In Muziek > Toplijsten en favorieten > Jouw persoonlijke muzikale levensloop:

Ik wil iedereen hier oproepen een stukje muziek-geschiedenis over/van jezelf te schrijven

Hierbij kun je denken aan:
Waar ben je mee opgegroeid/ Wat draaiden je ouders veel
Wat vond je mooi als puber
en daarna...
Welk(e) concert(en) hebben indruk gemaakt
Welk(e) instrument(en) bespeel jezelf

Ik zal zelf een begin maken...

Mijn ouders hebben mijn muziek smaak min of meer een basis gegeven, bij ons werd veel muziek gedraaid in de kroeg waar wij boven woonden
Maar ik ben ook een beetje klassiek opgevoed. Elke maand werden we meegenomen naar het Frysk Orkest in de schouwburg die tegenover onze woning stond.
Bach, Beethoven en Mozart kan ik misschien mede daardoor nog steeds wel waarderen.

Mijn ouders zelf hadden een vrij brede muzieksmaak. Thuis hoorden we veel Flower-power muziek zoals The Mamma's & the Pappa's en Melanie (die ik daardoor erg leuk vind) Ook passeerden Cat Stevens, Toto, Simon & Garfunkel the Bee Gees, maar ook James Last de revu.

Toen ik wat ouder werd en zelf een smaak begon te krijgen werd ik vooral gek op Talk Talk. It's My Life was het eerste album dat ik kocht. De nasale stem van Mark Hollis, de verfijnde bass-loopjes, de muzikale uitspattingen, geweldig vond ik dat!
Mijn zus was helemaal into Culture Club, WHAM! Bronski Beat etcetera, bands waar ook ik zeer van ben gaan houden. Foute muziek hoor ik jullie nu al denken, maar in die tijd schitterend en ik trok me van de rest toch weinig aan.

Mijn eerste concert is die van Cock Robin toen ik 16 was en daarna één van INXS in Den Haag, geweldige ervaringen natuurlijk.

Toen ik niet veel later met mijn maten op vakantie ging werd ik meer besmet met het rock-virus. Er werd veel Black Sabbath gedraaid, maar ook The Cult en G'n'R. Echt een geweldige eye-opener voor mij.

In dit genre, samen met de Manchester-scene bleef ik een hele tijd hangen. The Smiths, The Cure, The The (prachtig)

Ik kwam in een discotheek te werken ('88 ) waar ik de opkomst van het hele House-gebeuren heb meegemaakt, zelfs nog naar een DMC confention geweest. Ben Liebrand, Tony Scott waren toen de namen...
Maar ik had meer interesse in de rock-scene en vooral toen grunge opkwam. Over dit genre kan ik een boek schrijven, maar dan wordt dit een te lang stuk. Vooral Pearl Jam heeft mijn hart gestolen, maar ook Alice in Chains, Soundgarden en Nirvana

Ik ben een aantal keren naar Pinkpop geweest en daar denk ik altijd met geweldig veel plezier naar terug. De bands, maar vooral de sfeer daar vond ik fabelachtig.

Zelf heb ik helaas nooit een instrument leren spelen, dus daar kan ik weinig over kwijt

Momenteel vind ik vooral alles van Maynard James Keenan en Chris Cornell geweldig (maar natuurlijk zijn alle bands hierboven genoemd me dierbaar)

Ik verheug me erop dat ik iets over jullie levensloop te lezen krijg.

Mijn Muzikale Ontwikkeling

Tof verhaal, dvdschaaf, hier past hij mooi bij

Nou, daar gaat ie dan...

Mijn pa nam altijd "Goud van Oud" op. (van veronica dacht ik) Daar zat ik altijd heel geboeid naar te kijken en te luisteren. Muziek van The Beatles, The Monkees, Roy Orbison en weet ik wat niet meer kwam voorbij. Daar is het bij mij echt begonnen. Ik kreeg een ontzettende interesse voor muziek.

Van mijn pa kreeg ik de jaren 60 mee. Rollingstones, Them (van Morrison), Roy Orbison en ga zo maar door.
Van mijn moeder kreeg ik de soul mee. Sam cooke, Otis Redding, maar ook Percy Sledge etc.

Samen met mijn eerste radio kreeg ik een cassette van Queen. Ook leende ik veel bandje van mijn pa (The Beatles, Roy Orbison etc)
Ik kon uren op mijn kamertje zitten om naar de radio te luisteren. Later kwam daar tv bij en dat zorgde er voor dat ik vaak naar MTV keek. Net in die tijd was Freddie Mercury overleden en dat was best indrukwekkend.

Als klein meisje was ik ook heel erg weg van Grease en Dirty Dancing, maar ook Moonwalker van Michael Jackson keek ik vaak (voor de liedjes!). Toen ik een jaar of twaalf was had ik mijn hele kamer vol hangen met Michael Jackson. Plakboeken, een biografie en noem maar op. Ik ging elke vrijdagavond naar de jeugdsoos en daar werd veel "House" gedraaid. Die muziek was niet echt iets waar ik me in kon vinden (maar het was wel altijd heel gezellig)

Toen ik naar de MAVO ging veranderde er veel. De opkomst van de "Hardcore" was een feit en wie geen Cavello-broek of Aussie-jas had hoorde er niet bij. Omdat mijn beste vriend toen besloot om als "Gabber" door het leven te gaan, luisterde ik vaak naar die muziek. (We maakten samen huiswerk) Ik vond het wel grappig, maar ik luisterde thuis naar hele andere dingen: Aerosmith bv.
In de weekenden waren we ook vaak samen en dan gingen we naar een Jeugdhonk in de buurt. Daar werd veel Metallica, Guns N' Roses en Nirvana gedraaid. Voor mijn gevoel zag ik daar "Het Licht".

Ik kreeg een vriendje die zanger was in een "Metal-Bandje". Zo nu en dan deden ze een optreden (in de plaatselijke kroeg, jeugdhonk etc) en dan ging ik mee... We gingen ook vaak samen kijken naar andere bandjes.
We zaten vaak op zijn kamer samen tekstjes te schrijven, hij speelde gitaar en probeerden we zelf liedjes te maken of zongen nummers van Nirvana. Maar ik kon de toemalige top 40 ook wel waarderen en deed zelfs een DJ-Cursus...

Die hardcore-hype was niet echt aan mij besteed.

