Iedereen maakt zo zijn eigen muzikale ontwikkeling door. Misschien interessant om dat zo’n beetje te vergelijken met die van anderen?
We proberen het gewoon.

Goed dan: als jonge tiener die ergens in het Zuidwesten van Nederland rondloopt, zo zonder poppodium en popcultuur heersend in de buurt, ligt het niet meer dan voor de hand dat je kennis maakt met wat je op de radio hoort (Vara’s Verrukkelijke 15 enzovoorts). Zie daar mijn kennismaking met de “rock”: Bon Jovi, Guns ’n Roses, Aerosmith, Def Leppard.

Dit was nu ook weer niet gelijk alles natuurlijk, maar gelukkig kwam daar die hele grungescène opzetten, zodat je gelijk wat steviger materiaal voorhanden had (Soundgarden, Nirvana). Alternatieve(re?) acts als Sonic Youth, PJ Harvey en Smashing Pumpkins konden me echter net iets meer bekoren, en van die hele grungeaanbidding kon je goed gek worden.

Later kennis gemaakt met mensen die de duistere (onder)wereld van de Doom apprecieerden, en dat was de ingang naar wat diepere gekrochten. Juist, Paradise Lost, My Dying Bride, Anathema luisteren op donkere zolderkamertjes of koude schuurtjes, krat bier erbij en doen alsof de wereld doem is (is het ook natuurlijk, maar allez).

Via de metal als vanzelf beland (of: een kijkje genomen) bij de nog obscuurdere wereld van de pure gothic/ dark wave, electro, neo-folk etcetera. Niet voor de meest vrolijke vriendjes, vaak.

Dead Can Dance had ik toen al leren kennen, en vooral/ mede dankzij die band begon ik me zelfs nog meer te verdiepen in (pure) wereldse muziek; Arabisch, Turks, Indiaas, Grieks. Later wat wereldmuziek geleend bij de bieb, en zelfs wat geluisterd naar Radio 4. Je moet toch je horizonten verbreden, nietwaar? Elke keer als ik in het buitenland ben (helaas te lang geleden) kan ik me helemaal vermaken met die totaal onbekende, mystieke klanken.

En ook weer mede dankzij DCD de pure klassieke muziek nog meer gaan appreciëren. Nog niet al te veel klassiek in huis gehaald, maar dat komt nog.

Zo daar, we zijn er wel nu. Springt alle kanten op, natuurlijk, maar dat is dus een muzikale ontwikkeling.

Ik hoop trouwens dat ik niet de enige ben die het wel interessant vind om zoiets als dit op te pennen.

Dusse...wat zijn jullie ontwikkelingen geweest, welke mijlpalen deden jullie bepaalde richtingen uitslaan, enzovoorts?

leuke topic

ff kijken

Mijn periode voor m'n 12e verjaardag (waarin ik Michael Jackson draaide...) probeer ik eigenlijk te verdringen.

Daarna kwamen er wat jaren waarin ik pearl jam en nirvana luisterde, maar dat was meer om er bij te horen dan dat ik 't ook daadwerkelijk mooi vond. Rond mijn 14e heb ik een jaar of twee een ware U2 manie gehad. Alleen dát werd gedraaid en niets anders.

Toen kwam de gabber muziek. Precies op tijd voor m'n puberteit Zo'n beetje de beste muziek die je je kunt voorstellen om je tegen je ouders af te zetten. Toen ik een jaar of 17 was (in de tijd dat er iedere maand een nieuwe thunderdome uitkwam...) bedacht ik me opeens dat dit wel ongelofelijk saai was. En troep. Ik ging weer terug naar nirvana, pearl jam en metallica. En toen kreeg ik van een kameraad een bandje met Empror (anthems) en Marduk (nightwing). Tering...er bestond dus een muzieksoort die gewoon nóg harder was. En dit ging ook nog eens ergens over.

De grote depressie van 18-21 jaar brak aan (vergeef me mijn melo-drama) en ik las enkel nog horror boeken, luisterde naar de meest ranzige black die je je maar kunt voorstellen. Man, wat was ik stoer

Toen las ik (ondertussen voor de 4e keer) Tolkien's Lord of the Rings...samen met LaVey's satanic bible dé grootste inspiratie bron voor black-metal... en in de appendix kwam ik dit citaat tegen:

"Much of the same sort of talk [as that of the Orcs] can still be heard among the orc-minded; dreary and repetitive with hatred and contempt, too long removed from good to retain even verbal vigour, save in the ears of those to whom only the squalid sounds strong."

En Tolkien had gelijk (al vóór black metal bestond). De negativiteit die black metal uitstraalde was iets waar ik mij niet toe wilde verlagen. Vanaf dat moment verplaatste mijn smaak. En dan voornamelijk in de breedte. Gevolg was dat ik stukken positiever in het leven ben gaan staan en ook positiever ben gaan denken.

Klassiek, Hip-Hop, Nu-Metal, Pop, Rock, IDM, 60's. Ik probeer overal het beste uit te halen. Ook uit de gabber en black en death metal. Ik laat me niet meer beperken door genres en stijlen. Als iets mooi is dan luister ik het. Iets wat voor een hoop mensen die ik ken nogal opmerkelijk is. Het ene moment komt er Acda en de Munnik uit de speakers, gevolgd door Panzer Division Marduk (ik heb medelijden met m'n buren).

