Ik weet zo ondertussen dat het duitse accent in de engelstalige zang zo'n beetje het ergste is wat men zich kan voorstellen (eloy, Scorpions) al heb ik er geen moeite mee.

Ik heb meer moeite met het nederlandse accent in de engelse taal.

Nu luister ik vaak naar zweedse en finse bands. En moet zeggen dat ik het wel een charmant accent vind.

Wat ik wel weer verschrikkelijk vind zijn de meeste italiaanse zangers die engels zingen. (Rhapsody, Labyrinth etc.)

Zijn er verder nog specifieke accentjes die danwel irritant of charmant zijn?

Ik denk dat TerryA hier wel een mening over heeft.

ben benieuwd


Ik vind trouwens pools-engels ook maar belabberd (Riverside, Quidam). Al ken ik niet veel poolse bands.

Van dat accent van Julio & Enrique Iglesias (Spaans-Engels) hou ik ook niet. Wel charmant vind ik dat Schots accent (Proclaimers en in mindere mate Amy McDonald). Het pure Brits-Engels dat sommige Britpopbands hanteren hoor ik ook graag.
Als je Engels op zijn irritants wil horen moet je naar het eurovisiesongfestival luisteren, keuze genoeg.
Waar ik ook niet zo van houd is dat knauwend Amerikaans-Engels wat Axel Rose vooral op zijn laatste album hanteert.

Charmant Engels:
- Japlish
- IJslands-Engels

Irritant Engels:
- Nederlands/Vlaams-Engels
- Duits-Engels
- Frans-Engels (met stip)
- Australisch

ik zou hier veel over kunnen zeggen ... al vermoed ik nu al dat sommige er dan gelijk gaatjes in gaan proberen te vinden!

Maar voordat ik begin (moet even wat info bij elkaar verzamelen) wil ik even zeggen dat 1 - dit is mijn opinie, en 2 - ik zal dit proberen te presenteren samen met wat harde feiten (facts), en dat jullie het als een geheel (big picture) moeten zien, al verwacht ik nu al dat sommige die dit lezen zullen focussen op een klein stukje dat jullie niet mee eens zijn om dan vervolgens allen daar op te gaan zeuren (smokescreens en afschuif techniek!) ...

Om te beginnen wil ik eerst zeggen dat in het algemeen is de engels accent van de gemiddelde Nederlander een van de meest vervelend accents die engels talig mensen kunnen horen! (en niet alleen in muziek, want dit geld ook voor nederlanders die engels spreken op nieuws of sport programmas, chat show hosts, nederlandse sport mensen die geinterviewed worden in het engels, etc, etc) - er zij dan ook over de jaren best veel engels talig stand up comedians die in hun act iemand na doen dat juist uit nederland komt! Hoe jullie accent zo vervelend is ben ik nog niet uit? Ligt het aan de amerikaanse invloeden van TV, of de meeste engels leraars op scholen die hun accent over dragen aan hun studenten? Het ligt wel gedeeltelijk aan "the inability to pronounce all words with the "th" properly, often using "d" or "tu" instead?" (als een voorbeeld)

Dit is dan ook gelijk de reden waarom de meeste (lees bijna alle) nederlandse artiesten nooit niks in engels talig landen, en ook vaak niet buiten de Benelux iets presteren ... hun accent is gewoon veel te "irritant"! Dat ze dan vaak proberen in het buitenland iets te presteren vind ik dan gelijk een verspilling van tijd, energie en geld!

wel of niet in engels kunnen zingen heeft dan ook betrekking op wat voor kans je hebt in het buitenland - al geloven sommige in NL dat dit niks uit moet maken - de bewijs is dan toch anders ...

er zijn meer dan genoeg non-engels talig artiesten die wel in engels kunnen zingen en success halen (zie onder voor enkele voorbeelden)

France: AIR, Daft Punk, Cassius ...Sweden: The Cardigans, The Hives .. (vergeet ook ABBA niet), Iceland: Björk/Sugar Cubes & Sigur Rós, Norway: Röyksopp, Germany: Kraftwerk, Rammstein, Slovenia: Laibach, Brazil: CSS (Cansei de Ser Sexy), Maria Rita (multi grammy award winning zangeress), Sepultura.

--------


zie ook mijn opmerkingen in het verleden op verschillende MuMe albums waar het over bands uit NL of Belgie gaat die in engels proberen te zingen (en waarom ze eigenlijk nooit iets bereiken in het buitenland)


"THE BAD .."


