Allez, ik ben eigenlijk al die NEGATIEVE items en topics wat beu gelezen. Afbreken is makkelijker dan opbouwen. Vertel ons liever welke artiesten je haast grenzeloos bewondert, welke artiesten je respect afwingen, en als het kan ook nog redenen waarom..

Zal ik met enkele artiesten beginnen dan?

1) Neil Young.

Omwille van zijn grote diversiteit, zijn grote persoonlijkheid, zijn ontzettend oeuvre, al zitten er hier en daar een paar stinkers tussen, dat moet kunnen.
Omwille van zijn onnavolgbaar gitaarspel, zijn ellenlange maar steeds geïnspireerde gitaarsolo's, omwille van zijn breekbare broze stem, omwille van zijn tegendraadsheid, ach om duizend en één redenen.

2) Frank Zappa

Omwille van zijn grote muzikaliteit, die màn kon gewoon zowat alles, had een grote kennis van muziek, kon gitaar spelen als de beste, kon een heel orkest in goede banen leiden, was ontzettend productief en zijn platen zijn toch ook redelijk divers te noemen. Héél groot oeuvre, dat ik nog niet eens voor de helft in handen heb, maar we werken eraan.

3) Prince.

De meester van de funk. Maar zoveel meer, de kleine Purperen Hoogheid, een goede anderhalve meter hoog, maar wàt een talent... zijn liveshows zijn ongeëvenaard. Zijn Aftershows nog méér en beter.... Zijn oeuvre is toch voor 90 ù zéér de moeite en de man probeerde zich ook altijd te ontwikkelen.

Dat zijn er alvast 3, ik heb méér artiesten waar ik erg naar opkijk, het zijn er allemaal die ECHTE muziek maken, en die meestal van geheel niets begonnen zijn en al doende zichzelf en de wereld hebben verbaasd.

Uiteraard ga ik met je mee wat betreft Neil Young!! (Zappa en Prince zijn trouwens ook gaaf).

Verder Chuck Schuldiner, mijn favoriete artiest. De man schreef geweldige teksten (nadat hij de gore thema's had afgeschud), was een uitmuntende gitarist en componist, een geweldige zanger/screamer/grunter (zie maar hoe je het noemt ) en aan hem hebben we de Death Metal te danken. Dat hij zelfs muziek blijft schrijven en opnemen terwijl hij ernstig ziek is en juist rust moet pakken is ook tekenend.. Zijn fans en de muziek op 1.

Kurt Cobain. Natuurlijk kon hij niet spelen, maar zijn stem, uitstraling en geweldige teksten doen het hem. Zo simpel, maar toch tegelijkertijd zo mooi, puur, en het belangrijkst: treffend.

Voor mij Jimi Hendrix; de meestergitarist aller tijden.
In zo weinig tijd met slechts 5 officiële elpees uitgebracht is zijn invloed op de pop-/rockmuziek tot op de dag van vandaag voelbaar.
Hoeveel gitaristen zijn door deze Gitaargod beinvloed ?

1) Malcolm Mclaren. Dubieus in alles wat hij aanpakt, commercieel niet helemaal fris soms .. er mankeert nogal wat aan de status van mijn held. Maar hij maakte de punk groot (Sex pistols), was de eerste die het scratchen op de plaat zette en maakte de eerste ´wereldmuziek´-plaat in de popmuziek door die te combineren met hiphop (nummer 1 in mijn top 10), en stortte zich daarna op de opera. Meer een soort trendwatcher/dorpsgek dan muzikant, maar toch met behoorlijk wat impact op de popmuziek.

2) Sufjan Stevens. Een van de weinige artiesten waarvan ik eigenlijk alles mooi vind. Groots componist, bezeten podiumartiest. Een voorrecht om deze tijd mee te maken. Anders dan Mclaren verwacht ik dat Sufjan nog heel lang beluisterd zal worden als een soort Mozart van zijn tijd.