Ik zou niet één stijl kunnen noemen die ik niet mooi vind. Ik dacht altijd aan jazz en blues. Maar Van Morrisson blijkt door een hoop mensen ook blues genoemd te worden. En Paolo Conte is ook jazz? Genres interesseren me niet daarom vind ik waarschijnlijk Godspeed You Black Emperor! zo mooi. Geef dat maar eens een naam

Het begon allemaal vanaf de geboorte met de Bassie en Adriaan en Bert en Ernie cd's, waarna dit op een gegeven moment gemengd werd met de simpele popmuziek op de radio en op tv. Op mijn 11/12e zag ik het licht en begon mij te interesseren voor filmscores. Grote invloeden waren John Williams, James Horner en Hans Zimmer. Ik luisterde zo af en toe nog naar wat rock muziek (Ratm, Creed). Op mijn 12e kocht ik mijn eerste filmscore The Rock. Hierna bleef het in principe hierbij alleen bij die filmmuziek. Af en toe wat losse nummers die mij wel aanspraken ( ook nog wat Rock als Guano Apes en Rammstein). De laatste paar jaar vanaf 1999 begon het echte isolament op gang te komen met het mijden van alle poptroep. Filmmuziek, filmmuziek, het mocht zo dramatisch zijn als het maar kon. Lisa Gerrard, DDC en Massive Attack zijn de enige die hier nog tussen konden komen. Overigens nu nog steeds wel wat andere uitzonderingen, maar over het algemeen was er na mijn 12e geen revolutionaire ontwikkeling meer.

En Sanvean, is dit interessant?

Ha!- hier nog zo een.

Godspeed...nog nooit echt geluisterd helaas, maar zal wel iets voor mij zijn. Veel Noorse voormalige blackmetal vervalt in experimenten (Solefald, Ulver)- zo ongeveer mijn lievelingshoek uit de metaal-sector, dus zie maar.

Inderdaad, al die metalbandjes die zo lieflijk (en amateuristisch vaak, en kinderlijk) dwepen met satanisme en LaVey (black), met Baudelaire en Poe (Gothic).... wel handig om dan die oerbronnen zelf te gaan verkennen, hoor.

Voorbeeld: het Franse Forbidden Site, maken black/ gothic vermengd met Jacques Brel-achtige chanson-zang. Ziedaar: de opening naar Brel. Handig, hoor. Is die hele metalsector toch nog van (extra) nut.

Altijd interessant om te weten...

Overigens is mijn ontwikkeling nooit klaar, natuurlijk. Ik wil in de toekomst (vooral) nog vééél meer de Avantgarde-richting uit, en de Klassiek ook vooral (veel geluisterd, maar nu het grote binnenslepen nog). Arvo Part & Hildegard Von Bingen heb ik al, nu de rest nog.

O ja, en de Folk/ wereld nog verder uitdiepen denk ik.

Je bent dus niet als een plaat die blijft hangen

Het begon allemaal toen ik jaar of 3 was en graag naar muziekprogramma's op TV keek. Vooral Toppop. De eerste dingen die op mij als peuter indruk maakten waren Blondie en The Village People (ik vond de indiaan het coolste).

Vervolgens de radio. Ik luisterde heel veel naar Radio 3 als kind. Met mijn radiocassetterecorder nam ik liedjes op van de radio die ik mooi vond. En af en toe leende ik een plaat uit de bibliobus die ik op een bandje opnam. Het was nog voornamelijk top 40 muziek. Al sijpelde er af en toe al iets van de Vara-dinsdag op een bandje.

Toen ik 15 was kwam Rem sterk op. Dat was voor mij de grote ingang naar dingen die je niet elke dag op de radio hoorde. Ik ging Oor lezen, naar de vpro luisteren enz.
Nirvana (ik herinner me nog steeds de eerste keer dat ik smells like teen spirit hoorde, maakte een verpletterende indruk op mij) kwam daar iets later nog bij. Dat was een muzieksmaakrevolutie voor mij, binnen hele korte tijd veranderde mijn smaak volkomen en werd muziek nog veel belangrijker voor mij. In eerste instantie alles wat werd meegesleept in de grungegolf.

Iets later ook Britpop. Vooral door de debuut-cd van Suede.
Via Pavement later ook Amerikaanse indie-bands, via The Prodigy dance. En ga zo maar door. Aan bijna alles heb ik wel eens even geroken.

Klassiek, filmmuziek en jazz heb ik nog nauwelijks onderzocht. Ik kom er nog niet echt aan toe.

Tegenwoordig zijn er tig muziekjes die ik mooi vind. Ik denk niet meer in genres. Ik vind iets mooi of niet.

Mijn muzikale ontwikkeling begon pas vrij laat. Vroeger luisterde ik alleen wat ik van mijn ouders en broers meekreeg: Queen, van Halen, Michael Jackson. Daar luisterde ik zelf ook naar (en ik vind het nog steeds goed), daarnaast kreeg ik van alles wat mee: jazz, blues, death/black/trash/whatever metal, punk, klassiek. Vrijwel alle genres.

In 1998 pas kocht ik mijn eerste albums: Hello Nasty van de Beatie Boys en The Fat of the Land van de Prodigy. Toen kwam de liefde voor muziek een beetje en ben ik me verder gaan het verdiepen in de mainstream hiphop en dance muziek (wel frappant, bedenk ik me nu, dat dat juist twee genres zijn waar ik niet mee opgegroeid ben ). Daarnaast luisterde ik ook naar bekender werk uit andere genres: Radiohead, Red Hot Chili Peppers enz.

En nu ben ik me overal wat meer in aan het verdiepen. Aphex Twin en Venatian Snares en meer van dat soort muziek in het dance genre (ik hou de MuMe benamingen maar aan) en in de hiphop de Def Jux artiesten (met uber-mc Aesop Rock ) en nog veel meer underground dingen. Ook ben ik nu de jazz een beetje aan het ontdekken.