Mijn kledingstijl was veranderd en de Michael Jackson posters belanden in een doos op zolder...
Ik droeg een leger-jas en kisten en verfde mijn haar paars..
In die tijd heb ik veel nieuwe dingen ontdekt op muziekgebied. Sepultura, Hole, Sex-Pistols, Type O Negative en noem maar op, maar ook veel jaren 60 etc.
Mijn neef nam me mee naar Waldrock en dat was fantastisch. Dat heeft echt ontzettend veel indruk op mij gemaakt, de sfeer, de mensen en de muziek.
Eigenlijk iedereen om me heen was wel bezig met muziek. Na mijn DJ-cursus mocht ik af en toe draaien in het jeugdhonk en dat werd steeds vaker.

Een tijdje later kreeg ik een ander vriendje en die zorgde er voor dat ik veel nieuwe dingen ontdekte. Ik stond altijd voor alles open, reggea, jaren 80, nederlandstalig.. alles passeerde de revue en wat ik mooi vond nam ik mee. We luisterden veel naar Billy Idol, Talk Talk, Cock Robin maar ook naar Hazes.
De hardcore was op zijn piek en ik ging zo nu en dan wel met vrienden mee naar feesten.. (maar dan wel altijd als mezelf, niet verkleed als gabber) Meer voor de ervating dan voor de muziek.
Ik bezocht vaak festivals en ging naar Vera in Groningen.
Concerten bezocht ik niet veel, want dat meestal te ver uit de buurt.

Op een avond toen ik niet kon slapen ging ik nog wat tv kijken. David Letterman said: Give it up for Tori Amos!
en daar zat een prachtig mens achter een prachtige vleugel, een prachtig lied te zingen.
Dat sloeg in als een bom, ik werd echt bij mijn keel gegrepen. Kon dit waar zijn? dacht ik. Die week daarop naar de platenzaak gerend en alles van haar gekocht wat er toen te krijgen was. Achteraf gezien, een van de beste dingen wat me ooit is overkomen op muziekgebied.

En alles wat ik opnoemde luister ik nog steeds (al is de hardcore verdwenen), daar komen elk jaar alleen maar steeds nieuwe dingen bij. Maar ik heb een hele brede interesse en luister naar heel veel dingen. o.a veel Soul-muziek, Antony and the Johnsons (mijn god wat een stem) maar ook naar Rilo Kiley. Tori Amos is nog altijd favoriet maar ik ben ook heel benieuwd naar bv het nieuwe album van Type O Negative.
Het laatste concert waar ik echt van onder de indruk was, was dat van "Metallica".

Op een dag hoop ik nog eens piano les te nemen want dat lijkt me echt fantastisch. Goed zal ik nooit worden maar al was het alleen om zelf eens wat Tori Amos klanken te kunnen spelen..
Ik vindt het heerlijk om zelf te zingen (maar ik wil niemand afschrikken dus houd ik het bij mijn douche en woonkamer)...

(Ik hoop dat dit een beetje was wat je bedoelde )

Mooi verhaal Janny!! Fryslân Boppe!! (Of zullen we dat achterwege laten...)

Ach... Goutum!

Droegeham docht ek mei, hjer! ( )

En nog een goeie muzieksmaak ook!!!
Kun je hier mooi vertellen hoe je eraan komt...
't Is namelijk vrij 'oude' muziek voor een 19 jarige

Dat doe ik morgen even. Ik had net een heel lang verhaal klaar, en toen viel ik van het Internet. Nou ja.

Mag ik ook mijn muzikale ziel/leven hier blootleggen? Here I go...

De eerste herinneringen aan muziek gaan terug tot ik een jaar of 4 was en vanaf toen samen met mijn broertje en ouders jaarlijks een relatief lange afstand aflegden om op vakantie mijn grootmoeder te bezoeken.
Tijdens een van die nachtelijke auto-ritten was de sfeer er weer naar, donker, lichten van auto's die voorbijflitsten, samen met mijn broer dicht tussen kleren gepakt op de achterbank en met het heerlijke voorgevoel om een leuke wintervakantie bij mijn grootmoeder door te brengen. Tijdens een stop bij een tankstation gebeurde het. Het liedje dat de sfeer die ik toen ervaarde het beste weerspiegelde weerklonk op de radio: best of both worlds van Robert Palmer.

In de jaren die volgden had ik weinig met muziek te maken, sterker nog: muziek interesseerde me eigenlijk niet. Vooral mijn onkel, die toen echt verzot was van platen en ook DJ'de bij een plaatselijke radio en mijn moeder voorzagen me van wat achtergrond muziek. Verder dan een hele resem hits uit de jaren 60 en 70 (Rosegarden, the Monkees, Elvis Presley maar ook Beatles)kwam ik echter niet. Wat me wel bijblijft uit die periode zijn hier of daar brokjes herinnering zoals bv. een clip van Mick Jagger, in die hij leek de microfoon te intimideren of bijna op te eten en de prachtige clips van Michael Jackson. Algemeen genomen was ik echter een muziekleek en leek ik alle muziek-stromingen van die tijd (jaren 80) te missen. Hardrock (Iron Maiden) was me evenzeer vreemd als populaire muziek. Ik herrinner me nog goed hoe iedereen een rare Egyptische dans uitvoerde toen ik weer terug aan een bepaald schooljaar begon. Bleek dat 'Walk like an Egyptian" hoge ogen had gegooid in de toenmalige hitparade, wist ik veel. Dit om even aan te geven hoe verbijsterend weinig ik met muziek op had.