3) Chic. Grote omvormers van de popmuziek, disco bleek ineens popclassics op te kunnen leveren. Velen die destijds hun neus ophaalden voor disco, kwamen later terug op hun mening. Veel hippe wave bleek niet zo briljant meer na 20 jaar terwijl Chic nog even fris leek als vroeger, was voor de oplettenden eigenlijk nooit weggeweest. Elk jaar komen er wel een stuk of 10 chic-composities terug als samples in eigentijdse dance/hiphop-platen.

Voor mij toch weer hetzelfde (bijna clichematige) lijstje:

FRANK ZAPPA
BEETHOVEN
ROBERT FRIPP (en eigenlijk voor iedereen die ooit in KC zat...)
BOB DYLAN
RUSH (Geddy Lee, Alex Lifeson en Neil Peart)
LOUIS ARMSTRONG
JOHNNY CASH

Prince
Morrissey
Zappa
Mark E. Smith

jammer weer van die caps lock in de topic titel.

Ah ja, ik schreef enkel 1 woord in caps, omdat het het belangrijkste woord is in die titel en dus moest opvallen, that's all...

Euh... wie is Mark E. Smith, nooit van gehoord, misschien kun je een woordje uitleg placeren???

Boudewijn de Groot ; deze man loopt al zo lang mee, en heeft talloze prachtige nummers op zijn indrukwekkende oeuvre staan. ( Met R.I.P. Lennaert Nijgh voor zijn werkelijk prachtige teksten ).

@ mafketel; Ik ben ook zo'n grote fan van het werk van Lennaert Nijgh & Boudewijn de Groot. Ik draai die albums ook nog regelmatig; Tijdloze schoonheid, wàt een teksten, en ook; wàt een melodieën wist Boudewijn daarbij te verzinnen.
Vaak, in die beginperiode was ook het orkest van Bert Paige verantwoordelijk voor de schitterende arrangementen.
Jaja, ik ben een lifetime fan van Boudewijn!

Ik respecteer en bewonder artiesten die mij op één of andere manier raken, iets toevoegen aan de muziek en die vooral "echt" zijn: bezig met hun ding, geen tierlantijntjes, geen fake gedoe maar muziek om de muziek boven alle genres heen. Ik heb mijn voorbeelden, u toch ook?

Ook al past hij niet helemaal op dit forum: Wolfgang Amadeus Mozart. Ik ken eigenlijk geen componist die zoveel mooie muziek heeft gemaakt. Nooit klinkt het 'gemaakt' of pretentieus. In zo goed als elke discipline heeft hij topstukken geschreven. Of je het nu over opera's, kerkmuziek, strijkkwartetten, orkestwerken of pianostukken hebt: Mozart heeft wel een standaardwerk geschreven. Vooral de laatste 5 tot 10 jaar van zijn (toch al zo korte) leven leek alles wat hij aanraakte goud te zijn: zijn laatste symfonieën, Don Giovanni, Die Zauberflote en natuurlijk het Requiem behoren tot de mooiste muziek die ik ken.

Vooral Don Giovanni en Requiem, de rest is mij te twietelig en jolig. Ik heb liever Mahler, Wagner of Bach.. het steviger werk zeg maar. Wel eens een beetje onderbelicht, aangezien het bij voorbaad liever moet gaan over het wonderkind en het jongetje dat op zijn 6e al een symfonie kon schrijven. Knap hoor, maar kan amper zeggen dat ik er warm voor loop.

1. JIMI HENDRIX.
Ik ben door deze gast begonnen met muziek. Hij is dé ultieme
gitarist, songwriter, performer en muzikant in het algemeen. Zijn
riffs zijn zo opwindend dat zelfs de grootste sceptici in vuur en
vlam schieten. Over Jimi valt gewoon niets negatiefs te zeggen.

2. THOM YORKE
Ik zou hier eigenlijk Radiohead willen noemen, maar Thomas
Yorke verdient een persoonlijke vermelding. Doorheen zijn
muziekcarrière heeft hij geen enkel laag punt gehad. Het is een
typisch voorbeeld van hoe je succesvol kan zijn, zolang je maar in
je eigen gelooft. De regels van de muziekindustrie over "hipheid"
en "populariteit" lapt deze meneer mooi aan zijn laars. Pluimen
komen te kort.