Volgende halte: de reggae en klassieke muziek.

Mijn liefde voor muziek ontstond al vroeg. Als ik mijn ouders moet geloven was ik bij Toppop altijd aan de buis gekluisterd en werd ik erg boos als iemand het waagde om iets anders op te zetten.

In 1982 (ik was toen 9 jaar) maakte ik mijn eerste hitlijstjes en begon ik fanatiek naar de radio (hilversum 3) te luisteren. Van de door Frits Spits gepresenteerde Nationale hitparade nam ik alle leuke liedjes op (wat toen nog perfect kon omdat Frits uit principe weigerde door de liedjes heen te praten). Ik keek op dat moment nog niet verder dan de hitparade.

In 1987 ben ik lid geworden van de centrale discotheek in Rotterdam (de grootste uitlener van lp's en cd's in Europa) en begon ik ook muziek buiten de hitlijsten te ontdekken. De eerste bands waar ik me in begon te verdiepen waren New order, Art of noise, Electric light orchestra en Cocteau twins.

Al gauw ontwikkelde ik een voorliefde voor Britse muziek, die toendertijd sterk begon op te komen. Eerst met de madchesterscene (die me niet zo boeide), later met de shoegazersscene (die me fascineerde) en de Britpop (idem).

Hitparademuziek kwam steeds verder van me af te staan. Ik werd abonnee van Oor (in 1992) en begon steeds meer naar alternatieve muziek te luisteren. Hoewel mijn focus op Engeland bleef ontwikkelde ik een vrij brede smaak, van de etherische sound van 4AD tot avant-garde en van dance tot gothic. Ik begon ook oudere muziek te beluisteren en ook daar ontdekte ik fraaie platen.

Tot op vandaag probeer ik de (alternatieve) muziek zoveel mogelijk op de voet te volgen, waarbij ik me (hoewel ik natuurlijk bepaalde voorkeuren heb) voor allerlei genres open stel. Wat mij betreft zijn er namelijk maar twee soorten muziek: goede en slechte.

Mijn muzikale bewustzijn begon voor het eerst concrete vormen aan te nemen in de laatste fase van de basisschool, groep 7/8 dus ongeveer.
Ik maakte via de toenmalige grungehype, die zo'n twee jaar daarvoor al was begonnen, kennis met Nirvana en Pearl Jam. Toen had ik ook al wat van Nirvana op TV gezien, ik kan me nog goed herinneren dat er beelden van een concert langskwamen en ik erg geshockeerd was door het feit dat zo'n "gestoorde vent" zijn gitaar finaal kapot sloeg en tussen een drumstel sprong. Niet wetende dat er dus twee jaar later muziek ervan in mijn bandjesrek zou staan.
Enfin, thuis stond er een encyclopedie van OOR waar ik een beetje in ging snuffelen. Daar werden bands uitgehaald als Aerosmith, Bon Jovi, Kiss, Guns N' Roses, enz. Het hardrockertje was geboren.

Het zou vervolgens tot de tweede klas van de middelbare school duren voor mijn muzieksmaak weer een nieuwe impuls kreeg; ik was toen 12/13 jaar oud. Via twee klasgenootjes kreeg ik dingen te horen als Fear Factory, Machine Head, Cradle Of Filth, Orphanage, Sepultura. Een zeer beperkt aanbod, maar vrij divers.
Zelf had ik intussen vooral punkbandjes ontdekt, The Offspring, NOFX, Undeclinable Ambuscade (schrijf ik dat goed?) e.d. En Foo Fighters natuurlijk, wat een logische stap was na Nirvana.
Links en rechts kreeg ik overal wat van mee, maar iets aanschaffen deed ik nog niet.

Tot een jaar later, weer via een klasgenoot, Korn mijn leven binnenkwam in de vorm van Life is Peachy. Ik was meteen verknocht aan deze band en zou voor een jaar of drie een grote fan blijven.
Wel, via Korn kwam ik bands tegen als Deftones, Limp Bizkit, Rammstein en weet ik wat allemaal nog meer. Heel wat mallcorebands zijn de revue gepasseerd; tot mijn 17e ongeveer zou mijn muziekbeleving vooral door dergelijke bands gedicteerd worden.

In de tussentijd kwam ik ook, vooral dankzij het internet, in contact met Metalbands. Namen als Metallica, Slayer en het eerder genoemde Cradle Of Filth kende ik al geruime tijd, maar had er nooit iets mee gedaan. Tot dan toe. Ik heb mij in zeer korte tijd veel genres en bands eigen gemaakt. Begonnen met de bekendere namen: Slayer, COF, Iron Maiden. Via een oud-klasgenoot die in een Black Metal-band [*kuch*] speelde rolde ik verder dat wereldtje binnen: Immortal, Dimmu Borgir, Marduk, Children Of Bodom, Sentenced. Daar borduurde ik op voort, zoeken wat ik wel en niet gaaf vond, elk genre een beetje aftasten. Daar heb ik veel van geleerd.
Ondertussen gingen punk en mallcore dusdanig vervelen dat ik die genres vaarwel heb gezegd en ook mijn Kornliefde aan de wilgen heb gehangen.

Toen ik zo'n twee jaar in de Metalscene zat, was ik er al aardig achter wat mij nou lag en wat niet. Heel veel bands waar ik mee begonnen ben zijn derhalve afgestoten. Met Children Of Bodom hoef je bijvoorbeeld nu niet meer aan te komen. Dat is wel een positieve ontwikkeling: hoe meer je luistert, hoe selectiever je wordt. Als jonge hond van 16 greep ik zo'n beetje alles aan wat maar METOOOOOL was, nu allang niet meer.

