Ik doe het effe wat korter, al is hiet niet 100% accuraat want ik heb bijna nooit naar slechts 1 soort muziek geluisterd

Euro-House ('90-'95) > Happy Hardcore ('95-'96) > Skate muziek ('97-'99) > Big Beat ('99-'01) > Alternative Rock ('01-03) > Alternative Electronic ('03-heden)

Paar voorbeelden per genre;
Euro-House: 2 Brothers..., 24/7, T-spoon e.d.
Happy Hardcore: Critical Mass, Nakatomi, Party Animals e.d.
Skate Muziek: (punk) Green Day, (rock) Nirvana e.d.
Big Beat: Fatboy Slim, Cut la Roc, Mint Royale, Chemical Brothers
Alternative Rock: K's Choise, Smashmouth, Novastar, Radiohead, Sugar Ray, Soundgarden en nog heel veel meer
Alternative Electronic: o.a. Daft Punk, Underworld, Leftfield, Amon Tobin, Prodigy en mischien wat ver gezocht ook Sigur Ros

Dit geeft niet weer waar ik in die jaren naar luisterde, maar wel welke genre's ik de meeste CD's van kocht. Zoals ik al zei, waar ik ook echt naar luister overlapt elkaar veel meer. Vooral Big Beat, Rock en Electronic de laatste 5 jaar ofzo

Verder zoals Zachary Glass, ben ik ook gek van de oudere pop/rock. Beatles, Stones, Emerson Lake & Palmer, ELO, Supertramp, Fleetwood Mac, Kinks, Velvet Underground, Joy Division. Dit is er de laatste 3 jaar een beetje ingeslopen

De Ed Lover Dance

Mijn muzikale ontwikkeling is zeer beperkt, aangezien ze nog volop bezig is .

Toen ik klein was groeide ik vooral op met de muziek die mijn vader altijd oplegde toen we naar school reden. Dit was meestal Joe Jackson, Eric Clapton, Simply Red, the Doors, etc... die muziek is altijd wel al een beetje blijven hangen en ik vind het wel goed. Toen ik al iets ouder werd, legde mijn broer altijd Queen op, wat tot gevolg had dat ik een paar jaar lang nogal in de ban was van Queen, nu nog vind ik dit mooie muziek, maar niet meer top of the top .

Nu ja, vroeger luisterde ik eigenlik toch wel relatief weinig naar muziek, maar het laatste jaar is daar verandering in gekomen. Een jaar geleden gaf iemand mij een CD van AC/DC, waarvan ik helemaal in de ban was achteraf ! Toen begon ik meer van die oudere muziek te zoeken, en ik kwam uiteindelijk uit bij Led Zeppelin, Jimi Hendrix, The Strokes, Deep Purple, Prince, etc ...

De laatste maanden toonde ik dan weer meer interesse voor toch iets modernere bands zoals Metallica, Jimmy Eat World, Hot Hot Heat, The White Stripes, Queens of the Stone Age, en sinds kort ook Masters of Reality.

Overweldigd door al deze prachtige muziek, besloot ik een eindje geleden om zelf een instrument te gaan spelen. Eerst dacht ik aan drum, maar dat was nogal duur en aangezien mijn broer toch al een elektrische gitaar had, ben ik maar gitaar gaan spelen. Ik kan het nie zo goed, maar wel goed genoeg om simpele riffs te spelen, etc ... Een paar weken terug vroeg een vriend van me of ik geen zin had om in een band te spelen, toen heb ik meteen ingestemd. Dus nu ben ik lead guitarist ( I like that name :d ) in het kleine bandje 'Perfer et Obdura'. We spelen vooral covers, maar hebben ook al zelf een liedje geschreven dat we nu al een eindje oefenen en wat aardig begint te lukken .

Dat was het ongeveer, als ik wat meer ervaring heb zal ik misschien wel een nieuw tekstje schrijven .

Het zou leuk zijn als dit topic weer tot leven komt.

Ik ben nog niet zo oud (16 jaar) dus heel veel heb ik niet te vertellen, maar vroeger maakte ik met mijn broer altijd bandjes met wat ik leuke nummers vond. Vaak waren dat dus nummers die mijn broer leuk vond. Daardoor vond ik dingen als de Osdorp Posse, the Offspring en Oasis leuk.
Ik keek ook altijd heel veel MTV en toen vond ik Scar Tissue van de Red Hot Chili Peppers heel vet en ik kreeg de CD Californication voor mijn elfde verjaardag. Dat was mijn eerste CD.
Daarna leerde ik muziek vooral kennen door MTV en vrienden. Ik kreeg meer interesse voor poppunkbandjes als Millencolin, NoFX en Green Day. Ook luisterde ik soms hiphop. Vooral Eminem luisterde ik heel veel.
Nu Metal kreeg mij ook een tijdje in zijn greep en toen kocht ik albums van Linkin Park, Papa Roach en helaas ook Limp Bizkit. Mijn broer raadde mij Deftones aan en dat vond en vind ik ook heel vet. Maar System Of A Down vond ik toch wel het vetst.

Maar ik luisterde toch vooral punk en daarom kreeg ik ook interesse voor oude punkbands als de Ramones en the Clash.
Ik had ondertussen ook een nieuwe hobby: skateboarden. Ik leerde heel veel vette muziek kennen door skatevideo's. Zo leerde ik door die skatevideo's nummers van David Bowie van het Ziggy Stardust-album kennen en daar ben ik die skatevideo's toch eeuwig dankbaar voor. Verder moet ik de skatevideo's bedanken voor Modest Mouse, the Stooges, Sebadoh en the Flaming Lips.

De laatste twee jaar ben ik ook wat rustigere muziek gaan luisteren dan alleen maar punk. Ook de punkfunkrevival heeft mij ook veel bands leren kennen en daar luister ik de laatste maanden veel naar. Dus Franz Ferdinand, Interpol, Gang Of Four, the Cure, Joy Division, etc.

Voor de muziek die ik ken moet ik dus vooral skatevideo's, mijn broer en de Oor voor bedanken.

Ik speel zelf ook al 7 of 8 jaar gitaar en heb 3 maanden ofzo in een bandje gespeeld.

Je hebt een hele goede smaak voor een 16-jarige!

dank je wel, maar er zijn nog heel veel dingen die ik nog moet ontdekken, maar dat komt wel goed denk ik.

Even herhalen wat ik enkele dagen geleden bij het verkeerde topic heb geschreven:

Enkele impressies:

Ik ben van 1982. Mijn 9/11 wat betreft mijn muzieksmaak was vorig jaar ergens in mei. Ne maat van mij raadde me aan "On The Beach" van Neil Young te beluisteren, zijn persoonlijke favoriet. Zogezegd zogedaan. On The Beach bleek een geweldige voltreffer en werd het begin van een vrij fanatieke muziekjacht die inmiddels nog volop bezig is. Aangezien ik haast al mijn nieuwe muziek op vinyl koop (véél goedkoper, authentieker én volgens Neil Young zelf kwalitatief beter) concentreer ik mij vooral op de jaren '60-'70 en in mindere mate '80.

Ervoor luisterde ik naar de "betere (hard)rock" maar wegens het magere aanbod bleef ik vooral vastklampen aan groepen als Tool, Placebo en The Queens of the Stone Age.
Nu, één jaar later, is mijn Top 10 - voor zover ik er al één had - helemaal overhoop gesmeten. The Beatles waren altijd wel al één van mijn favoriete groepen, maar met de ontdekking van oa. Rubber Soul en Revolver ging een nieuwe wereld open. "Pet Sounds" van de Beach Boys, ook al uit de jaren '60, was een andere schok van formaat. Verder leerde ik het oeuvre van groepen als Pink Floyd, Led Zeppelin, Stevie Wonder, Yes, Jethro Tull en het vroege Genesis appreciëren.
Ondanks dit alles blijft Tool met Aenima mijn nummer 1. Een andere overlever is Nirvana's onvermijdelijke Nevermind.

De grootste constante in mijn muzieksmaak is misschien wel het ecclectische karakter ervan. Naast The Beatles, Tool en co kan ik bovendien genieten van klassieke muziek ( van een pianoconcerto van Rachmaninov tot een middeleeuws madrigaal), een leuk dancenummer (let wel, geen hele avond), "het nederlandstalige lied" (kleinkunst, rode wijn van bram vermeulen), "het franse chanson" (Voici les clés, Fais-moi une place, o die zoete romantiek!)een streepje filmmuziek (van Zimmer over Williams tot - als het echt moet - Disney), .... u noemt het, wij draaien!