3. TOM BARMAN
Omdat we het tog al over Tommekes hebben, hier is Barman.
Ik kon het niet over mijn hart krijgen om deze niet te vermelden. Ik
ben een Belg en ben dan ook blij dat ik in een land woon met
muzikanten van weleldniveau, zoals de Blackbox Revelation en
Soulwax (uit GENT!). Deze verbleken echter naast het
fantastische dEUS. Respect voor onzer Tom, dus!

Als je Mozart op deze manier wegzet, kan het natuurlijk nooit wat worden. Misschien is het goed om te weten dat Mozart pas sinds begin vorige eeuw de status heeft gekregen die hij nu heeft. Dit in verband met het vermeende onderbelicht zijn van andere componisten. Tot 1900 kon je dat van Mozart zeggen.
Overigens zou ik Bach Mahler en Wagner nauwelijks onderbelicht willen noemen.

Nou, nu draai je het zo'n beetje om. Tijdens leven heeft arme Mozart inderdaad weinig gemerkt van zijn wonderkind status, maar zolang ik leef is het zo'n beetje de tweede komst van Christus en stelt hij ieder ander componist ver in de schaduw. Hoevaak ik wel geen krakelende presentator of "muziekkenner" heb horen verkondigen dat superlatieven tekort komen bij Mozart. Van mij mogen ze, maar het veroorzaakt bij mij toch eerder een minzame glimlach. Het is voor het merendeel mijn stijl niet, hoeveel noten hij ook op papier zette. Andere componisten hebben ook status, maar zijn toch de goedbedoelende simpele neefjes van van het wonderkind uit Salzburg.. beetje scheef, aangezien de stijlen toch vaak extreem uiteenlopen. Maar ik heb al eerder gezegd in een ander topic dat klassieke muziek een beetje teveel om kunde draait en niet om ingevingen of authenticiteit..

Volgens mij moet je je er wat meer in verdiepen. Je opmerkingen stroken niet met de werkelijkheid.
Om te beginnen was het talent van Mozart 'buitengewoon'. Vraag iedereen die iets voorstelt in de muziek naar Mozart en niemand zal het tegendeel beweren, ze zullen het allemaal beamen. Zijn talent is net zo zichtbaar als dat van Pele, Maradonna en Cruijff bij elkaar.
Ten tweede: als Mozart de Christus van de muziek is, moeten we van Bach toch de god van de muziek maken. Bach wordt door de meeste 'kenners' als de belangrijkste componist van de Europese muziekgeschiedenis gezien. Niet Mozart.
Kijk voor de grap eens naar de programma's van de grote orkesten van de wereld en je zal zien dat Mozart niet overdadig veel aandacht krijgt.

Er zijn héél wat artiesten die ik min of meer bewonder of respecteer omdat zij zowel origineel waren als prachtige songs voor de eeuwigheid konden brengen. Dit is een alfabetisch lijstje van mijn voornaamste favoriete artiesten :

Abba
Adamo
Arno
The Beach Boys
The Beatles
Chuck Berry
Frank Boeijen
David Bowie
Jacques Brel
James Brown
Kate Bush
The Byrds
Johnny Cash
Nick Cave & the Bad Seeds
Eric Clapton
Sam Cooke
Elvis Costello (& the Attractions)
Creedence Clearwater Revival
The Cure
Deep Purple
dEUS
Doe Maar
Dire Straits
The Doors
Bob Dylan
Electric Light Orchestra
Everly Brothers
Fleetwood Mac
Aretha Franklin
Peter Gabriel
Marvin Gaye
Boudewijn De Groot
Jimi Hendrix
Buddy Holly
Joe Jackson
Michael Jackson
The Kinks
Led Zeppelin
John Lennon
Bob Marley & the Wailers
Paul McCartney (& Wings)
Joni Mitchell
Moody Blues
Van Morrison
Randy Newman
Nirvana
Sinead O'Connor
Roy Orbison
Pink Floyd
The Police
Elvis Presley
Prince
Queen
Radiohead
Otis Redding
R.E.M.
Rolling Stones
Roxy Music
Simon & Garfunkel
Paul Simon
The Smiths
Bruce Springsteen
Talking Heads
10 CC
U2
Raymond Van het Groenewoud
Velvet Underground
The Who
Steve Winwood
Stevie Wonder
Neil Young
Frank Zappa (& Mothers of Invention)