Dat veranderde echter allemaal toen ik 18 werd en op kot ging om te studeren. Op dat ogenblik ontdekte ik de radio en hierdoor begon mijn muziek-ontdekkingsreis, echter nog steeds traag, eindelijk. Zondagavonds toen ik net op kot was afgeleverd luisterde ik voor het slapengaan nog even naar een programma genaamd "vragen staat vrij". Dat was een toen erg populair programma geresenteerd
door een Belgische radio-legende (een ietwat oubollige vrouw wiens naam me even ontgaat). Veel herinner ik me er niet meer van behalve dat het in het algemeen erg rustige muziek was en dat ik op een bepaald verlicht moment een heerlijke song genaamd "China" hoorde. Dit door een prachtige vrouwenstem, enkel begeleid door een piano gezongen lied opende eindelijk mijn muzikale ogen. Na wat zoekwerk vond ik dat Tori Amos voor deze hemelse muziek zorgde. De CD werd snel aangeschaft samen met de brood-nodige CD-speler (!). De combinatie muziek ondekken op radio om dan de hele CD van de artiest te ontdekken ontwikkelde zich al snel tot een mooi hobby.
Het budget dat ik als student had was natuurlijk erg beperkt en zo hield de aangroei van mijn collectie zich nog in grenzen. Ik wist al snel dat pure hit-parade muziek niks voor mij zou zijn en naast radio (in de tussentijd StuBru) zorgde ook de jaarlijkse uitzending van Pinkpop op TV voor inspiratie.
In het gezegende muziekjaar 1993 was inspiratie niet ver zoeken en inmiddels aan mijn hart gegroeide CD's werden toegevoegd aan mijn collectie (Afghan Whigs, Smashing Pumpkins...).
Vooral gitaar-muziek wist mijn smaak het beste te benaderen en meer bepaald kon grunge me wel bekoren. De nihilistische levensstijl van deze artiesten (allen voorop Kurt Cobain) wist me te boeien en gaf voor mij voor het eerst een soort filosofische kijk op muziek (muziek als levensstijl).
Ook muziekfestivals en concerten heb ik in die periode eindelijk ontdekt, zwemdockrock, U2 en vooral Tori Amos live in Brussel zijn me van toen bijgebleven. Later werd vooral Pukkelpop mijn favoriete festival.

In een ‘zwart’ stukje geschiedenis speelde ik zelf een hoofdrol in die tijd. Mooi verstopt in deze ham tekst gaat het hopelijk niet hard opvallen. Tegen het einde van mijn studies wilde ik eindelijk zelf gitaar leren spelen. Het budget om een elektrische gitaar aan te schaffen ontbrak me echter en toen kwam een welbepaalde wedstrijd van Stu bru als geroepen,die van "slechtste gitarist" aller tijden . De hoofdprijs was, naast een enkel-heen-trein-reis naar Athene(!), een elektrische gitaar (namaak Fender). Eerst was er een voor-selectie via telefoon. Jan Houtekiet belde me op een zomerdag op en vroeg me live een stukje in te spelen met een eigens daarvoor geleende gitaar. Zonder ooit een gitaar vast gehouden te hebben was het niet moeilijk slecht te zijn.
Ik werd dan ook geselecteerd mee te doen aan het hoofdevenement, georganiseerd in een zaal in Zonhoven, als ik me goed herinner. Voldoende alcohol en een gescheurde Cobain-pullover zorgden voor een blijkbaar erg overtuigend optreden en ik won dan ook de hoofd-prijs. Hierna werd dit jaarlijks evenement nooit meer georganiseerd dus ik mag me tot de dag van vandaag officieus de slechtste gitarist van Vlaanderen noemen. Geen glorieuze titel maar het zorgde wel voor een grappig hoofdstuk in mijn studentenperiode met heel wat TV-optredens en live optredens in voorprogramma’s van bv. Belgian Asociality.

Hierna begon ik te werken en evolueerde mijn muzieksmaak in een steeds bredere richting. Stubru was nog steeds mijn grootste inspiratiebron. Ondanks het feit dat ik nu geld verdiende kwam er toch geen explosieve groei in de aanschaf van muziek-CD’s. Reden hiervoor was de lokale bibliotheek met erg uitgebreide discotheek. In mijn die tijd (~99) kwam ik terecht in een groepje dat lokale muziek-groepen in Maasmechelen probeerde te promoten. Het idee dat al rap groeide was het zelf organiseren van een lokaal festival met hoofdzakelijk plaatselijke bands, “Eigen teelt” was geboren. Zelf eens achter de schermen te ageren boeide me zeer en van het maken van eigen stempels, affiches tot alle legale poespas die erbij kwam kijken leerde ik het een en ander bij. De eerste twee evenementen hielp ik mee opzetten. Later werd er een samenwerkingsverband met het lokale culturele centrum opgezet en verwaterde de oorspronkelijke opzet zienderogen. Ik zag dan ook mijn tijd om van Eigen teelt afscheid te nemen aangekomen.

Op een gegeven ogenblik in een trein richting Beijing (tijdens een reis met de trans-siberie-express) was er sprake van een of ander liedje van Doe maar. “Wacht even”, zij iemand in het bezit van een ipod en zocht even het welbepaalde liedje op. Dit vond ik een erg indrukwekkende handeling, zomaar eens even een willekeurig lied opzoeken en het idee rijpte bij mij om zelf alle (relevante) muziek telkens bij me te hebben. Hiervoor kwam alleen mp3 in aanmerking en ik ging snel tot aanschaf van een 60GB iPod over. Sinsdien verzamel ik alles waar ik mijn handen kan op leggen, erg geholpen door Mume. Spijtig genoeg zijn 60GB bij lange na niet genoeg en het is voor mij dan ook wachten op een 120GB versie.

Momenteel woon ik in Shanghai en om de cultuur-shok enigszins te dempen was de ipod een enorme hulp. Op gebied van muziek is China nog een halve eeuw achter en iets dat lijkt op alternatieve muziek is heel ver zoek. Besluitend kan ik dus best zeggen dat naast mijn familie en vrienden, muziek (en mume) mijn belangrijkste link met de westerse wereld en mijn thuisland is.

Wat een heerlijk verhaal grovinion!
Grappig van Tori Amos

Inderdaad, we zijn blijkbaar beiden door haar beinvloed

Ja, en wat je over Kurt Cobain vertelde, daar kan ik me ook wel in vinden

Belofte maakt schuld. Ik ga er het komende weekeinde even goed voor zitten.

Wacht erop . Btw. ik heb Beatles leren kennen via mijn werk (~98). Sgt. Peppers was een test-disc die we gebruikten voor ontwikkeling van DVD-spelers.

Een mooiere test-disc kan ik me niet indenken .

Een verhaal over mijn muzikale ontwikkeling. Eens even kijken waar ik moet beginnen. Ik denk dat ik moet beginnen in het jaar 1993. Uit dat jaar stamt namelijk het nummer "No Limit" van 2 Unlimited. Tsjonge jonge, wat ik wat op die plaat omgesprongen! Ik, als jongetje van 5, 6 jaar, was veel bezig met 2 Unlimited. Op mijn zevende verjaardag kreeg ik van mijn ouders het cassettebandje "Real Things". HET album dat mijn jonge jeugdjaren beheerste. Mijn ouders vertellen me nog wel eens over die tijd. Als mijn vader de hond(en) uitliet, kon hij de muziek die ik in mijn zolderkamer draaide van grote afstand horen. Wat hebben de buurtbewoners wel niet van mij moeten denken! Mijn ouders konden 2 Unlimited ook wel waarderen, net als andere bands die ik in die tijd luisterde. Dit waren dingen als DJ Paul Elstak, 2 Brother's On The 4th Floor en die Flinstones-CD's.