Nog één iets: ik speel al enkele jaren drum. Mijn voorbeelden zijn: Danny Carey (Tool, misschien wel dé beste), Dave Grohl (Nirvana, Qotsa), Neil Peart (Rush), John Bonham (Led Zeppelin, Dazed and Confused = geniaal), Phil Collins (Genesis), Ringo Starr (The Beatles, alleen al voor zijn aanstekelijke ritme tijdens Tomorrow Never Knows)

Had ik maar ouders die mij muzikaal hebben opgevoed. Maar helaas, tot mijn 17e moest ik het doen met top40 muziek, en dan vooral dance en trance. Gelukkig werd ik in december 2002 bekeerd, en wel door OK Computer bij een vriendin te horen (Anneke, je hebt geen idee hoe dankbaar ik je ben!) Sindsdien heb ik in een rap tempo de radio afgezworen en ben een hele nieuwe weg ingeslagen. Geen top40 meer van mij, maar al het andere, niet-commerciele, met liefde gemaakte muziek. Radiohead als grote voorloper, met in het kielzog meeslepend bands als Tindersticks, Muse, The Cure, Deus, Doves, Madrugada, Suede, Sigur Ros, The Smashing Pumkins, Belle and Sebastian, Placebo, Tom McRae, Grandaady, Coldplay, Eels, Elbow, Zita Swoon, Interpol, JJ72, Lambchop en vele anderen. Vreemd genoeg heb ik OK Computer pas vorig jaar gekocht. Maar ach, je bent nooit te oud om te leren.

Ik ben later vaak jaloers geweest op vriendjes die ouders hadden die albums van bv Stones, Beatles, Eagles, etc. in huis hadden.
De collectie van mijn ouders beperkte zich tot Schlagers, Tirolers, Op Volle Toeren, etc.
Het enige wat ik daar nu nog van aan kan horen is Normaal en dan vooral de oudere albums.
Ik logeerde in die tijd (ben dan zo'n 8 jaar) vaak bij mijn oom en tante en die wonen tegenover een grote disco waar toendertijd de echte Nederlandse topbands speelden. Zo stap ik als klein hummeltje samen met mijn oom en oudere neef de grote disco binnen. Achteraan staand op de verwarming geniet ik van BZN, Golden Earring, Normaal, Het Goede Doel en Van Den Berg.
Één optreden zal ik echter nooit meer vergeten. Midden in de zaal stond een groot podium met daarop een immens drumstel. Deze was bestemd voor Herman van Boeijen van Vitesse. Ik wist niet wat ik meemaakte en sindsdien geniet ik nog altijd van hun album: Incomplete Works And Other Hits.

Via mijn oudere neef kom ik in aanmerking met AC/DC en Iron Maiden maar mijn ouders zijn daar minder blij mee.
Je gaat steeds meer radio luisteren (top 100 aller tijden van begin tot eind opnemen) en ineens hoor je weer een nummer op de radio en ben je weer verkocht. Het gaat om New Moon on Monday van Duran Duran en direct moet ik naar de platenzaak. Ik vind die muziek nog steeds geweldig en wil echt graag naar hun optreden dit jaar.

Ondertussen draai ik platen ik een lokale soos/kinderdisco en wordt mijn muzieksmaak verder duidelijk. Ik kreeg vaak de opmerking dat ik nogal rock-getint draaide. In die tijd had ik bv een schurfthekel aan Bob Marley (kan t me nu nog nauwelijks voorstellen) en als ze dat dan een paar keer aanvroegen, moest ik t wel een keer draaien. Ik had er dan wel een satanisch genoegen in om daar keihard de eerste schreeuw en gitaaraanslag van Fight for your Right van de Beasty Boys doorheen te mixen.

Een ander bandje die ik altijd wel leuk vond klinken, heeft voorgoed zijn hart aan mij verpand na het zien van Live Aid. U2's Bad bezorgt me nog steeds kippenvel en ik koop met terugwerkende kracht al hun albums op tape en/of LP. Één album/groep wil ik nog wel noemen, want Marillion's Misplaced Childhood heb ik helemaal grijsgedraaid en beschouw ik nog steeds als één van de mooiste albums ooit.
Ik blijf iemand die van rock houdt maar in de tijd van met de meiden naar de disco "geniet" ik ook van die enorm simpele dansmuziek.
Ik wordt dan ook door de plaatselijke disco gevraagd om bij hun platen te komen draaien, maar kom toch meestal weer terecht in de alternatieve zaal of de standaard pop/rock zaal.
Dan is daar in 1987 het ultieme album: The Joshua Tree. U2 kan nu helemaal niet meer bij me stuk en vanaf dan heb ik alle concerten van ze gezien op de PopMart-Tour na. (Had behoorlijke ruzie met mn vriendin toen ik voorstelde de vakantie te cancellen)
Tijdens de wintersport van 91/92 krijg ik van iemand een bandje voor in de walkman en deze zal ook de nodige impact hebben. Het is een voor mij dan onbekend bandje dat Pearl Jam heet. Bij thuiskomst het album Ten direct aangeschaft en tot op heden al hun albums gekocht.

Mijn muzieksmaak wordt breder en ik geniet steeds meer van traditionele muziek zoals folk en country. Op aanraden van een vriend moet ik maar eens mee naar The Brandos die in de buurt optreden. De muziek is geweldig, de (samen)zang bezorgt me af en toe kippenvel en de sfeer super! (optreden blijkt later stiekum te zijn opgenomen waardoor ik deze nog altijd op CD heb).
Niet alleen op het podium maar ook na afloop blijken het geweldige mensen te zijn. Ze nemen alle tijd voor een praatje, een krabbeltje en een compliment. Ik zou ze echt enorm veel succes gunnen maar aan de andere kant is dan wellicht de charme van het kleinschalige eraf. Ik heb ze iig elke keer dat ze in buurt waren sindsdien zien optreden.
De folk blijft me trekken en ik ontdek de americana en tex/mex niet veel later gevolgd door de blues omdat ik de laatste jaren veel artiesten live in ons dorp heb op zien treden. Ik kan live enorm genieten van de gitaarsolo's van Julian Sas, Walter trout, Joe Bonamassa, The Paladins, etc.

Toch koop ik de laatste jaren veel minder CD's. Of dat te maken heeft met internet weet ik niet. Ik download nl ook nauwelijks muziek. De laatste jaren interesseer ik me ook nauwelijks meer in al die nieuwe bandjes die ontstaan. En de hitlijsten zijn al helemaal niet aan mij besteed omdat die imho bestaat uit 3 á 5 goede nummers en de rest uit opgehemelde (Nederlandse) artiesten, Dance en RnB-shit.

Vreemd dat ik hier nog nooit wat gepost heb. Mijn ouders hadden wel EPs van The Beatles, The Eagles en weet ik veel. Ik heb er nooit wat aan gehad.

Naast de doorsnee kinderplaten (De Snorkels, Het Liegebeest, de Miniplaybackshow single en een resem vertelplaten) kreeg ik vooral een pak kleinkunst en pop/rock te verduren. Een Chris Rea herinner ik me nog levendig, maar ook Rob de Nijs kan dagenlang door het huis schalmen. En verder "de radio", pure popmuziek maw.

De dag dat ik m'n eerste cassettebandje kreeg veranderde er veel. Plots werd die radio een pak interessanter, want ik kon eindelijk m'n favoriete nummers opnemen, zonder reclame en het gelul tussendoor. Die eerste bandjes stonden vol met pop en poppy dance tracks. Ace of Base, 2 Unlimited, Snap, Twenty 4 Seven, Go West van de Petshop Boys, zelfs wat schuchtere rock in de vorm van Roxette.

Met het komen van Scooter, Lownoise & M Theo, Thunderball en Bonzai was het echter al snel duidelijk dat zang niet zozeer hoefde, en electronisch = beter. Leila K, Marusha, Krid Snero en SWAT begonnen al snel de pure pop te verdringen. En af en toe, heel af en toe lonkte ik al naar die superruige CDs in dat kleine CDwinkeltje, in ons dorpje met z'n 5000 inwonder. "tunderdoom", ooit zou ik ze kopen.

Toen ik de eerste had viel ik zo ongeveer van m'n stoel. Dat was toen de muziek waar ik naar opzoek was. Geen gezang, geen analoog gejengel, puur electronisch lawaai. Ben er lang in blijven hangen, al moet ik zeggen dat wanneer we eindelijk onze "anten" vaarwel zeiden, en kabelTV namen, posten als MTV en TMF ervoor gezorgd hebben dat m'n kennis van pop relatief up to date bleef. Al zaten de clipjes er ook vaak voor iets tussen.

Toen hardcore op z'n bek ging heb ik even gezwalpt. Wat uitdeinen naar trance/club, maar geweldig was het niet. Jump was kut, dus was het toen vooral oude CDs luisteren, en wat bijverzamelen. Tot ik op een regenachtige zaterdagmiddag, ergens in een winkel in Antwerpen een 4dubbelaar zag liggen. Mega Hardcore, het klonk kut, en dat was het ook, behalve dan CD3. Het bleek te gaan om Franse hardcore, waarvoor de brave mensen van UWe 1CDtje mochten vullen met hun werk. Neroptic, Ingler, Manu Le Malin ... wat klonkt het vreemd, en ruig, en cool. Hoogtepunt was Sulphuric Saliva met Overload, een track die tot op heden nog steeds even overweldigend en uniek is. Op diezelfde moment kwam er een nieuw soort hardcore piepen, vergezeld van een nieuwe reeks Thunderdomes. Duisterder, classier, harder. En met het verzamelen van oudere Terrordromes stuitte ik op Somatic Responses.