Sterker nog, na drie jaar de Metal verkend te hebben was de selectieronde wel ten einde en begon ik het een beetje beu te worden. Ik had het idee, en het bleek ook dat dat zo was, dat er veel ander moois aan mij voorbij ging. Dat vind ik nu een nadeel van deze stroming [ik weet niet of dit inherent is aan de Metalscene, lijkt me stug, maar het is wel een groot kenmerk van de fans]: je staart je er gauw blind op. Ik kan een empirisch voorbeeld noemen: ik stond een keer in een platenwinkel en dacht: "laat ik eens wat anders kopen." Ik liep uit de Metalhoek en begaf mij naar de reguliere muziek. Zo starende naar die bakken voelde ik me ineens erg hulpeloos en besefte me ineens: "ik weet hier helemaal niets vanaf!" Dat kon dus niet langer. Tijd om schade in te halen.

Daar ben ik nu zo'n anderhalf jaar mee bezig. Begonnen met Klassiek, waar ik nu aardig veel van heb gehoord en gekocht. Mooi, zeer mooi, ik luister er zeer frequent naar.
Rock in alle soorten en maten luister ik nu: Radiohead, The Doors, Muse, Placebo, Smashing Pumpkins, King Crimson, noem het maar op.
Recentelijk ben ik ook in de electronica gedoken, geprikkeld door Autechre en Aphex Twin.
Verder alles wat me verder tof lijkt, dingen als Dead Can Dance enzo.

Zo heb ik ook weer lol gekregen in Metal, afwisseling is de remedie.
Het is gaaf om telkens nieuwe dingen te ontdekken, maar bij de meeste acts heb ik meer een gevoel van: "wat debiel dat ik dat nú pas hoor." Maar goed, beter laat dan nooit, muzieksmaak is ook niets dan een organisme, de mijne zit achteraf gezien wat laat in de groeispurt .

Mijn muzikale ontwikkeling is begonnen met Guns 'N' Roses, en daardoor kwam ik in aanraking met andere hardrock en metalbands. Zo ging ik luisteren naar Metallica, Skid Row, Megadeth e.d. Ook kon ik grunge erg waarderen, Nirvana, Soundgarden, Pearl Jam.
Na een tijdje ging ik naar steeds hardere rock/metal luisteren, dingen als Biohazard, Sepultura en Fear Factory.
Toen ik punk ontdekte was ik aangenaam verrast. Ik luisterde naar alles van Agnostic Front tot Millencolin. Deze periode duurde ongeveer 2 jaar.

Hierna sloeg het helemaal om en begon ik zo rond 1996 naar hardcore (gabber) te luisteren. Hoewel ik eerst altijd iets tegen die muzieksoort had, begon ik me er toch steeds meer voor te interesseren en ook begon ik zelf op de pc hardcore nummers te maken met Fasttracker. Na een tijdje raakte ik echter steeds meer geïnteresseerd in hiphop, na cd's van Cypress Hill en Wu-Tang Clan gehoord te hebben.
Naast hiphop luisterde ik nog steeds naar hardcore, maar begon me vooral voor de wat industriëlere techno en terror te interesseren.

Ongeveer rond 2001 begon ik steeds minder naar elektronische muziek te luisteren en nam hiphop de overhand.
Nu luister ik nog steeds vooral naar hiphop, maar ik probeer me vooral breed te oriënteren. Ik luister nu, naast de eerdergenoemde stijlen ook naar jazz, soul, reggae, rock, drum & bass en alles wat mij aangeraden wordt door mijn omgeving.

Haha, hier zit er nog zo één . Maar ik beperkte me niet tot één stijl alleen.

Ik zit nog midden in mijn muzikale ontwikkeling. Nog veel te ontdekken...

Als oude man van 38 kan ik jouw woorden volledig onderschrijven. En ik weet dat die nieuwsgierigheid ook nooit over zal gaan.

Leuk om lezen dit allemaal (alweer een leuk idee van Sanvean )

Oei oei - mijn muzikale ontwikkeling - heb ik er ooit één gehad?

Was als kleuter weg van Duran Duran (vooral de lp "Rio") (die videoclip van "Rio" vond ik tevens prachtig: cocktails, palmbomen, felle kleuren), Doe Maar (Belle Hélène - mijn moeder heet zo ) en vooral Van Halen (hun eerste lp en "1984") - die gitaarsolo in "Eruption" was zo ongeveer m'n eerste muzikaal orgasme.

Van m'n zesde tot m'n achtste was ik volledig wèg van Billy Joel, T-Rex en Elton John (vooral z'n lp "Goodbye Yellow Brick Road").

Euh, ik zou willen zeggen dat ik me schaam voor die vroege smaak van mij - maar vind het nog steeds allemaal fantastische muziek.

Zo rond m'n achtste moest ik een maand thuisblijven (na een hard contact met een doelpaal tijdens een voetbalwedstrijd) van school. Aangezien m'n moeder nogal veel muziek thuis draaide - leerde ik nogal veel muziek appreciëren in die maand: Erik Satie, Frédéric Chopin en Claude Débussy.

M'n ouders dachten dat ik vertrokken was in de klassieke muziek ... helaas

Want een jaartje later kwam m'n nicht Delphine met een mix-tape van haar hand: er stond allerlei lekkers op: "Elizabeth, my dear" van The Stone Roses, en een nummer van The Happy Mondays waar ik nu niet meteen op kom. Vond het fantastisch ...