De hierboven beschreven tijd duurde van 1993 tot begin 1997. Op Sinterklaasavond 1996 kreeg ik mijn laatste house-CD. Dit was zo'n Radio 538-Dance Smash-CD. Helemaal grijs gedraaid in mijn kleine radiootje natuurlijk. Vanaf 1997 ging de knop echter bij mij om. Ik ging me muzikaal verder ontwikkelen................

In de koude wintermaanden van 1997 (jullie weten wel, die winter van de laatste Elfstedentocht) ontdekte ik (de inhoud van) mijn vader's platenkast. LP's die mijn aandacht trokken, waren vooral "Bat Out Of Hell" van Meat Loaf en "Hello!" van Status Quo. Voor beide albums heb ik nog steeds een zwak (ik stem nog elk jaar trouw op "Paradise By The Dashboard Light" van Meat Loaf voor de Top 2000 van Radio 2 en het, inmiddels op CD aangeschafte album van Status Quo, draai ik nog steeds geregeld.

Vanaf die tijd ben ik begonnen met me te verdiepen in de muziek van de jaren '70. Na Meat Loaf en Status Quo leerde ik al snel The Dubliners, E.L.O., Supertramp, Mike Oldfield en Queen kennen. Ik draaide veel LP's van mijn vader ("Tubular Bells", "Crime Of The Century", "A Night At The Opera", etc.). Op school werd ik vreemd aangekeken als ik zei, dat ik naar jaren '70 muziek luisterde. Iedereen luisterde nog steeds naar Happy Hardcore, bands als The Offspring, etc. Daar was ik totaal niet (meer) mee bezig. Ik had niet veel vrienden, dus 's middags als ik uit school kwam, ging ik naar mijn kamer (met een kop koffie. Ik ben als sinds mijn zevende koffieverslaafd) om muziek te luisteren.

Dit ging allemaal een paar jaar zo door. Vanaf 2001 brak er een nieuw (muzikaal) leven voor mij aan.................

In 2001 ontdekte ik namelijk de metalmuziek. Ik had inmiddels al veel rockmuziek uit de '70 gehoord, en ik wilde wel eens iets extremers horen. Toen kwam ik al snel bij de metal uit. Een werknemer van mijn vader maakte een compilatiecassette voor mij met nummers van Sepultura (ROOTS BLOODY ROOTS!!!), Pantera, etc. Ik begon helemaal in de ban te raken van de metalmuziek en ging naar de CD-winkel................

Het eerste metalachtige album dat ik kocht was "Mutter" van Rammstein. Dat was nog eens lekkere agressieve muziek ("Mein Herz Brennt", "Rein Raus" heerlijk!)! Nadat ik dat album had gekocht, ontdekte ik andere metalbands. Enkele voorbeelden zijn Children Of Bodom, Therion, Nirvana, Smashing Pumpkins en Steel Prophet. In die tijd hoorde ik ook voor het eerst van mensen die naar Wâldrock, een metalfestival in Bergum (Fryslân) gingen. Mijn eerste Wâldrockbezoek was in 2003. Ik zag daar de band Iron Maiden. Meteen de week na Wâldrock een verzamelalbum ("Edward The Great") van de band gekocht. Het jaar erop ben ik weer naar Wâldrock geweest. Hoogtepunten van dat jaar waren voor mij Finntroll en Moonspell. Absoluut dieptepunt vond ik de hoofdact Cradle Of Filfh. Dat vond ik echt niet om aan te horen. Sindsdien ben ik niet meer naar Wâldrock geweest.

We zitten nu al in 2004. Na dat jaar, in 2005, kwam ik in een volgende muzikale levensfase. Ik ontdekte The Beatles.............

Ik stapte op een dag in 2005 een CD-winkel binnen. Daar zag ik "Hopes And Fears" van Keane en "1" van The Beatles liggen. Ik had mezelf voorgenomen om 1 album te kopen. Dit werd naar lang aarzelen "Hopes And Fears". Omdat mijn moeder het eigenlijk een beetje zielig vond, dat ik geen keuze kon maken, heeft ze een paar dagen later "1" van The Beatles voor mij gekocht. Er ging echt een wereld voor mij open. The Beatles waren meer dan "Yesterday", "Let It Be" en "Hey Jude"! Nummers als "Penny Lane", "Eleanor Rigby", "Something" en "We Can Work It Out" vond (en vind) ik helemaal geweldig. Dat brengt me bij een memorabel moment in mijn leven.

We zijn donderdag 25 mei 2005. Bram, de schrijver van deze recensie, heeft een klotedag. Hij heeft het druk met zijn HAVO-eindexamen, en hij heeft net zijn examen voor het vak kunstgeschiedenis gemaakt. Dit ging echt vreselijk slecht, terwijl ik anders 8-en en 9-ens op mijn schoolexamens haalde. Ik had last van een vette blackout, en wist helemaal niets meer. Na afloop van het examen ging ik naar huis met een pesthumeur. Ik besloot om later op de middag naar de braderie bij ons in het dorp te gaan. Daar vond ik tussen de CD's een prachtig verpakt Beatlesalbum. Het bleek het wereldberoemde album "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" te zijn. Volgens de verkoper het beste Beatlesalbum. Ik deed het schijfje in mijn CD-speler.............

Het was al prachtig weer buiten, maar nu begon ook in mijn overvolle examenhoofd het zonnetje te schijnen, en verdwenen de ontstane onweerswolken uit mijn hoofd. Vanaf de intro tot en met het klapstuk "A Day In The Life" was ik op reis. Ik hoorde wazige, vreemde, vrolijke, grappige, fantastische en "lieve" ("When I'm 64") muzikale dingen en verhalen. De "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" heeft mij nieuwe energie gegeven. Ik zag het allemaal weer zitten na afloop van het album (na een tijdje, want ik was eerst nog te verbluft toen "A Day In The Life" was afgelopen). Misschien heb ik hiermee ook wel mijn nummer 1-positie van "Sgt. Pepper" in mijn persoonlijke top 10 verklaard. Die positie heeft enerzijds dus te maken met muziek, anderzijds met bepaalde gevoelens.