Drie namen kwamen bovendrijven. Producer, Somatic Responses en Sulphuric Saliva. Van die laatste twee bestelde ik in het wilde weg een album, van die eerste downloade ik een album in samenwerking met Hellfish. En toen liep het stevig fout .

Mijn smaak nu is een afgeleide van die drie albums. Via SR ontdekte ik Gridlock, via SS UWe, geweldig Frans underground label en Via H&P woekerde mijn interesse in hardcore terug aan (kwam daarbij ook nog eens een Planet Mu in het vizier). Eerst beperkte het zich tot het downloaden van afzonderlijke trackjes bij m'n neef, maar toen het internet zich een weg baande naar ons huisje ... like a kid in a candystore, en nog steeds eigenlijk. Te weinig tijd, teveel muziek, en nog zoveel te ontdekken. Electronische muziek is waar ik het meest van houdt, hoe abstracter hoe beter, en zolang het genre niet uitgeput is blijf ik me daarop focussen.

voor de geinteresseerden:

van voor 1977 kreeg ik de muziek van thuis mee, vooral de George Baker Selection en de Heikrekels waren bij ons inmens populair (nog steeds )
van Toppop vond ik vooral Mud en The Rubettes geweldig en als je Nazareth zag......wow

sinds augustus 1977 staat Elvis centraal in mijn muziek-leven, vooral van '77 (zijn dood, dus) tot '79 draaide ik gewoon niks anders m.u.v. de Beatles, mijn andere "grote ontdekking"

vanaf pakweg '79-'80 veranderde mijn smaak enigszins en genoot ik het meeste van vooral Led Zeppelin en Pink Floyd, maar ook The Doors, Deep Purple, Queen, Rolling Stones en Kiss vulden mijn platencollectie.

Kort daarna raakte ik volledig in de ban van rock 'n roll, vooral Gene Vincent, Eddie Cochran, Johnny Burnette en al helemaal Buddy Holly konden mij mateloos boeien.
ik ging de ene meeting na de andere af en heb menig neo-rockabilly bandje aan het werk gezien (The Jets, The Blue Cats en Crazy Cavan waren onvergetelijk!)

eind jaren 80 betekende voor mij Symphonisch Rock
Marillion, Genesis, Pink Floyd , Camel
met dank aan Wim van Putten met zijn elpee-show

vanaf toen is mijn interesse in top 40 muziek weg
daar vond ik teveel slechte muziek in staan en dat is wat mij betreft tot vandaag de dag het geval (met uitzonderingen, natuurlijk)
Ongelooflijk hoeveel ik Eddy Wally of de Flippers waardeer, wanneer ik Britney en co. hoor

de hardrock kreeg me te pakken en wat begon met Iron Maiden, Van Halen en Saxon eindigde met Death, Napalm Death, Carcass, Morbid Angel, Entombed...
vooral de concerten van Slayer, Class of the Titans en het festival in Eindhoven (hoe heet het ook weer?) staan me nog goed bij

behalve dit was ik ook anti top 40 (eigenlijk nog steeds), hoewel ik mijn wilde haren wel kwijt raakte...

ik ging de muziek van U2, REM, Nirvana, Pearl Jam en Oasis meer waarderen dan de Trash- en Speedmetal en kort daarna (halfweg jaren 90) raakte ik ook geinteresseerd in klassieke muziek (vooral Mozart en Bach) en even later in de Jazz
Miles Davis, John Coltrane, Duke Ellington, Louis Armstrong en Billie Holiday zijn op dit gebied mijn favorieten

vanaf de jaren 2000 luister en verzamel ik vooral muziek van Radiohead, Coldplay of Muse e.d. en sinds Elvis een eigen collectors-label heeft (vanaf 1999, met 10 a 15 cd's met outtakes of soundboards per jaar) is mijn grootste passie groter dan ooit

de laaste jaren is mijn interesse ook verschoven naar de meer obscure bands/artiesten die ik zonder MuMe nooit zou hebben ontdekt
Bonnie "Prince" Billy, Sparklehorse, Antony & the Johnsons, Belle and Sebastian......

mijn dank is groot aan jullie, mede-users

om dan te eindigen met de centrale vraag van dit topic, of mijn muzieksmaak verandert is
niet dus, alleen uitgebreid
maar ze zijn me allemaal even lief
zelfs de Heikrekels galmen nog regelmatig uit mijn speakers:

ik wil alleen maar van je houden
en hoop dan eens met jou te trouwen
je weet dat jij op mij kunt bouwen
ja jij alleen, Christina
alleen

lekker toch

Het begon allemaal toen ik zo'n 6 jaar oud was, in 1993. Vanaf toen begon ik naar Nederlandstalige (Vlaamse) muziek te luisteren (a la Dana Winner, Eddy Wally, Sam Gooris en Clouseau). Mijn ma luisterde in die periode ook naar Dana Winner. Eind 1995, ik was toen acht jaar oud, kreeg ik een cassettespeler. Vanaf toen nam ik zo ongeveer drie cassettes per maand op met hitparade muziek uit die tijd, want dat was zo ongeveer alles waar ik toen naar luisterde. De Vlaamse muziek was toen gedaan, en ik luisterde naar Coolio, Scatman John, Double Vision en vele anderen. Ik keek elke week naar het programma ultratop 30 op BRT2 en super 50 op KA2 (dit bleef zo de volgende jaren). Toen ik acht was kreeg ik ook de cd 'Made in Heaven' van Queen. Dat was toen mijn favoriete cd, en mijn favoriet nummer uit die tijd was 'Free as a Bird', het eerste nummer van the beatles dat ik kende (Zoals je wel weet waren de overgebleven beatles in 1994/5 samengekomen om twee nieuwe nummers op te nemen met als basis een oude demo van John Lennon, deze waren 'Free as a Bird' en 'Real Love'). Vanaf mijn negende (1996) maakte ik ook elke week mijn eigen hitlijstjes, top-100 en haalde ik elke week het ultratopkrantje (foldertje waar elke week alle hitparades in stonden), dit bleef ik doen tot mijn dertiende. In 1996 vroeg ik voor mijn verjaardag de cd '(What's the Story) Morning Glory?' van Oasis als cadeau, en voor Sinterklaas kreeg ik toen, ik was nog altijd maar negen, 'Mellon Collie & the Infinite Sadness' van the Smashing Pumpkins. Beide bands hadden dat jaar trouwens hits gescoord, vandaar dat ik hen kende. Ik herinnerde mij nog dat ik 'Zero' van the Smashing Pumpkins speelde in de woonkamer en dat mijn ma raar opkeek . Ik herinnerde mij ook nog dat ik ergens op een verzamelcd 'Creep' van radiohead had staan, dat vond ik ook een geweldig nummer. Ik kocht ook altijd alle Hitbox en Hitclub cds. Elke zaterdag luisterde ik eerst op Studio Brussel naar de Hit-50, daarna op Radio 2 naar de top-30 en daarna op radio Donna naar de top-40, met mijn cassetje klaar om op te nemen .

Vanaf mijn 12e (we zijn ondertussen in 1999) begon ik mijn smaak richting dance te gaan, meerbepaald trance. Ik begon cds als Club System, Serious Beats enzovoort te kopen. IK maakte nog altijd cassetjes, één met alleen maar dance muziek en één met alle hitparademuziek van het moment. Dat jaar ontdekte ik ook the beatles (ik kende hen nog van 'Free as a Bird' en natuurlijk kende ik toen ook al wel 'Yesterday' en 'Yellow Submarine'). Wij hadden thuis alleen the blue album (1962-1966) en the red album (1967-1970) van the beatles liggen, maar ik heb ze allebei grijs gedraaid. Ik begon wel naar de bibliotheek te gaan en nam daar al hun albums mee en zette die op cassette. Toen ik dertien was kon je mij thuis dus de éne keer Sgt.Pepper's horen draaien en de andere keer één of ander trancenummer van dj weet-ik-veel.

Vanaf kerstmis 2000 hadden we een cdwriter in onze PC. Gedaan dus met cassettjes. Mijn eigen hitlijstjes maken was ook gedaan vanaf dat jaar, omdat ik het een beetje dom begon te vinden. Net als het ultratopkrantje dat ik elke week wou hebben. Met de CD writer begon ik mijn eigen cds te compileren en kopieerde ik ook alle beatlescds van de bib (inderdaad kopiëren, ik was nog maar dertien, geen inkomste).

Begin 2001 (Ik was toen 14 jaar) kwam Napster, en toen begon mijn Beatlesobsessie pas echt (die een jaar geduurd heeft). Dankzij Napster ontdekte ik de Bootleg. Ik downloadde zoveel mogelijk bootlegs van the beatles als ik kon vinden, en dat waren er heel veel. Zo kende ik toen echt élk nummer dat the beatles ooit hebben opgenomen, had ik van zowat elk nummer een demoversie, live versie, alternate take, remix of weet ik wat. Ik las ook heel veel boeken over the Fab 4. The Beatles werden toen echt mijn favoriete groep en dat zijn ze sindsdien altlijd gebleven. Ik weet nog dat mensen op school lachtten als ik zei dat ik naar the beatles luisterde. 'Bah, oude muziek, dat is voor je ouders!'