Een goed jaar later keek ik naar de Top 50 op BRT 1 mét Hans Otten en die had het over een nieuwkomer in de top 50: "Losing my Religion" van R.E.M. - ik begreep wel niet waar het over ging, maar het pakte me enorm.

Zo tot m'n dertiende veranderde er niet veel - de favorieten bleven R.E.M., Nirvana, Pearl Jam (laatste twee via alweer - nicht Delphine).

Op m'n dertiende kreeg ik plotseling volledige toegang tot de muziekarchieven van m'n vader - u raadt het al: The Beatles, The Rolling Stones en de hele mikmak (Led Zeppelin, The Doors, The Clash, ...).

Op m'n veertiende ontdekte ik King Tubby - vond dat meesterlijke muziek én vind het tot de dag van vandaag m'n grootste persoonlijke "ontdekking"

In de laatste twee jaren van het middelbaar kreeg ik plotseling last van een regelrechte U2-obsessie. Die obsessie is tegenwoordig omgebogen in liefde voor de groep

Misschien geloven jullie het niet maar ik vond The Band als klein kind zwaar klote. Ik was zo'n kneus van 12 die alleen maar naar top-40 muziek luisterde. Toen gingen we op vakantie naar Spanje met de auto. Toen was ik 13 jaar oud. Ik hou wel van langen stukken rijden. Lekker doelloos naar buiten kijken, met een mooi muziekje erbij en mijn dag kan niet meer stuk. Mijn vader zette The Last Waltz van The Band op. Ik vond het op het begin nog steeds kutmuziek, althans dat dacht ik. Ik zat op het begin doodstil en keek naar buiten. Maar na 3 liedjes gebeurde er iets raars met mij. Mijn voet ging heen en weer. Ik dacht what the f*ck krijgen we nou. Ik weer stilzitten zoals altijd. Dan zegt mijn vader opeens bij nummer 7 van de eerste cd van The Last Waltz: "Daan, je zit te bewegen op het ritme van de muziek, ik dacht dat je het zo'n flutmuziek vond". Oeps, betrapt. Bij de tweede cd moest ik gewoon toegeven dat ik het eigenlijk wel erg leuk vond. Mijn vader zette meteen het geluid een heel stuk harder. Iedereen op deze site moet nu onderhand wel weten wat er daarna met mij is gebeurd.

Ha - da's herkenbaar - héél herkenbaar. Het vervelende is dat ik tegenwoordig zelf moet rijden (heb het zo lang mogelijk kunnen uitstellen ) en zelf rijden is niet zo leuk - je moet je concentreren, kunt niet meer genieten van de muziek en de voorbijflitsende tankstations en neon-borden.

Binnenkort gaan we er een weekendje op uit met de familie - ik geloof dat ik m'n moeder ga laten rijden en m'n "Music from big pink" ga draaien in de auto

Mij maakt het niet uit waar ik langs rij. Als de zon maar schijnt met een hoop witte wolken in de lucht. De lucht van benzine, de lucht van sigarettenrook in auto.

Als we in de auto rijden dan staat de wereld voor mij een paar uur stil. Ook al rijden we met 100 km per uur. Mooie herinneringen aan gehad.

Ik kan me nog herinneren, toen ik een jaar of 8 was, dat mijn zus best vaak naar MTV zat te kijken. Vooral Bon Jovi vond ze geweldig. Ik kon hem niet uitstaan zei ik altijd (hoewel ik stiekem een paar nummers best mooi vond ) Zelf was ik meer geïnterreseerd in de top40, en wanneer die op de radio kwam, ging ik de leukste nummers opnemen. Laats heb ik nog zo'n bandje opgezet waar madonna, Michael Jackson, 2 unlimitid voorbij kwamen)

Op de basisschool in groep 7/8, kwam bij ons de hardcorescene opzetten, overal om me heen klasgenootjes met austrailians, de haartjes strak achterover en kaal opgeschoren (want helemaal kaal mocht natuurlijk niet van de ouders.) Zelf moest ik niet aan zo'n lelijk kapsel denken, en een australian mocht ik niet van m'n moeder (vond ze asociaal staan, gelukkig) Eerst luisterden we vooral naar the party animals, Dj paul elstak, charlie lownoise en mental theo, en nog meer van die prutsers Maar het werd al snel wat heftiger met de bekendere nummers van oa Ruffneck, Dj Gizmo, Buzz Fuzz, Waxweazle, rotterdam terror corps etc.

Dat soort muziek nam ik ook vaak op van een of andere regionale zender die dat toen der tijd uitzond, en die bandjes wisselde ik weer uit met klasgenoten. Sommige gingen zelfs een stapje verder en kochten Thunderdome cd's! Ik hield het meestal enkel bij de wat bekendere hardcore nummers en leende af en toe een CD. Dat ging zo door tot ongeveer mijn 14e, want toen begon de hardcorescene een beetje uit te bloeien, en werd de wat meer dance-achtige muziek populairder. Daar ging ik naast alle andere muziek uit de top40 gewoon in mee, want ik wist eigenlijk niet beter. CD's kopen deed ik echter nooit, vond ik veel te duur en met de opkomst van Napster en internet werd bandjes opnemen veranderd in muziek downloaden (maar ook daar keek ik vrijwel niet verder dan de bekendere hitjes)

Op mijn 15e ging ik voor het eerst uit (een disco voor jongeren van 14 tot 18 jaar) Daar werd langzaam maar zeker de dance muziek steeds weer wat harder, en begon het wat meer op de harstyle muziek van nu te lijken. Da boy Tommy was m'n favoriet. Naast dat soort muziek werd er af en toe eens een nummer zoals Break Stuff van Limp Bizkit gedraaid, en dan beukte ik vrolijk mee tussen de jongens in slipknot t-shirts. Maar verder moest ik niets van die muziek hebben, vond het maar vreemde figuren, die jongens in slipknot t-shirts