In de klassieke muziek zijn dat :

Bach
Beethoven
Chopin
Mozart
Tsjaikowsky

Dat bedoel ik dus precies, dat talent waar mensen maar niet over uitgerakelt raken. Ik heb niet zoveel op met talent als dat voor mij verder weinig beklijvends oplevert. Maar het zal als klassieke muzikant vast buitengewoon zijn als je in de muziek zit. Ik luister er echter niet graag naar.
Bach is een hele grote ook, en daar kan ik persoonlijk al veel meer mee.

Dat je er niet graag naar luistert is wat anders dan de opmerkingen die je in je eerste post maakte.
Overigens ben je zelf over dat talent begonnen; ik heb er in mijn eerste post niet naar verwezen.

Niet mijn all-time favoriet, maar wel eentje die in ongelooflijk apprecieer: Donny Hathaway

Een muzikaal genie die toch veel te vaak vergeten wordt. Mede door zijn korte carriere. Maar als je ziet wat voor een prachtigs deze man allemaal gemaakt heeft. Kippenvelmuziek, zo omschrijf ik het zelf altijd.

Ik heb me een tijdje verdiept in de klassieke muziek. Eerst veel gelezen over de diverse stijlen / periodes die er zijn en de eventueel daarbij behorende tijdperken. Voorts veel gelezen over de componisten zelf. Van een enkele zijn biografie. Daarna diverse muziekstukken beluisterd. Ik kwam er vrij snel achter dat de zogeheten kamermuziek hem niet zou gaan worden. Datzelfde gold voor de barokke periode. Uiteindelijk wisten twee componisten mij echt te raken met hun composities: Beethoven en Tsjaikovski. De emoties die zijn in hun werk hebben gelegd raken mij volledig. Dat Beethoven met zijn beperkte gehoor, op het laatst was hij compleet doof, zulke grensverleggende muziek heeft geschreven is op het briljante af.

Die opmerkingen hadden nochtans allemaal betrekking op het feit dat het mijn smaak niet is.. ik heb nergens gezegd dat het geen meester talent is (alsjeblieft zeg). Alleen jammer dat daarop zo vaak wordt doorgezaagd, terwijl mensen zich nooit afvragen of het daarmee dus ook hun favoriete klassieke muziek is.

BUDDY HOLLY !!!!!!

Lowell George.
Lid van the band Little Feet, omdat zijn stemgeluid ongeevenaard was en daarnaast was hij ook een geniaal slide-gitarist.
Luister naar Cheek to Cheek en Willin'

Johnny Cash.
De man maakte in de herfst van zijn leven nog 5 magistrale, ontroerende albums. Zijn vertolkingen van andermans werk zijn vaak nog mooier dan de originele uitvoeringen.

John Lennon.
Een ode aan hem, vanwege zijn muzikale vernieuwingen en schrijverstalent.

Elvis Presley.
De koning van de Rock 'n Roll. Baanbrekend en grensverleggend.

Marvin Gaye.
Soul, emotie, passie van de bovenste plank.

Mooi lijstje, heirco. Ook allemaal mijn helden, op Lowell George moet ik me wel nog wat toeleggen, ik heb wel wat Little Feat platen, maar helaas, die soloplaat van je avatar heb ik nooit te pakken weten te krijgen....

Noel Gallagher
- kan weinig tot niets verkeerd doen hier, hij heeft eigelijk nog niets slechts geschreven, en ook qua zang vind ik hem sterk (beter dan Liam)

Tien bazen; in willekeurige volgorde (ondanks de nummering).

1. Snoop 'Doggy' Dogg
Gedraagt zich als pooier en gangster ineen. Praat in een documentaire over Johnny Cash alles wat moreel fout is goed ('je hoeft niet iemand neer te schieten om een gangster te zijn' en 'de zonden die je later begaat zijn nu al vergeven'). Schrijft een eerbetoon aan Cash, neemt Willie Nelson mee in de clip, deelt met diezelfde countryheld het podium van de melkweg. Onbeschaamd pronken met zijn gouden microfoon, dure kleren en 'bitches en ho's'. Ziet er daarbij ook nog geweldig smerig uit, mooie kleren, maar met een vieze grijns die op zijn gezicht lijkt te zijn geplakt. "You don't love me, you just love my doggystyle"
Zou je van hem een auto kopen?