Toen ik veertien jaar was begon mijn muzieksmaak ook wat op te schuiven naar de wat alternatieve kant (nu ja, alternatief ). Ik luisterde, naast dance (dat ik nog altijd heel graag hoorde toen), naar Radiohead (Kid A vond ik geweldig), Coldplay, St.Germain, Travis, Moby, Oasis, Smashing Pumpkins (die laatste twee kende ik natuurlijk al ). Ik luisterde bijna weekelijks naar de Afrekening op Studio Brussel. De hitparade muziek begon nu echt te minderen. Eind 2001 was het al een tijdje gedaan met Napster en ontdekte ik Audiogalaxy. Ik luisterde dus nog altijd graag naar Dance en met dat programma kon ik veel nummers downloaden die ik nooit hoorde op de radio maar wel in discotheken gedraaid werden en populair waren onder djs.

2002 (vijftien jaar) was het keerpunt in mijn leven qua muziek. Mijn liefde voor dance werd steeds en steeds minder, tot de zomer van dat jaar, toen besloot ik helemaal te kappen met het genre, want ik vond niets meer aan die muziek. Eind 2001 had ik al Aphex Twin ontdekt. Mijn eerste album van hem was Drukqs. Ik had een recensie van die cd gelezen in een tijdschrift en die was zo lovend dat ik de cd toen gedownload heb. Vanaf dat moment begon ik alles wat Aphex Twin (of AFX of zijn andere artiestennamen) had uitgebracht te downoaden. Geweldige muziek vond ik dat. Ik begon zowat de hele IDM scene te ontdekken toen. Alle albums van Aphex Twin, Autechre, Squarepusher, Boards of Canada en de kleine namen. Ik luisterde ook naar de muziek van de componist Erik Satie. Vanaf 2002 wist ik totaal niet meer wat er in de hitparade stond en was ik ook helemaal gestopt met naar de Afrekening te luisteren en eigenlijk radio in het algemeen. Dat jaar ontdekte ik vele groepen van de alternatieve/indie scene, zoals Doves, Beck, Sigur Ros, Interpol, the Flaming Lips, Mogwai, Badly Drawn Boy, the Beta Band, the Strokes, the White Stripes, Elbow, Björk en nog vele andere groepen. Een nieuwe wereld ging voor mij open. En dat allemaal dankzij het internet, waarop ik altijd informatie zocht over muziek en bands. Pitchforkmedia.com was één van de sites waar ik vanaf toen heel vaak een bezoekje aan bracht.

Nog een belangrijke ontdekking in 2002 (ik was nog altijd vijftien): Pink Floyd. Ik kende nu al alles van the Beatles en toen dacht ik, ik ga eens naar Pink Floyd luisteren. Mijn pa had alleen maar the Wall thuis (dat was ook bijna alles wat hij kende van Pink Floyd), maar ik had hem 'Echoes: the best of' gekocht, zodat ik die cd ook kon beluisteren . Ik vond de muziek geweldig. Vanaf toen ben ik ook naar alle albums van Pink Floyd gaan luisteren. Maar drie nummers staken er boven uit voor mij, op die Best of-cd: 'See Emily Play', 'Arnold Layne' en 'Bike'. Ik kwam er achter dat die nummers uit de allervroegste periode van Pink Floyd met Syd Barrett stamden, en heb toen hun eerste album (The Piper at the Gates of Dawn) geluisterd. Dat album vond ik echt fantastisch, het was echt zo een ervaring die je niet meer vergeet, die eerste luisterbeurt! Die sixties sound sprak mij echt aan. Ik wou nog meer psychedelische platen uit de jaren '60 horen, en ontdekte toen Jefferson Airplane's 'Surrealistic Pillow', 'Forever Changes' van Love, 'The Psychedelic Sounds' van the 13th Floor Elevators', 'Highway 61 Revisited' van Bob Dylan, 'Safe as Milk' van Captain Beefheart. Maar eind 2002 luisterde ik voor de eerste keer naar het debuutalbum van the Velvet Underground & Nico, en die plaat vind ik nog altijd de beste aller tijden. Ik heb die toen maanden aan een stuk gedraaid, net als al hun andere platen. Van 'White Light/White Heat' was ik ook gek! Ik ontdekte toen dat er in de late jaren '60 zoveel gebeurde qua muziek. Ik begon toen ook the Rolling Stones te ontdekken, via 'Beggar's Banquet', mijn eerste plaat van hen. Ook luisterde ik naar 'London Calling' van the Clash en Kraftwerk.

Ik mag zeggen dat ik vanaf dat jaar een goede muziek smaak begon te hebben. Eén minpunt: ik kende niemand die ook maar naar één van deze bands luisterde. Iedereen rondom mij luisterde naar Top-40 muziek en Dance, wat voor mij nu afgrijselijke muziek was geworden. Gelukkig was het internet er nog, met de vele forums en muzieksites, die mij hielpen mijn muzieksmaak nog wat verder te evolueren.

In het jaar 2003 (zestien was ik nu) was mijn grootste ontdekking Joy Division. In het begin van dat jaar luisterde ik voor de eerste keer naar 'Closer'. Dit is nog altijd één van mijn favoriete bands. Ik ontdekte eind 2002 ook het genre Ambient. In 2003 luisterde ik daar veel naar, vooral naar Brian Eno's ambientplaten, Biosphere, Aphex Twin's ambient platen, en anderen. Naar IDM luisterde ik ook nog altijd heel graag. Ook in de alternatieve rockscene ontdekte ik nog vele groepen, mede dankzij Pitchforkmedia (Manitoba, the Books, ...).
Ook qua oude albums en bands, vooral jaren '60, begon mijn muzieksmaak zich nu erg te ontwikkelen. Ik ontdekte nog meer albums van Bob Dylan, the Kinks, the Doors, the Small Faces, the Stooges, the MC5, Cream, maar ook the Jesus and Mary Chain, Lou Reed, Syd Barrett, the Libertines, e.a. In december dat jaar ontdekte ik het album 'Michigan' van Sufjan Stevens, een geweldige plaat, en de compilatie 'Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era 1965-1968'. Hier stonden zowat allemaal nummers op uit de jaren '60 die ik nog nooit had gehoord, sommigen waren hits geweest (in de VS), sommigen kende niemand voordat deze compilatie uitkwam. Dankzij deze plaat kreeg ik plots een erg grote interesse voor Garage rock en Psychedelische rock uit de jaren '60, en niet alleen meer the beatles of the stones, maar ook groepen die erg obscuur zijn en onbekend.

In het jaar 2004 (zeventien jaar) was mijn muzieksmaak nu vooral psychedelische en garage rock uit de jaren '60. Naar andere muziek luisterde ik ook nog wel, zo ontdekte ik Pulp, Primal Scream, the Smiths, Nick Drake, Johnny Cash, Woody Guthrie, Funkadelic, Leonard Cohen, Frank Zappa, Can, My Bloody Valentine e.a. Maar het was vooral jaren '60 dat de klok sloeg. IDM en Ambient was nu gedaan. Naar Aphex Twin bijvoorbeeld luisterde ik amper nog. Toch vind ik deze muziek nog altijd goed. Ook Pitchforkmedia begon ik weiniger te bezoeken. Ik begon (sinds 2003) ook pas echt naar films te kijken en ontdekte de muziek van Ennio Morricone en van de film a Clockwork Orange. Andere filmmuziek heeft me nooit echt geboeid.

In 2005 (ik ben ondertussen 18) begon ik weer wat vaker Pitchforkmedia te bezoeken en terug een wat meer naar de alternatieve muziek te luisteren. Devendra Banhart vind ik erg goed en Sufjan Stevens blijf ik natuurlijk ook geweldig vinden, en er zijn ook nog andere platen. Ik luister hoofdzakelijk nog altijd het meest en liefst naar psychedelische rock en garage, vooral uit de jaren '60. The Beatles, Pink Floyd (vooral de vroege periode), the Velvet Underground, Bob Dylan en Joy Division zijn nog altijd mijn vijf meest favoriete bands. Ik ontdekte dit jaar ook Jazz, dankzij 'Bitches Brew' van Miles Davis. Ook oude Amerikaanse folkmuziek begin ik steeds meer naar te luisteren (Leadbelly, ...), zelfs een vleugje country (Hank Williams), maar ook Krautrock (Wat dat is zoek je zelf maar eens op ) e.a. genres. Mijn vrienden beginnen eindelijk ook wat de goede bands te ontdekken (zoals Sigur Ros onlangs nog), erg leuk.

Mijn conclusie is dat de enigste drie groepen naar wie ik al heel mijn leven heb geluistert, Oasis, the Smashing Pumpkins en the Beatles zijn. En dat iedereen die ik ken eigenlijk altijd naar top-40 muziek luistert (Weet je dat niemand hier eigenlijk zo'n bekende groep als the Smiths kende tot voorkort toen ik mijn vriend the Queen is Dead speelde?), en dat ik blij ben dat ondanks dat mijn muzieksmaak toch de goede richting is uitgegaan, en dat heb ik helemaal te danken aan het internet, een onschatbare bron aan (goede muziek)informatie, en forums zoals deze. Bedankt!