Als nog steeds liefhebber van harstyle achtige muziek ging ik naar andere discotheken (de einige in de omgeving) waar ze dat ook allemaal draaide. Op internet zocht ik uit welke nummers dat allemaal wel niet waren en vervolgens ging ik weer vrolijk napster op (later audiogalaxy geloof ik.) Ondertussen kreeg ik van een vriend vaak ander soort nummers toegestuurd, bijv. van Marilyn Manson (waarvan hij al een tijd liefhebber was) of hier en daar een uitschieter uit de alternatieve wereld die in de top40 terrecht was gekomen. Daarnaast weleens wat golden oldies, of nummers van een soundtrack. Dat beviel me wel en zo rond mijn eind 16e begin 17e jaar ging ik zelf op zoek naar wat andere soort muziek. Hardstyle vond ik leuk voor uitgaan, maar thuis begon het al snel te vervelen. Via fora zoals got.tweakers.net kwam ik terrecht in top10 lijstjes van andere mensen, en daar kende ik totaal niets van. Daar moest verandering in komen, dus ik weer aan het downloaden en alles wat ik leuk vond werd behouden. Gorillaz, Underworld, Prodigy, Dr Dré, emninem...dat beviel me allemaal wel (van de laatste 2 had ik trouwens al eerder een album van iemand gekopieërd)

Wat later kwam mijn interesse voor film. In film zit vaak ook goede muziek en mijn eerste soundtrack was die van Blade (Confusion vond ik ge-wel-dig) Door film ben ik wat open-minder geworden, ik begon bijv. weer boeken te lezen, waar ik eerst een schurfthekel aan had (dat open-minder kwam zeker vanaf het moment dat ik op moviemeter terrecht kwam, vorig jaar) en na enige speurtochten kwam er muziek binnen van coldplay, blur, placebo, nirvana.... in het begin vooral de bekendere nummers, maar later hele albums. Dat beviel me allemaal uitstekend en mijn muzieksmaak begon dus langzaam maar zeker totaal te veranderen. Sinds ik lid ben van allofmp3.com, een site waar je tegen betaling albums kunt downloaden, heb ik heel erg veel nieuwe muziek leren kennen, van Aphex Twin tot Muse, van White Stripes tot leftfield tot Sigur Rós...Oh, niet te vergeten al die soundtracks van Once upon a time in the west, the good the bad and the ugly, pulp fiction, reservoir dogs, amelie, vanilla sky, lost highway, blue velvet, A clockwork Orange die me goed opweg hebben geholpen.

Nu komt er zo veel op me af, dat ik eigenlijk een versnelling lager moet. Maar het enige wat ik wil is meer, meer meer! Sinds kort ben ik ook eindelijk begonnen met het aanschaffen van mijn favoriete albums op orginele CD's, en net als bij mijn DVD's begint er al een kleine collectie te ontstaan


Nou zeg, de lap tekst is groter geworden dan ik dacht
Om een verhaal kort te maken: sinds een jaartje ben ik pas echt geïnteresseerd geraakt in de wat alternatievere muziek, en het is gruwelijk verslavend.

haha dat komt me bekend voor

Schrijven is een eervolle zaak hoor, vergeet dat niet.

Leuk zeg, die ontwikkeling.

En die van anderen, leuk die te lezen. Wat opvalt, is dat iedereen met het op-pennen vroeger begint dan ik. Ik probeer wat schade in te halen, en dieper in mijn geheugen te graven (periode van voor mijn 12e), maar verder dan wat sporadische songs (Jeanny van Falco, Enjoy The Silence van Depeche Mode) kom ik niet echt helaas. Wel gekeken naar Toppop, opgenomen van de radio enzo, maar songs die me daarvan bijstaan...?

Wat verder opvalt, is die o zo schattige tegenstelling tussen vroeger en nu. Tussen jong en oud, tussen 10/15 jaar terug en nu. Tapen van de radio en toppop versus internet/ leren kennen via vrienden, zeg maar.
Tja, nu heb je internet, dus het zal wel een stukje sneller gaan tegenwoordig, met het verder verkennen van de kunst der muziek.

En inderdaad, zo'n ontwikkeling is nooit afgelopen denk ik. Gelukkig maar.