MARIKE JAGER (recent verschillende opmerkingen op 10 februari 2009, 17:22 uur, 24 februari 2009, 12:23 uur, en dan mijn conclusie op 13 mei 2009, 16:51 uur) bij deze album

Marike Jager - Celia Trigger (2008)



THE GIRLS (waarom deze band nooit iets zullen doen in het buitenland, en begint met mijn eerste opmerking op 1 september 2008, 14:41 uur) bij deze album

The Girls - We Make Love Not Songs (2008)


ANOUK (waarom zij het nooit zal maken in engels talig landen op 5 september 2008, 16:21 uur en ook op 26 november 2007, 14:30 uur) bij deze album

Anouk - Who's Your Momma (2007)


en zie ook discussie op haar artiesten pagina

Anouk

en dan mijn opmerkingen op 1 november 2007, 14:07 uur, 5 september 2008, 12:07 uur, 5 september 2008, 16:38 uur, en die samenvatting en vergelijking geplaatst op 5 september 2008, 15:55 uur




K`s CHOICE (waarom ze hun albums niet eens released kregen in o.a. GB op 30 juli 2007, 15:20 uur) bij deze album

k's Choice - Paradise in Me (1996)



en dan last but not least (in the very very bad, actually it is shit stakes!!) ...


THE SHEER (waarom deze band het ook nooit zullen maken in engels talig landen op 21 juni 2006, 16:28 uur) bij deze album

The Sheer - Feel the Need (2006)

en waarom ze het nog steeds totaal mis hebben met hun "trends proberen te chasen" op 6 mei 2009, 13:49 uur bij deze album

The Sheer - Here and Now and Long Before (2009)



"THE GOOD ...."

er is ook "the good", en dan moet ik denken aan o.a. Mathilde Santing (begin periode), en zoals vaker vermeld FOCUS uit de jaren 70 maar hun voordeel was dat toen was het meer muziek dan stem of zang!


zie ook mijn opmerking van 16 juni 2008, 15:24 uur op deze album van SALAD (indie band met een zeer goed nederlands zangeress die in engels zingt)

Salad - Singles Bar (1995)

Dat is klare taal

En van vind je dan bijvoorbeeld van Barry Hay? of van engelstalige nederlandse rappers (Urban Dance Squad, Pete Philly)?

perfect stukje van Terry, niks meer aan toevoegen.
UDS vond ik altijd erg goed engels (Amerikaans eigenlijk).. Maar NL is ook niet zijn moedertaal denk ik.
oh en Zweeds-Engels vind ik ook altijd charmant. (popsicle, wannadies mjammie)

nu vraag je met wat (mixed feelings) ..

Barry Hay en Golden Easrring heb ik nooit kunnen warderen - hun een hit (op internationaal gebied) Radar LOve was ok maar niet super. Voor de rest heeft die band weinig gelevert buiten NL maar heeft mensen binnen NL continu voor de gek gehouden over hoe groot ze waren buiten hun eigen land!
zie daar meer over in mijn opmerrking van 6 mei 2009, 18:43 uur op de topic, of direct naar pagina bij:
Muziek >> Algemeen >> 1963 - 1976 - 1989 - 2002 ...



Urban Dance Squad kon ik wel warderen en sommige van hun liedjes waren best goed maar niet op plaat en voor mij meer goede live act

Pete Philly ... bag of shite!!

Golden Earring heeft wel enkele hits gehad in de VS en Shocking Blue heeft zelfs de nr.1-positie bereikt met "Venus". TerryA vergeet nog George Baker Selection die ook in de VS grote hits heeft gescoord (Little Green Bag, Paloma Blanca) hoewel de Engelse uitspraak van Hans Bouwens ook niet je dat was. Ik hou trouwens ook niet zo van het Nederlands-Engels hoewel het bij the Nits wel perfect past.

Dat niet-Engelstalige artiesten moeilijk in de VS kunnen doorbreken heeft ook mee te maken met het feit dat de VS zijn muziekindustrie afschermt en wereldwijd promoot. Britse artiesten hebben het ook steeds moeilijk gehad on in de VS te doorbreken, al speelt de typisch Brits-Engelse uitspraak ook een rol. Robbie Williams bv. is een wereldster maar zo goed als onbekend in de VS. Ik vind overigens het Brits-Engels charmanter klinken dan Amerikaans-Engels.

Abba is wel het schoolvoorbeeld van een niet-Angelsaksische band die ook in de Engelstalige landen gigantisch succes boekte en waarbij hun Engels vrijwel perfect is. Zelf vind ik ook het accent van Scandinavische artiesten over het algemeen charmanter klinken dan de andere Europese accenten.