Nou, Toon, een heel verhaal! Je was er erg vroeg bij. Ik verbaasde me ook al toen ik een 18-jarige jongen een top 150 van de jaren '60 zag maken.

Leuk taalgrapje! Maar ik geloof wel dat je de jaren en kleuren door elkaar haalt.

Verder een boeiend verhaal.

Leuk verhaal inderdaad. Je was er vroeg bij moet ik zeggen. Overigens heb ik ook het probleem dat mijn omgeving van totaal andere muziek houdt dan ik. Mijn advies is: Door blijven zeuren dat ze eens wat anders moeten proberen. Op die manier heb ik 1 vriend al aan de Radiohead gekregen en een ander aan de Pixies.

Ik heb inderdaad de jaren en kleuren door elkaar gehaald

Doorzeuren zou ik niet doen: gewoon veel draaien. Zo heb ik hier thuis iemand zitten die voorheen alleen naar Laura Pausini en Celine Dion luisterde, en nu Sigur Ros weet te waarderen en zelfs de nieuwe Devendra Banhart (!) gaat er goed in. Ik bedoel maar.....

Hersenspoelen noemen ze dat, toch?

Sssssttttt !!!

Ja dat doe ik dus ook. Constant als we hier zitten te gamen, pokeren, risken of wat dan ook zet ik cd's aan die ik zelf mooi vind. Ze zijn tenslotte bij mij op visite dus dan passen ze zich maar aan. Dan pak ik natuurlijk altijd wel redelijk 'makkelijke' cd's. En dan maar hopen dat ze een keer vragen: 'wat staat er eigenlijk op, dat klinkt best wel lekker'.

Heh, laatst heb ik zo een paar kennissen in de ban gebracht van Eleni Karaindrou. Mijn dag was uiteraard weer geslaagd

Ik luister al muziek zolang als ik me kan herrineren, ik weet nog dat ik heel vroeger al luisterde naar de Taptoe-platen van mijn vader. Het zal ergens halverwegen de jaren tachtig geweest zijn toen ik op de radio Rick Astleyhoorde, nee ik hoorde het van een klasgenootje, ik zat toen in de derde klas van de lagere school, ik was ook verkocht dit vond ik zo veel mooier dan de taptoe platen van mijn vader of de George Baker platen van mijn moeder. Ik kreeg de plaat van mijn ouders en was helemaal verkocht ik denk dat die liefde een jaar of wat geduurt heefd, ik luisterde steeds meer muziek. Ondertussen nam ik elke week countdown op en maakte ik kennis met nummers als Touchy (ik dacht van Ah ha, met die klip waarin ze op een beslagen raam 'touchy' schrijven) Tina Turner had toen ook een grote hit met Tonight, op de een of andere reden weet ik nu dat ik toen iets miste in de muziek, iets wat ik Bij rick Astley ook mistte. Ik heb daarna nog een tijdje naar Elvis geluisterd, (ik was een jaar of 10), in Elvis' nummers als Jailhouse rock en zeker King Creole, dat was al wat steviger. Pas toen ik bij een vriendje Thuis Queen hoorde was ik echt verkocht aan rock, die gitaren die drumms heerlijk een nummer als I Want It All heb ik grijs gedraaid. Ik liet vanaf toen de top 40 voor een groot volledig achter me, ik heb eigenlijk een jaar of drie geleden toen ik in de CD winkel kwam werken de draad weer op gepikt. Mijn zus luisterde daar wel naar en dus kreeg ik nog wel eens wat leuks mee zoals Two Princes van The Spindocters. Dit kabbelde zo een jaartje of twee (al die tijd luisterde ik ook wel naar house en Techno, achteraf ben ik erachter gekomen dat ook een beetje was om mij familie te confronteren met mijn eigen wi, zij haatten house-muziek) door totdat een vriend tegen mij zij, hier dit moet je eens draaien is echt wat voor jou. op dat casette bandje stond op Kant A 'Nevermind' en op kant B 'The Razors Edge' van AC/DC. Mijn god dat was het dit zocht ik al jaren dit was het de rauwe gitaren de rauw vocalen ik wilde niets aanders meer, althans, ik wilde meer harder sneller kwaadaardiger, zo heb ik ook een kortstondige uitstap gemaakt naar de gabber hous, daarin vond ik extreme snelheden, en boze tonen. van die zelfde vriend kreeg ik wat later een tape met Peace selles but Who's buying, van Megadeth en nu was het hek van de dam, Ik was volledig into hardrock/Heavy metal, lied mijn haar groeien jasten een ijzerwinkel door mijn oren, het was 1992/93 ik was een enorm fan van Guns 'n Roses geworden dankzij een toenmalig vriendinnetje, via haar maakte ik kennis met Metallica. Mijn allergrootste liefde moest nog ontdekt worden, ik was net 14 geworden en va nde gekregen platen bonnen ging ik samen met een vriendje een plaatuitzoeken het moest metal zijn, er mochten geen ballads op staan, nee het moest beuken. Na dieverse platen te hebben geluisterd was er maar een waar geen ballad achtig iets op stond, dat was POWERSLAVE, heel erg lang zou dit mijn favo plaat blijven. de komende jaren zou er niet veel veranderen behalve dat ik middels Kreator en Machine Head (die doormiddel van het geniale Burn my eyesweer een stempel op mijn ziel drukte) een voorliefde voor trash begon te ontwikkelen. Pas op het MBO maakte ik kennis met de Black Metal en ging ik helemaal loos op Enthron Darkness Triumphant, en Secrets of the black artsnaar bands als Emperor en vooral Cradle Of Filth, een plaat als The Principle OF Evil MAde ...verbrede mijn horizon wat verder, ik kwam er ook langzaam achter dat er meer was dan alleen metal, ik kocht platen van Billy Idol, Live, maar ook van Tom Waits, The Bleusbrothers, die liefde voor Black Metal is altijd gebleven, net als de liefde voor thrash en hardrock. De grote liefde voor Black metal is er wel af, ik luister er nog wl graag naar, maar de levenstijl die er bij hoord vind ik nu wat bekrompen, en bij veel bands is de Satanische boodschap boven de muziek gesteld wat voor erveel bands met een zelfde geluid zorgd. Ik luister de laatste tijd vooral veel naar bands als opeth, Meshuggah, Slayer en Natuurlijk mijn alltime favoriet Iron Maiden. Over die laatste daar ben ik al een liefhebber van sind 1993, echt een groot fan ben ik sinds 2000, toen is het kwartje gevallen en vestigde ze zich defintief op 1 in miij alltime artist top 10.

Ik denk dat ik best wat dingen vergeten ben (mijn liefde voor bands als Pearl Jam en The Offspring), of simpelweg niet vermeld heb (Ik mag ook graag naar acts als the Dublinersof the Pogues luisteren) maar het geeft wel een goed beeld van hoe mijn liefde voor de hardere muziek soorten is ontstaan.

Toen ik een jaar of 13 was begon muziek me pas te boeien (van huis uit heb ik niet echt veel meegekregen). Duran Duran, UB40, Frankie Goes to Hollywood (T-Shirt: Frankie Says Relax!), Doe Maar en Spandau Ballet heersten toen, en ik was er gek op. De radio nam voor mij een prominente rol in, ik luisterde alles wat los en vast zat. En ik nam ook vele nummers op op cassettebandjes. Begon natuurlijk met de top-40. Maar langzamerhand ontdekte ik ook de schoonheid van nummers buiten de top-40: de blijven-hangers in de tipparade en de Verukkelijke 15 van de Vara.

Zo kwam ik in aanraking met bands als The Cure, Echo & The Bunnymen, The Housemartins en Depeche Mode. Vrienden van mij luisterden voornamelijk naar Reggae, en dat kon ik eveneens ook prima waarderen: b.v. Burning Spear, Black Uhuru en Yellowman. Ik was denk ik de enige in mijn omgeving die beide muziek kon waarderen. The Cure, daar moesten mijn vrienden niks van hebben.

Tegelijkertijd op de middelbare school kwam ik in aanraking met vele andere soorten muziek, in de lagere klassen natuurlijk Michael Jackson, Madonna en Prince. Maar al gauw ook maatjes gevonden die ook wat meer 'diepgang' zochten in de muziek. Dus ook The Smiths en Simple Minds. In de hoogste klassen werd ik ook gegrepen door allerlei uiteenlopende andere soorten muziek: Metallica, Sonic Youth, Public Enemy en Living Colour. De basis voor mijn 'muziekveelvraatschap' (wat een woord!) was gelegd...

Vanaf toen legde ik me toe op alle soorten muziek, ik tapete me een breuk! Veel hip-hop (ATCQ, Black Sheep, BDP, De La Soul) en rock/metal (Red Hot Chili Peppers, Suicidal Tendencies, Primus), maar ook, dankzij alternatieve videoclipprogramma's (120 Minutes!), veel Indie (Happy Mondays, Ned's Atomic Dustbin, The Wonderstuff).