Voor mij begon het eind jaren '70 met de ontdekking van een oud koffertje met singles van mijn moeder. Dat was nog eens leuk ! Naast Toppop kijken nu zelf plaatjes draaien. In die tijd begon je pas zo rond de 6e klas met het kopen van voornamelijk singeltjes. De eerste was van The Police: Every little thing she does is magic. Verder kocht ik nog niet veel, ik nam het op van de hitparade die op zondag werd uitgezonden en gepresenteerd door Frits Spits, omdat hij er niet doorheen sprak. Volgens mij deed iedere leeftijdsgenoot dat toen. En toen kwam Doe Maar. Ik zat net op de middelbare school en die band werd heel groot met de albums Doris Day en andere stukken en Skunk. En ik werd fan. Posters, buttons en sjaaltjes erbij. Aan een concert dacht ik toen nog niet. Begin 1984 gingen ze tot mijn grote verdriet uit elkaar, maar het maakte wel de weg vrij voor Prince die ik ontdekte met het nummer When doves cry en vooral Purple rain. Van deze man was ik dus echt een heel grote fan wat zeker duurde tot begin jaren '90. Maar daarnaast ontdekte ik ook Vara's verukkelijke 15 en volgde ik de hitparade. Eind jaren '80 kwam daar (mede door Prince ?) Jimi Hendrix bij en hierdoor begon mijn interesse voor de wat ruigere muziek: Pixies, Living Colour en in 1991 de grunge. Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, maar vooral de band die daar niet echt bij hoorde, maar ik geweldig vond: Smashing Pumpkins. Hun album Gish maakte een verpletterende indruk op mij. Prince zakte wat weg naar de achtergrond (ik kocht wel nog steeds zijn cd's en bezocht de concerten) en mijn smaak werd breder. Hitparade-muziek vond ik niks meer en het moest lekker alto zijn. Ik begon in 1990 met het lezen van bladen als Oor en dat had grote invloed op mijn smaak. Halverwege de jaren '90 met de Britpop begon mijn smaak zich meer en meer te verruimen. Ik vond steeds meer boeiend en mijn cd-collectie ging zich enorm uitbreiden. Dat is zich gaan uitkristalliseren tot wat het nu is: een stijl die geen stijl meer valt te noemen. Ik hou van zoveel, zelfs de door mij verfoeide jazz ga ik steeds meer waarderen en dat gaat goed naast klassiek, pop, rock etc. Het enige verschil met pakweg 10 jaar terug is dat de muziek weer wat rustiger begint te worden: kwestie van ouder worden vrees ik, alhoewel het op zijn tijd toch nog steeds erg lekker is om eens flink uit je dak te gaan op een lekker heavy nummer

Wat een verhalen. Wel leuk hoor. Maar ik probeer het kort te houden.

In 1989 begint het voor mij eigenlijk pas wanneer ik via een oudere neef in aanraking kom met Queen en elke week met bandjes de top 40 opneem van de radio. Ik ben dan 10. Ik loop dan vooral warm voor Technotronic. Dat gaat zo een paar jaar door, totdat ik 14/15 ben en kennis krijg van festivals als Pinkpop en met Smashing Pumpkins/Nirvana/Pearl Jam/Rage Against The Machine/Soundgarden in aanraking kom. Tegelijkertijd ontdek ik op MTV Hitlist UK en zo raak ik in de ban van de 'britpop'. Ik laat de hitlijsten steeds meer achter me en ontdek via oudere collega's op mijn werk bands als Talking Heads, Joy Division en New Order. Als ik eenmaal ga studeren, fladdert mijn smaak alle kanten op. Met een studiegenoot ga ik veel concerten in de randstad af en al snel verdiept mijn muzieksmaak zich steeds meer. Via een Mogwai-concert ontdek ik de hele postrockscene en via een nummer van Autechre dat tot me komt via een verzameltape van een penvriend waag ik me aan de catalogus van WARP (en aanverwante electronica). Tegenwoordig heb ik niet meer een vastomlijnde smaak (denk ik, hoop ik?) en probeer ik van alles het beste mee te krijgen. Mondjesmaat waag ik me aan klassiek en jazz, maar vooralsnog zijn Godspeed You Black Emperor!, Boards of Canada, Sigur Ros, Nine Inch Nails, etc. wel mijn favorieten.

Ik ben in 1981 geboren. Mijn vader nam in de jaren'80 altijd veel muziek op van de radio (met zo'n oude bandrecorder). Vooral sixties en seventies top-40 en rock muziek, en dat werd dan elke dag gedraaid. Een leuke, goeie basis lijkt me. Echter, omdat zijn broers vroeger een Nederlandse skiffleband vormden, draaide hij ook altijd van die skiffle-muziek, maar muziek uit dat genre waardeer ik nu nog steeds niet zo. Verder lifte ik mee met de jaren'80 top40 smaak van mijn broers, een eigen smaak had ik nog niet.
Begin jaren '90 ging ik mezelf intensief bezig houden met Top-40 muziek (Guns n Roses was wel mijn favoriet). In die tijd had ik ook een Commodore64 computer, de muziek die daar bij zat heeft volgens mij veel bijgedragen aan mijn muzikale gevoel. Eind jaren '90 vond ik Top40 niet zoveel meer aan en ben ik me gaan 'specialiseren' in mijn eigen favoriete bands: U2, R.E.M., Radiohead etc. Ook was ik zelf veel met muziekmaken bezig, ik speelde keyboard, gitaar, orgel, en was op de pc met FastTracker aan het componeren: waar is die goede oude tijd gebleven van het zonder al teveel gedoe, sample-based arrangements maken op de pc? Midi klinkt te nep en de meeste programma's zijn tegenwoordig gewoon te ingewikkeld voor de doorsnee-gebruiker, misschien een leuk forum-topic.
Enfin, in de jaren'00 ben ik het huis uitgegaan, en vanaf toen is de drift naar boven gekomen om zoveel mogelijk goeie muziek te verzamelen. Musicmeter heeft de laatste tijd weer een hevige impuls veroorzaakt. Ook speel ik nog steeds electrische gitaar, het blijft gewoon een leuke bezigheid om zoveel mogelijk rock-nummers zo echt mogelijk te kunnen imiteren met je gitaar!