Engels met een Nederlands accent is inderdaad verschrikkelijk! Voornamelijk omdat Nederlanders zo geloofwaardig mogelijk "proberen" klinken, waardoor ze er voortdurend naastzitten en het resultaat des te desastreuzer en lomper klinkt. Duitsers proberen het minder en daardoor klinkt hun accent oprechter, evenals fransen e.d. Scandinaviërs hebben het gewoon beter onder de knie. En daarnaast heeft Nederland een abominabel slechte muzieksmaak, dus goede bands komen er zelden of nooit vandaan..

Als ik op Bob Marley en Peter Tosh af ga dan nomineer ik Jamaicaans-Engels.

maar volgens mij kwam die zangeress van Shocking Blue uit Hongarije?



waren alle 2 toen grote hits? - of was een populair geworden via een Tarantino soundtrack jaren later?

George Baker Selection hadden volgens mij wel meer platen verkocht in het buitenland dan Golden Earring (zeker als je de single Radar Love weg haalt)

Jamaicaans-Engels vind ik ook wel goed klinken, het past perfect bij die muziek (reggae).
Maar zoals Orbit zegt, Engels met Nederlands accent kan vreselijk klinken zoals het geval is bij Kane vooral omdat de rock van Kane typisch Amerikaans is.

de laatste grote golf Britse artiesten in de VS was rond de tijd van de New Romantics en de eerste LIve Aid ... was ook de tijd wanner de meeste pop videos toen gemaakt waren door bands zoals Duran Duran. dat was en is geen toeval

Over recent jaren zie je best veel Britse bands die over de hele wereld success hebben maar juist niet in de VS - Oasis is daar een goede voorbeeld van. Maar dat geld ook met tv series en films ... niet voor niks hadden de VS de hele series van The Office in amerikaans weer gemaakt. De meeste amerikanen hebben onder titeling nodig als iemand uit Glasgow, Manchester, LIverpool of Sunderland praat!!

George Baker Selection kwam met "Little Green Bag" in de Amerikaanse top-30 terecht in 1970, "Paloma Blanca" was in 1975 ook een Amerikaanse top-30-hit (en een vaak gecoverde wereldhit). Inderdaad was George Baker Selection in de jaren '70 de meest succesvolle Nederlandse act in het buitenland. Maar deze band (of beter gezegd Hans Bouwens) verwerkte Hollandse volksmuziek en hoempa in zijn sound, het Hollandse accent paste er goed bij waardoor deze act ook in het buitenland geloofwaardig klonk. The Nits klonken ook Hollands mede vanwege het accent maar die hadden ook nooit de bedoeling gehad om in het buitenland door te breken.

In de jaren '60 was het Brits toch niet zo'n obstakel in de VS. The Beatles klonken wel Brits (maar niet té) en een uitermate Brits klinkend bandje als Herman's Hermits was daar vrijwel even succesvol. Vanaf de jaren '70 werd het voor de Britten ineens een stuk moeilijker door te breken in de VS, Sex Pistols en the Jam bv. bleven daar vrijwel onbekend. Oasis en Blur hadden inderdaad ook niets in de pap te brokken in de VS net als de huidige Britse bands (Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs). Vandaar dat men het heeft over Britpop, typisch Brits klinkende bands (Brits-Engelse uitspraak).

Ik dacht dat Oasis met hun eerste twee platen nog wel redelijk aansloegen in Amerika, maar misschien was dat destijds ook een beetje een onderdeel van de hype die toen om de groep heen hing.

Ik denk dat het vooral met de periodes in de muziekgeschiedenis te maken heeft, zoals LucM ook al aangeeft, en dat komt dan vooral door de wezenlijk andere smaak van de Amerikanen ten opzichte van de UK en Europa.
The Beatles en Herman's Hermits zijn al genoemd als succesvolle Britse bands in de VS, maar ook The Kinks - veel Britser kun je het niet bedenken, volgens mij - waren daar tamelijk succesvol, in de jaren zeventig zelfs nog meer in Amerika dan in Europa. En The Who is ook altijd groot geweest daar - wordt in de VS zelfs beschouwd als de ultieme classic rock band.

Ze spraken in de VS destijds niet voor niets van 'The British invasion' op muziekgebied, in een tijd dat Britse bands toonaangevend waren t.o.v. de Amerikaanse.