Vanaf die dag ben ik me meer in The Beatles gaan verdiepen. Ik heb inmiddels alle albums vanaf "Rubber Soul" aangeschaft.

Nadat ik een tijdje vrijwel alleen maar Beatlesmuziek e.d. had geluisterd, ontdekte ik MusicMeter, waar ik me op 8 april 2006 voor in schreef. Toen begon weer een nieuw muzikaal stadium voor mij.

Sinds die beruchte 8e april van het jaar 2006 heb ik ontzettend veel muziek leren kennen. Enkele van mijn belangrijkste en dierbaarste ontdekkingen hier op MusicMeter zijn:

- The Cure
- Simple Minds
- Kate Bush
- The Pogues
- Radiohead
- The Rolling Stones

Dat brengt me bij het volgende. Ik vertelde zojuist over mijn fascinatie voor "Sgt. Pepper". Ik heb bijna net zo'n fascinatie voor een ander album. Dit is "Disintegration" van The Cure. Ik had nog nooit van The Cure gehoord, en ik las verhalen over het album "Disintegration" hier op MusicMeter. Op een dag zag ik het album bij "Ministra Records" in Drachten (Fryslân) liggen, en ik besloot het album te gaan luisteren. Zoiets had ik nog nooit gehoord. Wat een dromerige, zweverige en donkere muziek! Ik kocht het album meteen en heb wekenlang eigenlijk niets anders geluisterd.

Daarna heb ik orbit bestookt met PM's. Ik vroeg hem dingen over Cure-albums, en later ook nog over Simple Minds. Ook begon ik met Feeder te spreken over Boudewijn de Groot, een andere muzikale held van me, die ik al sinds mijn 70's-periode een beetje kende. Er zijn in de loop van de tijd meer users bijgekomen, waarmee ik vaker sprak (ik noem c-moon, aERo). Ook door die personen heb ik veel muziek leren kennen. Waarvoor nog steeds veel dank.

De laatste tijd luister ik weer nieuwe dingen. Ierse volksmuziek, synthipop en New Romanticsmuziek als Duran Duran (waar ik vroeger nogal tegenaan schopte. Ik vond de muziek niet echt "stoer").

Mijn muzikale ontwikkeling zal nog wel even doorgaan (mede door MusicMeter). Dit was even in het kort (haha) mijn muzikale ontwikkelingsgeschiedenis. Ik hoop dat jullie dit een beetje een interessant verhaal vinden.

Met vriendelijke groet,

Sgt. Revolver

Je bent lekker bezig Bram

Het stukje over die happy hardcore fase is erg herkenbaar. Mijn zusje was er ook zo-een, ze kocht zelfs van die dure "australians"

Mijn muzikale ontwikkeling begint met het nummer: "Rocking all over the world" van "Status Quo" , anno 1978/1979

Ik was vier/vijf jaar oud, en in de auto van mn pa en ma stappend, dat nummer op de radio horend, begreep ik plotseling het nut van iets als "muziek", "tekst", "ritme". "ontspanning".

Ik besloot de tekst van het nummer uit mijn hoofd te leren, en ik denk dat me dat zn maandje of twee heeft gekost.
Tevens besloot ik dat ik "zo" wilde worden.


Thuis werd er niet veel soeps gedraaid, van "Ricardo Cocciante (Sencerita)" , tot "Dolly Parton (Jolene) ", van "Andre Hazes" tot "Robert Long (het leven is lijden), van "Chauffeurse Boemmuziek" tot "Cat Stevens"



OP mijn kamertje stond een heus "drie-in-een apparaat", waarvan de casetterecorder en de platenspeler stuk waren, maar de radio deed het.

Blijkbaar had ik er plezier in om naar de EO te luisteren met de gospelmuziek, dat op mij behoorlijk als rock -en-dus-NIET-kwijlerig- overkwam; van jezus wist/vond ik geloof ik al dattie niet bestond.
Voor de rest wist ik alleen dat ik die-en-die muziek `dan en dan` wilde luisteren.
Daarna waren er uitzendingen van VPRO en VARA.

Erna kwamen dan programma`s zoals Verukkelijke Vijftien en Moordlijst, (Edwin Brienen, zit tegenwoordig in Berlijn filmpjes te maken--wat een stem!!) en hoewel ik in die tijd heel andere dingen aan mijn hoofd had dan bewust actief met muziek bezig te zijn , moet er zich toch iets vast hebben gezet in mijn hoofd als: "goedgekeurd, voor later, als ik eens tijd heb", want de tijd van "Bauhaus", "Nick Cave and the Bad Seeds" , Siouxsie", "Sex Pistols" en "The Cure" kwamen dubbel en dwars terug.

MIjn eerste concert was dat van "Claw Boys Claw", ergens in 1989, Enschede, Attack.
Ik ging ernaartoe als complete dombo: een vriendin had me overgehaald met de smoes dat haar grote broer wel wist wat muziek was, en dattie in die tent werkte, en dat `t dus wel goed moest zijn, en ik kwam terug als bijna volleerd muziekkenner.

Kort daarop, 1990, volgde de belangrijkste gebeurtenis: ik liftte met een vriend naar Berlijn.
Hij had daar vrienden zitten en die zouden we bezoeken.
Een vriendin van hem had een complete kamermuur bedekt met rekken casettebandjes en ik haalde er eentje uit, op goed geluk, en besloot dat ik het al goed vond voor ik het had gehorod; de naam van de band sprak me ""heel gewoon"" aan.

Het was Einstuerzende Neubauten , en ik was absoluut helemaal voorgoed verkocht.


Natuurlijk was ik ook wel meeloop fan van Wham, Madonna, Michael Jackson, en Kim wilde, en luisterde ik naar programma`s als: " Kro`s weeshuis van de hits" of "arbeidsvitaminen", en later naar" Theater van sentiment"
Zat ik bij Simone Walraven aan de buis gekluisterd, en was ik stiekem verliefd op Adam Curry en Erik de Swart, maar ik geloof niet dat dat mijn muzikale ontwikkeling heeft bepaald.

Of het moet zijn dat ik zeker wist dat dat het NIET was,wat ik uiteindelijk wilde.