En toen pas, ik verdiende redelijk veel geld naast mijn school, ging ik echt veel albums kopen, namen noemen heeft geen zin meer, denk ik. Ik werd lekker gemaakt door recensies in de OOR en kocht ontzettend veel albums in de jaren 90, vooral 1990 t/m pakweg 1996). En dan voornamelijk Britpop, Rock, Dance en af en toe Hip-hop.

Daarna ben ik relatief wat rustiger aan gaan doen, en niet meteen alles maar te kopen. Ik wilde ook geld besteden aan andere dingen, b.v. reizen.

Maar toch blijf ik altijd erg op de hoogte van de hedendaagse muziek, vind ik zelf (misschien dat anderen er anders over denken) en natuurlijk voornamelijk omdat alles op internet te vinden is.

Tegenwoordig heb ik last van luisterperiode's: de ene maand ben ik helemaal into Britpop, de andere maand weer into Dance/Electro of gewoon een Beatles of Steely Dan-periode. En soms ontdek je dingen die al wat ouder zijn maar ineens helemaal te gek blijken te zijn, dat heb ik nu b.v. met Mos Def (Black on Both Sides).

Nog steeds kan ik zeer veel muziek waarderen. Van Boards of Canada tot Bruce Springseen, van Pet Shop Boys tot Alpha Blondy en van Motorpsycho tot Michael Jackson. Eigenlijk veel te veel , en soms ben ik wel eens jaloers op andere MuMe'ers die zich toeleggen op maar één muzikaal terrein...

Dan pen ik hier ook maar even een stukje neer.
Het stuk vanaf eind 2003 is voor het grootste deel overgenomen van m'n bericht uit het Mijn Vraag Aan topic.

In '97 begon het pas, toen ging ik elke week de top 40 luisteren, blaadjes houden, lijstjes bijhouden, bandjes opnemen etc. Tussen '97 en '99 heb ik eigenlijk niet veel anders gedaan, alleen maar nummertjes opgenomen en af en toe singletjes gekocht. Mijn eerste single was Tarkan – Sikidim, ik vond het nummer en de clip geniaal.

In '99 ben ik de top 40 aan het kijken op tmf en ergens tussen 10 en 25 komt Otherside van de Red Hot Chili Peppers binnen, dit is op dat moment verreweg het mooiste nummer dat ik ooit heb gehoord. Ik ben vervolgens met m'n vader naar de stad gegaan en ik denk dat ik toen wel een half uur heb staan twijfelen of ik die 40 gulden zou betalen voor Californication. Ik hoor m’n vader het nog zeggen: "Koop hem nou gewoon, als hij tegenvalt koop ik hem wel van je over voor dezelfde prijs, ik vind het ook leuke muziek." Helemaal blij met m'n 1e cd ga ik weer naar huis, en ik heb hem helemaal grijs gedraaid.

Tussen 2000 en 2001 raak ik helemaal verslaafd aan de albums van The Offspring, Linkin Park en Limp Bizkit. Later komen daar Brainpower en Gigi D'Agostino bij.
In 2002 komen de nieuwe albums van de Red Hot Chili Peppers en Robbie Williams uit, die ik allebei voor m'n verjaardag krijg.

In 2003 krijg ik een korte 'Gangsta Rap' periode, waarin ik vooral naar 50 Cent luister, dit wil ik graag zo snel mogelijk vergeten.

Eind 2003 lig ik op m'n bed de top 2000 te volgen, en me te verbazen over hoeveel mooie muziek er is gemaakt waar ik nog nooit van heb gehoord. Dit was eigenlijk de eerste keer dat ik zin kreeg om nieuwe muziek te ontdekken, en verder te kijken dan naar wat er op de tv kwam.

Begin 2004, ergens in februari of maart, zit ik op een forum waar een aantal mensen helemaal weg zijn van Pink Floyd en ik besluit het ook maar eens te beluisteren. Ik haal wat losse nummers binnen, de eerste 2 zijn Comfortably Numb en Bike. Door Comfortably Numb ben ik direct betoverd, wat is dat prachtig. Bike vind ik geweldig grappig. Vervolgens ontdek ik wat Pink Floyd cd's in m'n vaders collectie en ben ik die helemaal grijs gaan draaien, en daarnaast ben ik wat meer muziek uit m'n vaders collectie gaan luisteren. 6 jaar geleden werd ik nog boos als m'n vader weer eens Nick Cave in de auto draaide, nu vind ik het zelf ook mooi.

April 2004, een vriendje laat me Audioscrobbler zien. Ik vind het meteen een geweldige site, maar ze laten voorlopig even geen mensen meer toe omdat de server overbelast is. Een paar weken later kijk ik weer even op de site, en gelukkig is hij nu wel open, ik registreer me direct. De eerste 2 ontdekkingen doe ik via de charts, Modest Mouse en The Postal Service staan daar op dat moment bovenaan, ik vind ze allebei meteen geweldig. Vanaf dit moment ben ik pas echt begonnen veel muziek te ontdekken en beluisteren.
Linkin Park, 50 Cent of Limp Bizkit ben ik dan al lang weer vergeten, er is zo veel mooiers en beters.

In augustus 2004 koop ik eindelijk een eigen pc. Geen gezeur meer dat iemand anders op de pc moet, de muziek te hard staat of de schijf te vol zit. Eindelijk kan ik echt veel binnenhalen en ontdekken.

Sinds mei kan ik een nieuw hoofdstukje beginnen in m'n muzikale ontwikkeling, via MovieMeter kom ik op MusicMeter terecht. Met muziek ben ik eigenlijk veel meer bezig dan met films en ik ben hier dan ook snel veel meer aanwezig dan op MovieMeter.

Ik denk dat Audioscrobbler wel de meeste invloed heeft gehad op m'n muzikale ontwikkeling, die site heeft echt onwijs veel nieuwe wegen voor me geopend. Ik was er dus niet echt vroeg bij, maar die achterstand heb ik het afgelopen jaar wel ingehaald.

Een muzikale reis door het verleden...

Nu we toch bezig zijn, maak ik ook maar even van de gelegenheid gebruik om jullie kennis te laten maken met mijn ‘muzikale ontwikkeling’. Op jonge leeftijd (zo toen ik een jaar of 7 / 8 was), begon ik voor het eerst popmuziek te luisteren. De top-40 vond ik destijds nog erg leuk, vooral dat bekende nummer van London Beat (I’ve Been Thinking About You), dat toen bovenaan in de hitparades stond. Gaandeweg ging ik meer rockmuziek luisteren, dat wil zeggen muziek uit de platencollectie van mijn ouders. Dire Straits vond ik, zelfs toen ik 9 was, al een leuke band en Bruce Springsteen eveneens. Ik heb de cd Born In The USA echt grijsgedraaid en nog steeds is het op z’n tijd leuk om naar te luisteren. Verder luisterde ik in mijn kindertijd ook graag naar Toto, Neil Young, U2 en vooral The Eagles. Rockmuziek had mijn aandacht getrokken en vanaf dat moment interesseerde ik me ook niet meer zo voor top-40 muziek.

Op mijn 11e maakte ik via een schoolvriendje kennis met Guns n’ Roses. Destijds vond ik dat leuke muziek, maar niet echt heel bijzonder. Ik luisterde toch liever naar The Eagles. Een jaar of 6 later ben ik meer muziek gaan ontdekken van Guns n' Roses en ben ik ze ook meer gaan waarderen. Cd’s kocht ik op mijn 11e/12e nog niet, dat zou pas gaan gebeuren toen ik 13 / 14 was. Op de middelbare school begon ik andere, wat zwaardere muziek te luisteren.

Toen ik het nummer ‘I Was Made For Lovin’ You’ van KISS hoorde, was ik verkocht. Wat was dat een fantastisch nummer, zeg! Ik verdiepte me op die leeftijd nog niet echt in heavy muziek, maar wat ik van KISS hoorde, vond ik geweldig. Het eerste plaatje dat ik kocht was van Tom Petty & The Heartbreakers.

Bijna iedereen in mijn klas was in de ban van de gabber/techno-rage destijds, maar dat was aan mij niet besteed. Ik vond er eerlijk gezegd niet veel aan.

Ik ging pas voor het eerst uit op mijn 18e,voornamelijk naar cafés. Destijds hield ik niet van uitgaan, nu doe ik het bijna iedere week. Vaak naar concerten, maar nog steeds ook naar leuke cafeetjes. Enfin, twee jaar eerder was ik voor het eerst in aanraking gekomen met bands als Iron Maiden en Metallica. Mijn haar groeide en mijn liefde voor metalmuziek begon. Het begon allemaal met Iron Maiden... volgens mijn ouders hield het daar op Mijn beste vriend destijds, was idolaat van Nirvana, maar dat heeft mij nooit echt getrokken. Ik luisterde veel liever naar Maiden en begon op mijn 18e met gitaar spelen. Niet veel later leerde ik Pantera en Anthrax kennen, twee bands die ik nu nog steeds erg goed vind.