Halverwege de jaren zeventig veranderde de muzikale mode in de UK (en iets later Europa) drastisch, maar Amerika was toen duidelijk nog niet klaar voor de punk. Dat gebeurde pas een paar jaar later, toen de wat melodieuzere new wave de overhand kreeg en bands als The Pretenders het goed gingen doen. En nóg een paar jaren later had je in de VS 'the second British invasion', met de new wave en new romantics van Duran Duran, The Fixx, A Flock of Seagulls etc. Sindsdien is het een beetje vallen en opstaan met het doorbreken van Engelse groepen in de VS.

Leuk topic, dit. Ik denk dat de Nederlandse - laten we het even zo noemen - accentvervuiling enerzijds te maken heeft met de weinig practische gerichtheid van ons traditionele, middelbaar onderwijs en anderzijds met de overheersing van Amerikaanse programma's op de treurdoos, met name bij de commerciële omroep (die we overigens pas sinds '83 hebben).

Het NL taalonderwijs was nl altijd gericht op compentence (zeg maar kennis en grammatica) en minder op performance (spreken). Jaren geleden stond ik ooit met de mjumanniaanse bek vol tanden toen mijn vader mij naar voren schoof om in Duinkerken in het Frans te bestellen en af te rekenen - "je hebt toch 5 jaar Frans gehad?" - ja maar niet leren lullen!

Beide dingen hebben ertoe geleid dat we enerzijds Dunglish schrijven ("with kind regards") en Atlantic English spreken; overigens valt het met enige inzet en gevoel voor taal wel te leren, maar discipline en consequentheid is vereist.

Dat Britse bands minder succes hebben in de USA wordt imo mede veroorzaakt door het feit dat ze uitgaan van een ander semantisch universum (en een ander referentiekader) dan de gemiddelde Amerikaan (we gaan er even van uit dat die bestaat) aankan. "Saturday's kids do their shoppings at Woolworth's ., wearing cheap perfume 'cause it's all they can afford" daar kan men zich niet in herkennen. Wij wel: vervang Woolworth's door de Hema.
Kort door de bocht: Engelse bands beschijven eerder het kleine (imo herkenbare) leed, Amerkaanse meer de big picture; het semantisch referentiekader is een heel ander.

En dat van die accenten vind ik not very likely - er is ter wereld geen Engelse taalvariant zo groot, met zoveel verschillende versies/variaties, aller lei -lecten (dia-, socio- en ideo-) als de US variant van het Engels.

Vergeet ook niet het "not made here "syndroom mbt de USA - alles wat niet US is, is bijna verdacht, totdat het gecanoniseerd is. Die gedachte vind je bijv sterk terug bij US programma's over auto's: de afkeer van 16-kleppen en turbo-techniek en de afkeer van diesel als brandstof. Eind vorige eeuw leverde het mij veel problemen op te verduidelijken aan US software developers dat we in Europa echt 8-bit tekens nodig hadden (ipv van 7-bits tekens zoals in de USA) om onze namen (met diacritische tekens) überhaupt (die ü is een goed voorbeeld) correct te kunnen schrijven - dat vonden ze maar raar. In het grootste en machtigste land ter wereld was dat niet zo; gek hè dat dat elders anders was?

Dat referentiekader aanpassen vind je trouwens ook elders terug: alle Henning Mankell Zweedse detective-series zijn voor Engeland opnieuw verfilmd met Britse acteurs, in .... juist ja Zuid-Zweden. Overigens vind ik die US verfilming van 2-3 van de Sjöwall en Wahlöö boeken gewoon tinnef (te veel is verloren gegaan in de adaptatie).

Ooit geprobeerd een Okie, een Texaan of een Beverly Hillbilly te volgen zonder ondertitel - I'll betcha you hadda tuff time!

Ik ben het met TerryA eens ben dat wij Nederlanders vaak een uiterst lullige Engelse dictie hebben. Ik zit vaak ook tenenkrommend te luisteren als politici als Kok en Balkenende, en vele anderen, een groep vooraanstaande wereldburgers in het Engels staan toe te spreken.

Maar wat Golden Earring betreft, moet ik hier toch een kanttekening maken. De band heeft mensen binnen Nederland niet 'continu voor de gek gehouden hoe groot ze waren buiten hun eigen landsgrenzen'. Golden Earring stelt als internationale act wel degelijk wat voor. Ze hebben nog een paar andere hitjes gehad die ergens op de bodem van de Billboard Hot 100 zijn blijven hangen, maar zowel Radar love als Twilight Zone hebben in Amerika - en vele andere landen - de top 20 gehaald.
En dat niet alleen; het zijn nummers van blijvende waarde, want als je met je huurauto door de VS tuft, zul je merken dat die nummers nog steeds met grote regelmaat op de classic rock radiostations te horen zijn. De LP Moontan, waar Radar Love op staat, is in de Amerikaanse versie (andere mix, andere tracklist, andere hoes, dat wel) een album dat tot op de dag van vandaag heel redelijk verkoopt. Kortom, ik durf best te stellen dat iedere Amerikaan die zichzelf een beetje een serieus muziekliefhebber noemt, het nummer Radar love kent. Dat is een prestatie van formaat.

