen heette het Cantaloupe Island, maar er wordt echt wel méér van deze jazzgigant gesampeld!


Marvin Gaye; Gewoon voor zijn ontzettend prachtige soulstem en zijn machtige albums, die ook meestal uit die jaren zeventig komen;
What's Going On, Let's Get It On en Here, My Dear vind ik drie ijzersterke platen die in elke zichzelf respecterende soulliefhebber's collectie zouden moeten zitten.


Elvis Costello; Nogal weinig liefhebbers hier op de site, van deze eigenwijze singer-songwriter, rocker en manusje-van-al, manusje is grappig want eigenlijk heet Elvis gewoon Declan Patrick McManus, zoals U en ik, maar ja, met zo'n naam scoor je niet...; Ik heb de beste man gevolgd van bij zijn allereerste plaat, toen was ie een angry young man, toen zat hij nog redelijk in het new wave kamp, zoals andere prima artiesten als Graham Parker en Joe Jackson, toch ook 2 grote jongens; Maar Costello ontwikkelde zich het meest en zijn oeuvre is ontzettend gevarieerd. Daarom alleen al is hij het volgen méér dan waard.

Zo, genoeg voor vandaag!

Joe Jackson. Ook van JJ heb ik ( lang ) niet alles, maar alleen al de 3 albums Look Sharp, Beat Crazy en Night & Day zijn zo divers, en blijven me boeien na al die jaren. Ook mijn petje af hoelang hij al meegaat, en hoeveel verschillende stijlen hij in zijn carriere gestopt heeft.

Was ik bijna de groep met de beste vocal harmonies ooit vergeten: Crosby, Stills & Nash (& Young).

Crosby die met het grootste gemak eigenlijk elke toonsoort kan zingen. Stills die een geweldig mooie gevoelige stem kon afwisselen met een wat rauwere mooie stem, en een geweldige gitarist is. En Nash (op zijn hoogtepunt i.m.o. de beste zanger) die met een schitterende, fluisterende, gevoelige tenorenstem mensen kan ontroeren en ook plotseling hoog kan uitschieten wat geweldige vocal harmonies oplevert. De band was ook van de partij op Woodstock, waar de heren 1 van de hoogtepunten waren.

De band levert een groot aantal topplaten: Crosby, Stills & Nash, Déjà Vu (met een zekere Neil Young), 4 Way Street (ook met Neil) en toch ook CSN uit 1977. Zelfs So Far verkoopt 6x platinum, terwijl het een verzamelaar is met maar 2 nieuwe nummers die ook al op 4 Way Street stonden!

Tussendoor lieten Crosby & Nash horen dat ze het ook zonder Stills en Young (die het ook samen probeerde, al was S-Y minder dan C-N) konden. Graham Nash/David Crosby en Wind on the Water zijn topalbums, en ook de 2 live albums en het album uit 2004 zijn net zo sterk. En zo heeft ieder lid solo ook nog erg goed werk geleverd.

Drugs en ouderdom brengen de sleet er een beetje in, met name Stills kan geen noot meer fatsoenlijk zingen, maar de meeste latere releases zijn nog steeds dik de moeite waard. Ik ben in ieder geval blij dat de mannen nog lekker doorgaan ook al zijn de 60 allang voorbij

@ Stijn; ik deel eigenlijk ook je passie voor C, S & N, maar voor mij mag het evengoed C, S, N & Y zijn, als Neil Youngfan.... dat snap je wel hé.
Inderdaad, een band met prachtige close harmony, ik hou van het meeste van hun werk!

Voila, & Young. Al draait het bij de harmonieen vooral om CSN, en wil Young nog wel eens wat werk achterhouden voor zichzelf. Live maakt hij dit echter helemaal goed!

1: Christian Fennesz
2: Noah Lennox (Panda Bear)
3: Bradford Cox (Deerhunter)

Mensen met SOULPOWER (Dus ook die knaap van Of Montreal)

De generatiekloof.... denk ik, ik bekeek even je profiel;
Dààrom heb ik dus nog nooit van je helden gehoord, laat staan één noot muziek van ze gehoord;
Komt er misschien eens van, ik vind het aanbod zo ontzettend groot geworden - ik bedoel van héél het spectrum van alles wat bestaat en gereleased wordt - een arme vijftiger kan het allemaal al lang niet meer bijhouden

neuh, maar toch wel ietsiepietsie?
heb je The Fall (toch al legendarisch bezig vanaf 1976) nou al eens uitgechecked?

Ik had amper van The Fall gehoord, echt waar; Het is maar dat ik hier die naam lees, tja, sommige dingen mis je blijkbaar op de één of andere manier; Legendarisch?

Terwijl je best wel je best doet gezien het brede spectrum aan artiesten en stijlen waarop je gestemd hebt.

Artiesten waar je bewondering voor hebt hoeft dus per definitie niet te betekenen dat je hun muziek ook waardeert.

Peter Hammill: Beleeft, bescheiden, maakt al veertig jaar volstrekt eigenzinnige albums in de kantlijn van het muziekgebeuren. Heeft prachtige maar soms ook afschuwlijke muziek gemaakt. Verandert op het podium in een alles verschroeiende emotionele potloodventer.

Ellen ten Damme: Ken weinig muziek van haar maar vind het in alle opzichten een prachtige vrouw.

Warren Zevon: Geweldige tekstschrijver, beheerste het cynisme als geen ander. Helaas een aantal jaren terug overleden mede door z'n kamikaze leefstijl.

Nog niet genoemd:

Anne Clark

Jeff Becerra. Ten eerste omdat hij met Seven Churches het eerste officiele death metal album op z'n naam heeft staan (als zanger/bassist van Possessed).

De reden waarom ik Becerra écht bewonder is als volgt. Hij ging in 1989 een pakje sigaretten kopen en werd overvallen. ''Donder op'' was zijn antwoord waarop hij in z'n rug werd geschoten en vanaf z'n middel verlamd raakte. 21 jaar was hij toen. Ik kan me goed voorstellen dat je wereld dan instort, maar toch is hij na enkele jaren uit het dal geklommen. Hij is bijvoorbeeld advocaat geworden, en sinds 2007 heeft hij Possessed zelfs opnieuw gevormd. In z'n rolstoel zit hij dan rond te rijden op het podium (basgitaar spelen gaat niet meer).. Kut om te zien, maar ik heb er zeer veel respect voor.

Aha, door die formidabele re-issues van de CCR terug te kopen en te draaien, ben ik me terug méér met John Fogerty gaan bezighouden.
Ik heb ook het solowerk van deze gigantische rock'n roller, songwriter, rocker pur sang.
Wàt hij met de Creedence Clearwater Revival tussen 1968 en 1972 presteerde is haast niet te vatten; gewoon GRANDIOOS; Ieder album was een schot in de roos, iedere single was terecht een millionseller en een geheide hit.
Ik kan me hààst niet voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die van John Fogerty, hetzij solo, hetzij met CCR niets in huis zouden hebben, en als dat zo is, dan is dat een collectie met een ontzettend GAT in, als je het mij vraagt.
Hulde aan John Fogerty, bij leven reeds een legende!