Ondertussen had ik via via ook wat songs van bands als Van Halen, Journey, Whitesnake en Def Leppard gehoord. Met name Def Leppard vond ik fantastisch. Vanaf dat moment ben ik alles van die band gaan verzamelen. Ik was nog nooit na één luisterbeurt zo onder de indruk van een band als bij Def Leppard het geval was. Het gevoel voor melodie en harmonie, overwegend meerstemmige zang en een unieke gitaarsound, omvat in beeldschone songs en de constante drang naar muzikale perfectie trokken mijn aandacht direct. Nog steeds luister ik frequent naar Leppard. Ik verzamel alles van ze en hoewel ze al sinds 1992 al niet meer in Nederland hebben gespeeld, hoop ik ze ooit nog hier te kunnen bewonderen. Alle albums, tribute-cd’s, cd-singles en maxi’s (op 2 na), dvd’s heb ik, plus veel bootlegs, een hele stapel artikelen en interviews uit magazines en nog meer.

Nu ben ik 23, speel ik nog steeds gitaar en is mijn muzikale voorkeur breder dan ooit. Op zijn tijd London Beat is leuk, maar rock (in de meest brede vorm die je je kunt voorstellen) en (diverse stromingen binnen) metal hebben toch nog steeds mijn voorkeur. Zeker na de vele concerten en festivals - van voornamelijk metalbands (zoals Sepultura, Slayer, Machine Head en nog tig anderen) - die ik de afgelopen 5 jaar heb bezocht. Mijn wilde blonde haardos heb ik inmiddels niet meer, maar een rocker in hart en nieren zal ik altijd blijven...

Leuke verhalen, ik zal binnenkort ook een stukje gaan schrijven

voor de samenvatting zie beneden.

Opgegroeid van huis uit met Jimi Hendrix, Pink Floyd en Studio Brussel (wat goed te ontvangen is in Tilburg, mijn thuis basis) Al vrij snel in aanraking gekomen met dingen zoals U2, Iron Maiden, The Cure, The Cult en meer van dat soort dingen (allemaal via mijn broer en VARA's vuurwerk METAL!!!!!!) Dit is de leeftijd 8 tot 12. Daarna op de middelbare school in de brugklas (13 jaar) '91/'92 Pearl Jam en Nirvana, wat al snel ging naar Sonic Youth (Dirty) en Mercury Rev (Yerself Esteem) (14) via wederom mijn broer en een vriend van hem. Kwam zo steeds meer in aanraking met gitaar bandjes...uiteindelijk in hetzelfde jaar Rage Against the Machine. Via dat in de hardcore/punk terrecht gekomen (in den beginne Sick of it all enzo, later toch ook meer Metalcore dingen zoals merauder, drowning en Arkangel, 15 tot 20) maar ook Metal (Sepultura, Fear Factory enzo). Tegelijkertijd begon voor mij ook de electronica. Future Sound of London - Lifeforms (17-12-1995 fl.42,50) was mijn eerste 100% electronische cd al kende ik al wel Nine Inch Nails en The Young Gods. Van hieruit ging ik steeds meer electronica luisteren waaronder in de periode 96-97 heel veel industrial, gothic en aanverwante dingen(In Slaughter Natives, Raison d'Etre) waar het programma X-rated van Kink FM mij heel erg mee hielp...hier leerde ik ook meer ambient kennen.
Gelukkig was er in Tilburg in die tijd een man werkzaam bij Tommy die zelf in de electronische muziek zat en die mij erg veel dingen aanrade (Pan Sonic, Autechre, Aphex Twin, Black Dog, PWOG (waar hij zelf bij zat) en allemaal hele rare dingen die ik allemaal weer vergeten ben)
Door deze man en x-rated ben ik dus in aanraking gekomen met IDM en aanverwante zaken.

Samengevat de periode 16 tot 21 jaar: veel gitaar muziek, met name indie en wat meer experimentele dingen (mercury rev) hardcore/punk/metal. Ambient, IDM en Industrial.

Sinds mijn 20ste levensjaar woon ik in Amsterdam en had daar al heel snel Staalplaat (helaas al 2 jaar weg naar Berlijn) en Get Records gevonden. Deze winkels+Gonzo Circus (kocht ik al toen ik nog thuis woonde, maar de cd's van de recensies waren nooit te koop in Tilburg) begonnen een steeds grotere invloed te hebben. Ik kwam steeds meer in contact met "moeilijkere" muziek. In den beginne kocht ik nog vrij veel IMD achtige dingen, maar dt werd al snel minder, doordat ik nu makkelijker ook ambient kon krijgen en NOISE!!!. Get Records was voor mijn gitaar muziekjes nog steeds het beste...ging steeds meer singer songwriter dingen kopen en post-rock (sigur ros "ontdekt" via Radio 100 op de dag van uitkomen van de eerste "Europese" single Sven-G-Englar en Godspeed You Black Emperor kwam snel daarna, Tortoise was mij al een hele tijd bekend, Millions Now Living Will Never Die (1996), was al sinds het jaar van uitkomen in het ouderlijk huis te horen via mijn broer en tnt heb ik zelf gekocht in jaar vanuitkomen (1998))
Hardcore/Punk/Metal is toen langzaam gaan verdwijnen van het toneel en is sinds begin 2000 niet echt meer belangrijk in mijn smaak)

Het internet
Toen ik in begin 2001 thuis internet kreeg was het einde zoek...Ik begon met Napster om mijn collectie IDM enzo uit te breiden...al snel ging Napster ten onder en kwam daar Soulseek, waar ik sinds de eerste maand in actief ben. Daar ben ik steeds meer in aanraking gekomen met IDM, Clicks n Cuts, Ambient, Drones en Noise dat ik er al snel achter kwam dat bepaalde dingen uiteindelijk niet zo heel erg interessant waren...mijn interesse in de IDM werd snel minder, met name omdat steeds meer nieuwe artiesten op elkaar begonnen te lijken...het nieuwe was er af en daarmee juist net het gene wat het voor mij leuk maakte. Maar dat gat werd steeds meer een meer opgevuld met experimentele ambient, drones, noise, minimal en meer van dat soort geneuzel. Om uiteindelijk ook mijn gitaar muziek interesse uittebreiden om uiteindelijk najaar 2003 in aanraking te komen met Six Organs of Admittance (Dark Noontide uit 2002) en Richard Youngs. Hier wou ik graag meer van weten en vinden en zo doende ben ik terrecht gekomen bij de nieuwe Folk stroming...Free/Freak/Acid/Psychedelic/Enz Folk. Wat heeft geleid tot een 2005 waar ik hier een zeer grootte liefde voor heb opgebouwd.
Nu luister ik dus het meeste naar ambient drones, experimentele electronica (nee IDM reken ik daar niet toe) Noise, Folk, Psychedelic en aanverwante zaken.


Samenvattend:
0 tot ongeveer 12: grootste invloeden vader en gedeeltelijk broer. ROCK
12 tot 16 grootste invloed broer. Indie, Grunge enzo
16 tot 20 grootste invloed broer, vrienden, x-rated en verkoper Tommy. Meer Indie, Harcore/Punk, Electronica (Industrial/IDM)
20 tot 22 grootste invloed Gonzo Circus, Get Records, Staalplaat. Electronica (IDM/Ambient/Noise) en experimentelere gitaar muziek (niet echt indie meer)
22 tot nu: Grootste invloed Internet+Gonzo Circus, experimentele Electronica (Ambient, Noise enz) Post-Rock, Singer/Songwriter en Folk

Toen ik een jaar of 8-9 was kreeg ik dankzij mijn buurjongen een gekopieerde cd van Queen - Live Magic. Ik was verkocht. Dit was véél beter dan alles wat er in mijn huis werd gedraaid door mijn ouders, Marco Borsato door mijn moeder en alle soorten Jazz door mijn vader. Na een tijdje kreeg ik dus al de cd's die hij (zijn vader) had gebrand en kwamen op mijn kamer terecht. Toen kreeg ik op 5 December van mijn ouders een Queen verzamelaar met alle 3 de Greatist Hits en een registratie van Live In Wembley Stadion (DVD). Wat ik het leukste aan Queen vond was dat ik de enige was die dit mooi vond. Ik voelde me er speciaal door. Maarrrr... na een tijdje (zo rond mijn 11e) zag ik op tv de clip van Breaking The Habit (die getekende manga video) van Linkin Park. Ik tekende in die tijd veel manga, dus ik naar de bibliotheek rennen en Meteora ophalen. Dit was mijn eerste ervaring met (de wat hardere) rock stijlen. En alweer was ik verkocht. De Linkin Park gekte bleef lang aan, ongeveer 1,5 jaar. Ik kocht alle cd's van ze. Maar (nu anderhalf jaar geleden, toen wij eindelijk een Internet verbinding kregen, ging ik meteen op Internet allerlei Linkin Park sites af, ik kom een link tegen van Limp Bizkit. Ik klik, word Limp Bizkit gek, kom het filmpje Limp Bizkit: Welcome Home (Sanitarium) Live At MTV's Icon: Metallica tegen... Wauw... dit is góéd... ik pindakaas en koop Metallica albums... verdiep me in Heavy Metal. Kom Korn, Slipknot, Slayer, Iron Maiden, Ozzy, Black Sabbath tegen en ik ben totaal verkocht (voor de 3e keer!:p) voíla. Mijn muziekontwikkeling. Van Queen tot Slayer in 5 jaar

Eerst lijsterde ik niet echt veel, soms radio, vanaf mijn 10(denk ik) was ik helemaal fan van Five, maar raar genoeg niet echt van de andere boybands.