Muziek heeft me sinds groep 8 van de basisschool eigenlijk altijd wel gefascineerd, ik heb me er alleen lange tijd nooit erg in verdiept. Dat klinkt wat tegenstrijdig, maar heeft heel veel te maken met verder kijken dan je neus lang is.
Van de jaren voor groep 8 weet ik mij muzikaal niet heel veel te herinneren. Ik luisterde vooral cd's van Kinderen voor Kinderen, VOF de Kunst, Sesamstraat, Bassie & Adriaan en mjn persoonlijke favoriet 'de 100 leukste kinderliedjes', met de knallende opener In een Groen Groen Knollenland. Alle nummers op deze plaat hadden mee kunnen doen aan de Korte Nummers KO, ware het niet dat ik ze straal vergeten ben. Van wat mijn vader in die tijd draaide kan ik mij vooral The Police, the Cranberries en de Red Hot Chili Peppers herinneren. Moeder hield het vooral bij Herman van Veen en de Ja Zuster Nee Zuster dubbel-cd die inmiddels kapot is gedraaid en die ik nog steeds eens moet toevoegen. Verder ooit eens van mijn neef Tom (Jelle kent 'm nog wel ) een bandje met 2 Unlimited gekregen. Wel regelmatig gedraaid, maar heeft me toch nog niet verder doen kijken.
Zo ergens in groep 7 begon ik radio te luisteren. Dat had op dat moment meer met voetbal dan met muziek te maken. Langs de Lijn op Radio 1. Ik kan me herinneren dat toen regelmatig Maria van Ricky Martin langskwam en dat ik dat wel mooi vond. In 1998 gingen de ogen pas echt open. Ik vond, net als de rest van de klas, Radio 538. Aqua kende ik toen al van de klassenfeesten en was buitengewoon favoriet. Vanaf de zomer van 1998 kende ik zowat de hele top 40 én 100 uit mijn hoofd. Vooral Aqua, Ace of Base, E-Type, Meja en andere Scandinavische bubblegumpop kon mij erg bekoren.
Niet veel later volgde een periode van Britney Spearsadoratie. ...Baby One More Time sloeg in als een bom. Ik produceerde inmiddels ook mijn eigen hitlijsten. Ik weet nog dat Blue van Eiffel 65 het tot maar liefst zes keer platina schopte (het criterium om de platinastatus te bereiken is mij ontschoten, althans, volgens mij was er ook geen sluitend criterium). In de tweede helft van 1999 begon mijn aandacht voor muziek in het algemeen en de top 40 in het bijzonder wat af te zwakken. Ik keek nog wel af en toe mtv/tmf, maar met de hitlijsten was het wel een beetje over.
Begin 2000 zag ik een clipje van Muse op tv. Unintended. Het intrigeerde mij wel. Inmiddels had ik al wel iets meer kaas gegeten van 'muziek van vroeger'. Queen, Nirvana en R.E.M. waren mij inmiddels enigszins bekend. Bovendien had ik dat jaar een jaar gitaarles (na overigens jaren (alt)viool te hebben gespeeld, maar ik wilde pop/rockmuziek dus werd het gitaar). Ik besloot in elk geval eens naar het album van Muse te gaan luisteren en dat kon mij wel bekoren. Zo kwam met Muse en ook Live de eerste enigszins alternatieve muziek tot mij. De top 40 volgde daar in eerste instantie nog wel naast, maar nog een jaar later verdween ie eigenlijk uit zicht.
Tot begin 2006 waren er pieken en dalen in mijn muziekinteresse. Ik was er eigenlijk van overtuigd dat er sinds begin jaren '90 maar weinig interessante muziek was uitgekomen. Daarom begon ik naar Radio Veronica te luisteren. Mijn blikveld beperkte zich over het algemeen tot wat oude favorieten en verder vooral de top zoveel allertijden. Favorieten in het repertoire verschilden ook per periode, al had ik wel wat met de veel langskomende AOR-rock van pakweg Foreigner (:')). Daarnaast wist ik nog steeds erg veel van 98/99, omdat ik toen werkelijk alles volgde. Daarvan ging ik dan weer dingen herwaarderen (Pulp, Bran van 3000, Cranberries). Verder was Crowded House (ontdekt dmv MTV unplugged cd) al favoriet, net als Manu Chao, die ik in 2001 al via de top 40 had ontdekt. Min of meer per ongeluk ontdekte ik ook wel eens wat echt onbekends in de cd-zaak, zoals A New Order Rising van Washington.
Begin 2006 was ik vooral gefascineerd door The Alan Parsons Project. Toen ongeveer ontdekte ik ook MusicMeter, volgens mij toen ik op het eerder genoemde Washington zocht. Ik was er, bedacht ik mij later, eigenlijk al wel vaker via Google langsgekomen. Ik was blij dat ik nog een APP-geestverwant tegenkwam in dynamo d (alle credits, misschien had ik me wel nooit geregistreerd als hij het niet heel zielig moest opnemen tegen iedereen die het maar niets vond. Daar wilde ik me toch even in mengen ). Sinds ik hier ben heeft mijn muzieksmaak zich in hoog tempo verbreed. Van radio/hitluisteraar ben ik albums gaan beluisteren en heb ik inmiddels binnen vele muzikale stromingen mijn kennis verbreed (nou ja, hij is nog steeds smal).
In mijn eerste top 10 stonden verzamelaars van Crowded House, Cranberries en REM, twee platen van Alan Parsons, OK Computer omdat ik die ook kende en ie hier hoog scoorde en waarschijnlijk ook wel Washington. Al snel begon ik met als leidraad de top 250 het een en ander te luisteren. Zo ontdekte ik al vrij snel Eels, The Smiths en vast nog wel meer. Mijn armetierige kennis van 50 albumpjes schoot omhoog. Eerst nog wat aarzelend, na kennismaking met Soulseek sneller. Ook wil ik niet onvermeld laten dat ik vorige zomer een stapeltje cd's heb overgekocht van user Edwin. Sommige dingen daarvan sloegen meteen wel in (ik noem Porcupine Tree, The Triffids), andere dingen daarvan hebben in tweede instantie veel invloed gehad op mijn luistergedrag. Het kwartje viel later, dus, of middels een later geprobeerde andere cd (Throwing Muses, Cocteau Twins).
Muziek is inmiddels een belangrijk onderdeel van mijn leven: ik luister veel, ik koop veel en ik mag graag op deze site vertoeven. Echt uitleggen kan ik mijn huidige smaak niet meer. Die laat zich zelfs niet meer in de term softe troep vangen. Toch waardeer ik ook nog steeds veel oude favorieten (Manu Chao en Crowded House staan nog steeds/weer in mijn top 10, Washington, APP en Muse... ik strooi er kwistig met sterren ). Ik probeer me verre van genreblindheid te houden, maar ik put momenteel veel uit de volgende vaatjes:

- Postpunk/wave (liefst met vrouwenzang): Throwing Muses, Siouxsie, Cocteau Twins
- Prog/symfo: Porcupine Tree, Comus, Harmonium, Jethro Tull, Renaissance, Gazpacho
- Britpop (vooral ook jaren 80): Prefab Sprout, Pulp, Lloyd Cole en voor t gemak ook maar Crowded House
- Amerikaanse indie met al dan niet een vleugje roots: Neutral Milk Hotel, Grandaddy, My Morning Jacket, The Shins, Eels
- Rustige folk, singer/songwriter: Leonard Cohen, Red House Painters, vroege Low, Marissa Nadler
- Categorie dreigend en bezwerend: 16 Horsepower, Tom Waits, Nick Cave & The Bad Seeds

En dan zijn we er nog lang niet natuurlijk. Ik ben dan ook diverse users hier dankbaar voor het verbreden van mijn smaak en hoop nog op vele tips.

Ook zo benieuwd waar je over tien jaar naar luistert ?

Ik wel

In je muziekgeschiedenis kan ik me alvast niet herkennen maar 't is wel een leuk stukje

Ergens in groep 6, of iets dergelijks, ontdekte ik The Rolling Stones. Ik werd niet slechts fan, ik werd fanatiek. Mijn vader kan inmiddels Aftermath of Forty Licks niet meer horen. Mondjesmaat ontdekte ik ook andere bands, meestal via TMF en MTV. Daarvoor luisterde ik eigenlijk alleen Fox Kids Hits, Hitzones en dergelijk. Het ontdekken van The Rolling Stones was het eerste keerpunt. Omdat ik vanaf nu mijn eigen keuzes begon te maken.
Via TMF en MTV begon ik naar dingen als Nickleback, Kane, Acda & De Munnik, Bløf en Train te luisteren. Ik was nog niet op een grote muzikale reis met als doel slechts het perfecte popalbum te vinden.

In de eerste maakte ik een lijstje met mijn favoriete bands. Dat zag er toen zo uit:

1. Rolling Stones
2. Stereophonics
3. Bløf

Stereophonics had ik via top of the pops ontdekt, een programma waar ik regelmatig naar keek. Verder luisterde ik naar Yorin.FM, en vond DJs als Tiesto en Don Diablo best te pruimen.

Het tweede muzikale keerpunt vond plaats toen ik de Lowlands-verzamelaar kocht. Hierdoor heb ik veel nieuwe, alternatieve muziek ontdekt. Aan de hand van het nummer Dark of the Matinee, kocht ik het titelloze debuut van Franz Ferdinand. Precies op tijd, want daarna begon de hele heisa van hippe britpop-bandjes, waar ik rustig in meestroomde. Later, op een schooltrip naar Engeland, kocht ik een NME, waarin ik allerlei nieuwe bandjes ontdekte, zoals The White Stripes en Belle and Sebastian. Ook begon ik naar Jimi Hendrix te luisteren.

Even later meldde ik me aan op het NME-forum. Ik ontmoette allerlei verstokte britpoppers en hippe indiekids. Mijn interesse verschoof nu naar de britpop van de jaren '90, ik kocht een CD van The Verve, en later ontdekte ik via dat forum The Strokes. Het frappante was, dat ik door dat forum wél hip-indie-bandje nummer zoveel kende, maar van bijvoorbeeld een artiest als pakweg Tom Waits of The Velvet Underground nog nooit had gehoord. Ik ontdekte vie dat forum ook nieuwe muziek als The Strokes, Maximo Park en geloof het of niet Public Enemy.

Het NME-forum begon me steeds meer te irriteren, de mensen en de muzieksmaak werd mij te kortzichtig. Ik was inmiddels wel uitgekeken. Wel moet ik mijn dank betuigen aan een kerel die zichzelf Eoin_Timothy noemde, en mij Sigur Rós, !!! en Help She Can't Swim tipte.

Hierna kwam ik achter MusicMeter. Ik werd een steeds frequenter gebruiker. Mijn muzieksmaak begon hierdoor extreem te verbreden. Ik ontdekte heel veel HipHop, en veel alternatieve popmuziek. Ook ontdekte ik allerlei klassiekers, via de platenkast van mijn vader. Zo is mijn muzieksmaak verder, en verder uitgebreid. Het was het derde muzikale keerpunt.

Momenteel heb ik mijn 'periodes', waarin ik eens heel veel van een genre wil ontdekken/weten. Zo had ik pas een 60s Psychidelica periode, waarin ik bands als Moby Grape, 13th Floor Elevators en vooral de vroege Pink Floyd ontdekte.

Als ik een danklijst moest opstellen van personen die mij, terwijl ze het zelf niet weten, heel veel tips hebben gegeven, omdat ik vrijuit in hun stemmenlijst rondkeek, zou deze lijst gigantisch zijn.

als jongen van 7-11 jaar luisterde ik naar alles waar naar mijn broer van 2 jaar ouder naar luisterde (beetje de muziek van op de radio in die tijt eigenlijk) dus nooit eigenlijk zelf een muziek smaak ontwikkelt

maar dan met naar het eerste midelbaarte gaan vrienden gemaakt die eigenlijk naar veel oudere muziek en alternatievere muziek luisterde waar ik natuurlijk al van gehoort had van mijn ouders en van in mijn ouders hun platen te kijken maar nooit afgespeelt omdat mijn ouders geen platen speler meerhadden en hun platen nooit hadden gekocht in cd's

nu die groepen waaren onderandere the beatles, the clash the doors,dEUS,nirvana,lou reed,pixies,pink floyd en dan ook (door deze vrienden) de fab 50 gelezen in de focus (50 meest invloedrijke albums alertijde) en dan fanatiek begonen met die albums te gaan huren in de bib en te koopen

nu ben ik 15 jaar en luister ik dus naar bijna alle poprock ,folkrock jazz, rock muziek van begin jaare 50 tot nu