2. Broertjes Gallagher
Een prachtig tweetal arrogante eikels. Op hun best wanneer ze elkaar uitschelden of Noel haarfijn uitlegt waarom hij zo 'fuckin' goed is. Schaamteloos jatten van andere artiesten om dat dan vervolgens weer goed te praten. Het is niet voor niets dat er een heel topic te vullen valt met Gallagher-quotes.
“I was walking along and this chair came flying past me, and another, and another, and I thought, man, is this gonna be a good night.”

3. Vjeze Fúr
Immer shinend, een volstrekt eigen manier van Nederlands pratend en de mooiste kleren van iedereen. Vaak te zien met baard, maar niet zomaar een baard, nee een Vjeze-baard, zo eentje waarmee je wanneer je soep eet er stukjes in blijven zitten. Over soep gesproken, beloofde voor de 3voor12 -award jury een pot soep te koken wanneer hij zou winnen. Daarbij altijd zijn labelbaas in de zeik nemend, als typetje, of bij de 3fm-awards.
"Kees de Koning, mensen vragen, ben jij een bitch?"

4. Britney Spears
Zo vaak verguisd, maar ondertussen meer geweldige popsongs op haar naam staan dan 'press-darlings' als MGMT, Elbow en Lil' Wayne. Speelt naar hartelust met haar imago en doet maar wat raak, om vervolgens met een snoeihard album te komen zonder een enkele ballad en nog de volle speellengte sexy klinken ook. Niet de ideale schoondochter, zeker geen lauw kopje thee maar gewoon Britney, bitch.

5. Lee Hazlewood
Is er eigenlijk iemand toffer dan Lee? Perfect gearrangeerde popmuziek, vrijwel altijd melancholisch en oprecht maar wel met humor. Bedenker van prachtige albumtitels als 'Requiem for an Almost Lady' en vormt samen met Nancy Sinatra een perfect 'belle-en-het-beest'-koppel. Als ik ooit nog met mijn vrachtwagen door Amerika of Oost-Europa ga trekken, neem ik niks anders dan het gehele oeuvre van mr. Hazlewood mee.

6. Captain Beefheart/Don van Vliet
Eigenlijk weet ik helemaal niks van hem. Maar op zijn platen zijn de conversaties tussen hem en Mascara Snake altijd een hoogtepunt. Het zinnetje 'that's right mascara snake, fast 'n bulbous' doet me op een vreemde manier altijd aan mijn Engels-lerares denken. Thuis heb ik een boek liggen met foto's van Anton Corbijn ('Star Trak'), daarin staat een prachtige foto van mijn favoriete kapitein terwijl hij naar het water staart. Een kapitein in ruste, maar toen hij de muziekzee bevoer, was hij geweldig.

7. Captain Jack
Over kapiteinen gesproken, nog zo'n geweldige kapitein. Als kind zong ik zijn kraker constant, en 'He-ho Captain Jack' is nog altijd een onsterfelijke zin. Nog altijd een raadsel waarom dit nummer niet op 1 staat in de top2000. Moest wel een traantje wegpinken toen ik las dat hij een tijdje geleden overleden was. Blijft toch wel een ultieme jeugd/house - held. Pa-da-da-di-da-doo!

8. André Hazes
Grootse vent. Nog altijd mooi hoe hij het van klein jongetje op de Albert Cuyp tot een uitverkochte Arena heeft weten te schoppen. Na zijn dood veel te gehypet, maar toen ik laatst in Amsterdam was kon ik het niet laten zijn standbeeld te bezoeken. Zijn rijmwoordenboekteksten zijn altijd zo recht-uit-het-hart. Krakers als Kleine Jongen en 'De Vlieger' draai ik nog steeds erg vaak. Vooral die eerste, met die prachtige regels 'Kleine jongen/je bent op deze wereld/dus zal je moeten vechten/net als ik'. Nog steeds kippenvel, en ook prettig dat je de teksten zo snel uit je hoofd kent.