Op mijn 12 hoorde ik op tv de liedjes van Linkin Park en Limp Bizkit, en vanaf toen ben ik pas echt cd's gaan kopen, maar ook nog andere muziek, zoals Faithless.

In de 1e van de middelbare liet een Gothic me Lamb Of God horen, dat vond ik echt vette muziek, en vanaf toen bleef het een beetje hangen bij Machine Head, Lamb Of God.

Maar een een jaar (ofzoiets) later ging ik me steeds meer verdiepen in muziek. Toen ben ik steeds extremere bands luisteren zoals Napalm Death en Nile, maar ook vreemde (om het zo maar te noemen) metal van Meshuggah.

Muzikale Ontwikkeling
door Luc Mastenbroek

Ik moet eerlijk zeggen dat ik redelijk tevreden (trots zelfs) ben met mijn muzikale ontwikkeling tot nu toe (15 lentes). Alles viel of stond met mijn muziekgekke vader. Tijdens mijn geboorte was hij in het bezit van ongeveer 2000 cd's en lp's. Ik zat dus vanaf mijn geboorte middenin de muziek. In de kleuterklassen van de basisschool luisterde mijn meeste vriendjes naar Smurfenhouse, Kinderen voor Kinderen en Bert en Ernie. Hier is natuurlijk helemaal niets mis mee, zeker bij de laatste 2 vind ik het erg knap hoe ze die muziek voor kinderen maken. Maar ik had die muziek nou eenmaal niet en genoot vooral van de muziek van mijn vader. Toen zei mijn vader: "Zoon Luc, als je eens wat leuks hoort wat ik aan het draaien ben dan wil ik dat best wel voor je op een bandje zetten". Zo begon mijn muzikale ontwikkeling eigenlijk. Ik vroeg om op te nemen tot dat bandje vol was. En dan bandje heb ik hier nog steeds liggen. Tracklist waar ik rond mijn 6e naar luisterde?

1. The Clash - Magnificent Seven
2. The Clash - Rock The Cashbah
3. The Clash - This Is Radio Clash
4. Johnny Cash - Ring Of Fire
5. R.E.M - The Lion Sleeps Tonight
6. The Beatles - Let It Be
7. The Beatles - Obladi Oblada
8. The Beatles - Here Comes The Sun
9. Gruppo Sportivo - Tokyo
10. Gruppo Sportivo - Superman
11. Massive Attack - Spying Glass
12. Alice Cooper - School's Out
13. Marc Almond - Adored And Explored

B-Kantje

1. The Beatles - Don't Let Me Down
2. The Beatles - Yellow Submarine
3. The Beatles - We Can Work It Out
4. The Bangles - Walk Like An Egypthian
5. The Bangles - Manic Mondays
6. Gruppo Sportivo - I Said No
7. Gruppo Sportivo - I Shot My Manager
8. John Lennon - War Is Over
9. John Cale - Paris 1919
10. Eric Clapton - I Shot The Sherrif
11. Paul Roland - The Werewolves Of London
12. James Bond Theme
13. Rolling Stones - Start Me Up
14. Rolling Stones - Brown Sugar

En eigenlijk vind ik al deze nummers nog mooi. Paris 1919 bijvoorbeeld, prachtig. Wat een stem heeft die John Cale, samen met Otis Redding absoluut mijn favoriete zanger. Gruppo Sportivo was toen mijn favoriet van dit bandje, en ook dat vind ik nog steeds een onderschat bandje. Vooral de nummers (misschien behalve Tokyo) die toen op mijn bandje stonden vind ik nog steeds goed. Toen dit bandje vol was, kreeg ik mijn eigen stereo en gingen de cd's gewoon mee naar boven. Vooral bekende Amerikaanse rockmuziek als RHCP, Nirvana. Toen kocht ik ook mijn eerste eigen CD, Smash van The Offspring. Later kocht ik nog meer van The Offspring, wat van Limp Bizkit, Linkin Park, Green Day, The Hives en Robbie Williams... Rond mijn 10e ging ik veel naar Play van Moby luisteren, ik vond het gebruik van die samples zo mooi. Ook luisterde ik toen veel naar de wat toegankelijkere nummers van Faithless (Insomnia, God is a DJ en We Come One). Ik vond ook altijd de muziek uit Fifa erg mooi, die ik sinds 2000 tot 2005 verzamelde (toen stapte ik over op PES ). Ondertussen luisterde ik nog steeds veel naar The Best of The Clash en de blauwe van The Beatles. Toen ging ik ook naar U2 luisteren, ongeveer toen All That You Can't Leave Behind uitkwam. Die cd vond ik geweldig, waardoor ik gelijk het oudere werk opzocht. Iedereen beviel me The Joshua Three en Achtung Baby aan. Maar ik was verkocht door de blues van Rattle and Hum. En door War, elke keer genoot ik weer van dat drumintro. Toen brak rond mijn 13e de periode aan waarin ik nog steeds verkeer, die van soul, britrock, dance en hiphop. Ik moest eerlijk gezegd nooit wat van hiphop hebben. Toen luisterde ik een periode heel veel Your Song van Elton John en ging naar meer nummers van deze kerel op zoek. Toen hoorde ik Ghetto Gospel met 2Pac. Eigenlijk nog steeds een Guilty Pleasure, maar ik vond het heel mooi. De Marshall Matters LP had ik toen al, die vond ik al geweldig. Ik heb wel een tijdje wakker gelegen van die clip van Stan. Deze vind ik overigens nog steeds geweldig. Toen vond ik ook Changes van Tupac heel erg goed. Ik ging pas echt hiphop luisteren toen ik The College Dropout kocht. Op dat moment luisterde ik veel soul (Aretha, Otis en James Brown) en ik vond dat Kanye op een briljante manier hiphop met soul combineerde. Ik vond LateRegistration iets minder, maar ook nog erg goed. Later ging ik naar andere (of alternatievere) hiphop luisteren, veel Neptunes werk, Jay-Z, Pete Philly and Perquisite, The Streets, N.E.R.D, Beastie Boys, The Game, Immortal Technique, Wu-Tang Clan, Mobb Deep. Britpop ging ik luisteren door Franz Ferdinand, wat vond ik dat goed. Helemaal blij werd ik ervan. En wat een fantastische melodieën! Toen ging ik ook nog The White Stripes luisteren (veel Seven Nation Army, één van mijn meest gedraaide nummers aller tijden). Weer later kwam hier Arctic Monkeys bij. In de dance luisterde ik vooral The Prodigy en Audio Bullys. Nog steeds fantastisch! Rond mijn 13e/14e ging ik mijn muzieksmaak ook meer laten beïnvloeden door bepaalde media. Musicmeter, OOR, pitchforkmedia, StateMagazine... Er zijn 2 cd's waar ik een week bijna mijn kamer niet ben uitgeweest. OK Computer, zoiets moois had ik nog nooit gehoord. Prachtig, vooral Paranoid Android, toen ik die cd hoorde ging ik elke dag gelijk uit school naar huis om alleen maar weer even die klanken te horen. Hetzelfde had ik met The Singles van The Specials. Dit was een periode waarin ik opzoek ging naar hiphopsamples (James Brown, Curtis Mayfield, The Doors, The Supremes). Maar The Specials sloeg alles. Wat een positivisme en wat een melodiën! Vooral Ghost Town, War Crimes en Rat Race vond ik goed. Toen kwam de periode van nederhop. De humor van Extince. De punchlines van Jiggy Djé. De agressie van Jawat! En de beats van De Jeugd van Tegenwoordig. Maar toen ik Eigen Wereld kocht was ik helemaal verkocht. Die cd kreeg overal positive recensies. Op het eerste gehoor vond ik alleen Hoedenplank en Gerrit tof. Toen ging ik die cd vaker en vaker draaien en op een gegeven moment kreeg ik hem mijn cd-speler niet meer uit. Ik genoot van de beats, maar raakte ook overtuigd van hun mening over bepaald soort onderwerpen. Eigenlijk begon ik toen elk nummer fantastisch te vinden, en moest ik elke dag er even een nummer van draaien, wat ik nog steeds volhoud. Toen ben ik ook naar het concert in Rotterdam geweest, waar ik diep onder de indruk vandaan kwam. Ik dacht dat het niet kon, maar mijn waardering was nóg meer gestegen. Het was mijn derde concert na U2 en Krezip. Ook bezoek ik al 4 jaar lang trouw Parkpop en Metropolis met mijn vader. Hoe mijn muzikale ontwikkeling verder zal gaan is niet helemaal in te schatten. Hiphop ben ik in ieder geval nog lang niet zat. Ik ben ook van plan me meer te gaan verdiepen in de jazz (Miles Davis en John Coltrane bijvoorbeeld). Ik heb ook mijn "Nog Kopen Lijstje" online staan op deze site, hier is ook wel een beetje uit op te maken, hoe ik me op korte termijn ontwikkel.