Ik ben een muzikale loser en heb alles wat ik ken te danken door mee te lopen met anderen. Mijn broer kwam met Faith No More en Kreator, een basisschoolvriend met Cypress Hill, 808 State, LFO, Red Hot Chili Peppers en de Serious Beats-serie, mijn pa kocht Public Enemy en Penguin Cafe Orchestra en nam me mee naar Pinkpop waar ik de Pixies, REM, Living Color etc. zag, vriendinnetjes brachten me op Breeders, Kinks, Radiohead, dEUS en de hele België-scene. Belle & Sebastian, Stereolab, Modest Mouse en nog tientallen andere bands ken ik via mijn zwager die muziekfiel is. Breakbeat en drum & bass kende ik dankzij een bevriende DJ/muzikant. En tegenwoordig papegaai ik elke weblogger na die weer met een onbekende band op de proppen komt, want je zou er maar eens op betrapt worden dat je bekend bent met het mainstream top40-werk. Eigen muzikale identiteit: nihil. Of het moet de electronische kant van het spectrum zijn (de hele Warp-stal, zeg maar), waar ik wel zonder hulp van anderen in gedoken ben.

Ik vind dat ongelooflijk mooi dat je muziek leert kennen door anderen. Soms wanneer ik een cd opzet, denk ik dan: "Ha! Juist! Door die heb dat leren kennen! Ben hem er nog dankbaar voor!"

Die personen die me die muziek hebben leren kennen blijken uiteindelijk even belangrijk als de muziek zelf, vind ik

Daarom mijn lijstje van mijn muzikale "gidsen":

- nicht Delphine (via haar: Pearl Jam, The Afghan Whigs, Sebadoh, Sonic Youth, The Stone Roses & The Happy Mondays)

- Tompie (ja - die aanwezig is op deze site ) (via hem: Spinvis & Craig Armstrong)

- Ma (Kate Bush & Aretha Franklin)

- Pa (via hem The Beatles, The Rolling Stones, U2, J.J. Cale, Joni Mitchell, The Kinks, Weather Report, John Coltrane, Creedence Clearwater Revival, Neil Young, Eric Clapton, Muddy Waters, John Lee Hooker, Eric Satie, Claude Débussy, W.A. Mozart, Oscar Peterson, Randy Newman, Elvis Costello)

- Tom van de platenwinkel (via hem The Sabres of Paradise)

- Raf (Hüsker Dü & The Ramones)

... de rest was allemaal eigen "vorsers"werk


... allemaal nog een keer bedankt, beste mensen

Was ook meer Yak in de sarcasm-mode, want je ontkomt er niet aan dat je bands kunt terugvoeren op personen die het voor het eerst aan je lieten horen, en dat is helemaal niet erg want vooral zo iemand als mijn zwager heeft echt een hele muzikale wereld voor me geopend. Een begin moet er nou eenmaal zijn, niet? En ik heb mezelf er ook vaak genoeg schuldig aan gemaakt door mensen (al dan niet ongevraagd ) bands voor te stellen waarvan ik denk dat ze ze wel eens leuk zouden kunnen vinden.

Mijn Muzikale Ontwikkeling
door Jordy de Jong

Ik begon zo rond m'n 12e ('91/'92) los te raken van de top-40 meuk met hiphop-albums als 3 Feet High and Rising van De La Soul (die had ik al een paar jaar) en, Apocalypse '91 van PE, en OG van Ice-T. M'n broer keek altijd Yo! MTV Raps op zaterdagochtend, en zo kreeg ik nog wel 's wat mee.

Toen ik via een vriend in aanraking kwam met The Chronic van Dr. Dre ("huh, is dat niet die dikke naast Ed Lover?") was dit eigenlijk de eerste keer dat m'n muziekwereldje helemaal op z'n kop stond. Bandje grijsgedraaid, vooral Nothing But a G Thang.

Ik was nooit zo gedurfd, vooral niet vroeger toen je albums moest kopen (of met het veel mazzel moest lenen) als je een keer met iets anders in aanraking wilde komen. Ik bleef dus een paar jaar vooral in de westcoast-hoek hangen. Rond '96 werd ik het een beetje zat, en besloot ik toch eindelijk die Wu-Tang Clan eens een kans te geven. De eerste keer vond ik het verschrikkelijk, de tweede keer aardig, en de derde keer was ik verkocht. De periode rond '96/'97 waren mooie jaren wat dat betreft, ik ontdekte de ene hiphopklassieker na de andere. Vooral dingen van tussen '93 en '97 trouwens, echte oldschool als Run DMC enzo boeit me nog steeds niet zo. Maar Nas, Tribe, PE, Mobb Deep, Outkast, Roots, oude Wu-Tang, enz. De laatste jaren ben ik wat meer de backpacker-kant opgegaan qua hiphop (Talib Kweli, Def Jux, ...) al kan ik van zo'n heerlijke plaat als 2001 van Dre (mede uit jeugdsentiment) nog steeds gigantisch genieten.

Ondertussen bleef ik de hiphop wel afwisselen met de wat serieuzere dance. Via The Prodigy naar Underworld, Orbital, Portishead, Tricky enzo.

Ik had al jaren dat ik af en toe wel eens een rocknummer uit de top-40 erg leuk vond, maar een heel rockalbum was nog wat teveel van het goede. Pas bij OK Computer besloot ik dat album eens een kans te geven, en was ik ook aan Radiohead verkocht. Via Radiohead ben ik de laatste jaren in contact gekomen met Muse en Coldplay enzo.

Nu het de laatste jaren zo makkelijk is om dingen een keertje te proberen heb ik alles wel 's geluisterd. Bij veel dingen heb ik zoiets van "nah, niet zo aan mij besteed". Ik heb vaak toch wel een connectie nodig met iets wat ik al goed vind, anders geef ik een album vaak niet genoeg de kans. White Stripes was een uitzondering. Eerste keer vond ik het ook niet veel, maar toch blijven luisteren, en na een keer of 5 viel het kwartje, fantastische muziek

Een kus van de juf en een bank vooruit, Jordy

En daar ben ik een (dankbaar) slachtoffer van!