9. Rick Rubin
So this shit
does this sound slick,
is it off-key
does it just sound hip
is it ...
Rick Rubin, Rick Rubin, Rick Rubin ...
En niemand, maar dan ook niemand, heeft een mooiere baard.

10. Heino
Engelenblond en standaard met een hippe zonnebril. Zingt krakers alsof hij de afwas doet en is de belichaming van de ultieme Duitsheid. Die Schwarze Barbara is een van de beste meezingers die ik ken. Heino is de onbetwiste schlager-kampioen.

Geweldige helden!

Heino . . . .

Ik somde er in het begin van dit topic al een drietal op, er zijn er nog, je moet er even opkomen soms hé ;

4) The Beatles; Omdat ik ze de meest vernieuwende band vind ever; Ze begonnen als gewoon popbandje, maar weinigen weten hoe zwaar hun leerschool geweest is, in welke miserie-toestanden ze moesten werken, voornamelijk in Hamburg dan, en hoe lang ze gesukkeld hebben om een vaste drummer te vinden.... Eens ze stopten met toeren - ze konden zichzelf nauwelijks horen spelen door het vreselijke gekrijs en gejoel, en versterkers waren toen niet zo krachtig om dat te overstemmen, toen ze dus de formidabele beslissing namen om zich nog puur op opnemen te concentreren, toen zijn ze enorm gegroeid in de studio en groeiden ze uit tot één van de meest vernieuwende bands allertijden, met platen als Rubber Soul (toen traden ze wel nog op dacht ik, maar die plaat laat al goed zien tot wat ze nog in staat zouden zijn...), Revolver, Sgt. Pepper, Magical Mystery Tour, White Album en Abbey Road.... groeiden ze uit tot de machtigste muziekband ever, en van die mening zal ik nooit afwijken, ik denk dat héél de rockpers daarover unaniem eens moet zijn gezien hun historisch grote waarde ook.

5) U2 : In de eighties de beste rockband, zonder enige twijfel. Daar waar de band zich bleef vernieuwen en ontwikkelen, konden grote concurrenten Simple Minds op gegeven moment niet meer volgen en hun succes droogde ziender ogen op.
Pas op, ik hou ook van veel van die Simple Minds albums, maar pakweg nà Belfast Child bakten die mannen er niet veel meer van... terwijl U2 aan de top bleef.
Hun tijdelijke rustperiode nà rattle & Hum deed hun deugd, want met Achtung Baby! doken ze de nineties in met een totaal vernieuwd geluid, de "grote gebaren", het vendelzwaaien was achterwege gelaten, de band had een redelijke metamorfose ondergaan en zag er stukken hipper uit.
Met het erg geslaagde en redelijk experimenteel Zooropa konden ze nog eens pieken, maar met Pop hadden ze artistiek toch een eerste dipje.
Nadien gingen ze jammer genoeg wat op veilig spelen en keerden ze terug naar hun stadionsound van vroege albums.
Desalniettemin blijf ik U2 één van de vernieuwendste rockbands ooit vinden, en ik mag als oude fan hopen dat hun nieuw werk "No Line On The Horizon" eindelijk nog eens een band toont met vernieuwingsdrang. Alléén.... méér dan 4 jaar nodig hebben om met nieuw werk af te komen, ik vind het een beetje een veeg teken...

6) Jimi Hendrix: tja, met maar enkele officiële studioplaten en één liveplaat slaagt deze man erin met een geheel nieuw en absoluut tijdloos geluid de rockmuziek met verstomming te slaan. Zijn muziek staat gewoon als een huis, er zit geen spatje sleet op zijn muziek, en mag dus als een halve god beschouwd worden.... De vele uitgaven van restmateriaal nà zijn dood bewijzen enkel die status.

Zo, genoeg voor nu, ik heb nog muzikale helden, maar niet te veel in één keer.

Wat? Buddy Holly? Wat is er gebeurd met de GROOTSTE ALLER VOCALISTEN: Bobby Martin!