Maar goed, back on topic - ik meen dat Barry Hay in India ofzo geboren is, en zijn internationale opvoeding zal best een positieve invloed hebben gehad op 's mans uitspraak van het Engels, want volgens mij klinkt de Earring toch best als een band met internationale allure.

Over het algemeen zijn Nederlanders met een niet puur-Nederlandse achtergrond het beste in een correcte Engels-Amerikaanse uitspraak. Ik denk bijv. aan de disco en funk van Mai Tai en American Gypsy, die allebei in de internationale dance charts hebben gestaan. Los van het feit dat hun beste nummers op muzikaal gebied internationale allure hebben, is hun dictie in elk geval niet storend.

O ja, nog even mijn suggesties voor 'Engelstalige zang met accent'. Allebei uit de oude doos, maar allebei memorabel.

YouTube - yes sir i can boogie

Spreekt voor zich. Bewust slecht Engels van twee Spaanse dames. Behoorlijk 'fout' plaatje natuurlijk, maar wel charmant.

YouTube - Sandy Coast - True Love That's A Wonder

Deze heb ik niet eens zozeer vanwege de uitspraak uitgekozen, maar vanwege de talloze grammaticale blunders. Het is echt van dat Nederlandse Engels waarvan wij denken dat het goed Engels is, maar dat het juist net níet is - alleen de titel al, maar natuurlijk ook een openingsregel als 'We have been quite a few days together'.

Wel een goeie plaat trouwens, maar echt een nummer dat het vanwege het kromme Engels nooit verder zal schoppen dan een NL hit.

Nog een uit de oude eurotrash-doos:

Het gezelschap Phats and Small uit België

'Cause things ain't gettin' over' Letterlijke vertalingen uit het Nederlands en denken dat dat juiste grammatica is Nou waren die eurotrash artiesten ook vrijwel allemaal zeer laag geschoold, maar toch.. had een vertaler in de hand genomen voordat je dit met verve op de radio gaat blèren! In Nederland uiteraard een grote hit dit

Krezip is ook een schoolvoorbeeld van Nederlands Engels of Engels met grammaticale blunders.
In het dancegenre stoort men zich daar minder aan omdat daar de teksten van niet zo'n groot belang zijn. Wellicht de reden dat dance uit de Benelux meer inslaat in het buitenland dan rock.

Two Unlimited is - ten tijde van No Limits - door NME benoemd tot de risée van de dance.

En Krezip vond/vindt zichzelf wel cool - en dan je durven vergrijpen aan "Everybody's got to learn sometime" van The Korgis - need I say more? Nou ja, voor één keer dan: moet er nog zand zijn?

Clouseau heeft het ook eens in het Engels geprobeerd.
YouTube - . : Clouseau - Close Encounters : .
Geef mij maar de Vlaamse versie!

Het Goede Doel heeft België (niet jullie allemaal, maar het lied) ooit vertaald: ik vermoedde al dat zoiets eraan kwam, want ik heb Henk's vrouw (Julie) ooit een Engels rijmwoordenboek verkocht (Sinterklaas/Kerst '81) .

Hij is ooit (vlak bij huis) zelf toegezongen door een dame van lichte zeden met datzelfde lied (in aangepaste ero-versie, inderdaad zonder u).

In het Engels werd het dan "Luxemburg", ook V.O.F. de Kunst heeft een Engelstalige versie uitgebracht van "Eén Kopje Koffie", dat werd dan "One Cup of Coffee" van The Art Company.

Heel leuk allemaal, maar Phats and Small zijn zo Brits als afternoon tea.

Helloween bijvoorbeeld.
Is wel charmant bij hun muziek (al spottend worden ze soms sprookjesmetal genoemd)

Ik krijg ook spontaan jeuk als ik dat afgrijselijke Dunglish moet aanhoren. Van de eerste de beste simpele ziel is het nog te vergeven, maar als ik figuren als Balkenende moet aanhoren krijg ik toch last van plaatsvervangende schaamte. Want dat is het wel het imago dat hij als volksvertegenwoordiger tegenover de rest van de wereld uit straalt. En zo worden Nederlanders weer iets minder serieus genomen. Het wordt tijd voor een omslag in het onderwijs en snel ook.