Ik ben geboren in 1977.
Mijn moeder had een plaat waar ik als kleuter van vier helemaal werd ingezogen.
ALFRED JODOCUS KWAK, een (toen nog niet gecommercialiserd) muzikaal sprookje van Herman van Veen.
Een ongelofelijk schitterende -laat kinderen kennis maken met klassieke muziek-plaat. Elk dier dat erin voorkwam werd door een bepaald instrument nagebootst en het geheel werd aan mekaar geluld door een herman die fluisterde, riep, zong en het publiek in mannen, vrouwen en kinderen opdeelde en ze een wedstrijdje tegen mekaar liet doen om ter hardst zingen.
Dat was dus de basis, de liefde voor muziek was geboren, al bleef er niet veel liefde voor klassieke muziek van hangen haha.
De volgende halte op zes jaar waren een ouwe tape van 'Ja zuster, nee zuster' en schaam-schaam een of andere plaat van bzn, waar ik wild en vol overgave met een gesloten deur op danste.
Op m'n achste kreeg ik m'n eerst radiootje, een magisch moment, want er zat ook een stemrecordertje op, dat werd dus muziek opnemen van de hitparade en er mijn eigen radioshow onder lullen.
Ik heb nooit meegelopen met de massa. Ik vond iets goed of iets slecht, en zo ben ik met de jaren een muzikale vuilbak geworden. het is zo genieten als je weer een nieuwe plaat hebt binnengerijfd die de moeite is. En ik blijf me verwonderen hoe muzikanten zo in staat zijn om melodiekes in je hoofd te mikken die je gemoed zo beinvloeden. Ik speel zelf geen noot muziek, dus mij is het een volslagen mirakel.
Queen, pixies, sonic youth, van the man, noir desir, the pogues, crowded house, jaren zestig muziek, underworld, ik lust het allemaal even graag. zie maar naar m'n albumlijst.

Sommige verhalen zijn erg leuk om te lezen. Ik hoop dat van mij misschien ook, al denk ik dat generatiegenoten er meer aan zullen hebben, gewoon door de herkenning, vaak is dat toch zo een beetje hé ?
Komt ie :

Ik ben geboren in het expojaar 1958. De Expo was de wereldtentoonstelling op de Heizel in Brussel. Mijn ouders zijn daar geweest, ma met een dikke buik dus, want ze waren er in het voorjaar en ik kwam in augustus dat jaar.

Toen ik een jaar of 5 was hoorde ik een magisch kastje waar geluid uit kwam (Stef Bos heeft daar een prima song over : de Radio).

The Beatles schreeuwden She Loves You Yeah yeah Yeah, en ik was geheel verkocht en verknocht aan beatmuziek.

van zodra ik een jaar of twaalf was, ben ik dan plaatjes beginnen kopen, voornamelijk 45-toerenplaatjes, singletjes dus.

Ik herinner me best die eerste Forty-fivers :

The Witch Queen of New Orleans - Redbone
Wounded Knee - Redbone
Tap Turns on the Water - C.C.S.
Hi Hi Hi - Wings
Black Dog - Led Zeppelin
Black Night - Deep Purple
Paranoid - Black Sabbath.

Dàt waren zowat mijn eerste singletjes. Hele elpees kocht ik nog niet omdat ik er nog geen geld voor had, ik moest het doen met een karige som drinkgeld.

Iets later is dan SLADE zeer populair geworden, en het was bij mij thuis één grote SLADEMANIA; ik kocht tienerblaadjes voor de posters in het midden waar Slade voluit stonden, ik hield artikeltjes bij, had een SLADE-plakboek, kortom, my mind went completely Slade!

En mijn liefde voor Noddy Holder en de zijnen is nooit ofte nooit overgegaan, en nu onlangs alles in geremasterde versie opnieuw op cd wordt uitgebracht, hun albums en b-kantjes en zo, is het een beetje verzamelen geweest.

In dezelfe periode (zo 1972-1975) was ook The Sweet uiterst populair, ook die singles had ik haast allemaal, The Ballroom Blitz blijft één van mijn allergrootste favorieten ooit!

Stilaan begon ik ook in elpees geïnteresseerd te geraken en ik begon veel muziek te ontdekken; The Eagles, Yes, Genesis, ELO, Pink Floyd, Supertramp...kortom ; de hele golf symforockers uit die tijd.
Ondertussen ontdekte in met terugwerkende kracht ook zowat heel het repertoire van diegenen met wiens singletje mijn muziekgekte begonnen was : THE BEATLES.

XXX

Ik ben altijd in muziek geïnteresseerd gebleven, maar de evolutie die de laatste jaren erg opgang heeft gemaakt, die R&B, dat vind ik gewoon rotslecht, vaak vind ik dat geheel zielloze troep. Ik noem wat namen; Christina Aguilera, Pussycat Dolls en dergelijke, je moet daar bij mij niet mee afkomen, dàt kan ik niet meer appreciëren.

De laatse jaren heb ik meer naar wat rustiger muziek geluisterd, want van singer-songwriters heb ik ook altijd gehouden. Zo behoren Bob Dylan, Leonard Cohen, Randy Newman, Paul Simon en dergelijke artiesten tot mijn favorieten.

De ontwikkeling van wat hardere gitaarmuziek van pakweg de laatste 15 jaar kan me totaal niet meer boeien, dus wat de jongens van Tool, Korn, Rage Against the Machine, en ik vergeet enkele tientallen namen, uitspoken, tja, misschien mis ik wel veel, maar je smaak evolueert, en die van mij toch naar meer rustiger dingen en ook naar jazzy dingen. Ook de blues heb ik altijd van gehouden.

Ik heb een grote cd-collectie, ik schat toch ongeveer 3500 ceedees, dus voornamelijk "classic rock", veel sixtiespop, seventiespop- en rock en het beste uit de eighties.
Kleinkunst en chanson hebben me ook altijd geboeid, Boudewijn de Groot is niet voor niets mijn Nederlandstalige favoriete artiest allertijden! En Frans chanson heb ik van thuis uit meegekregen, dus Jacques Brel, Serge Gainsbourg, Charles Aznavour, Julien Clerc, Jacques Dutronc ; de klassieke Franse chansonniers zijn alleszins mijn ding!

Dat is het zowat.

Praat jij ook met spelfouten?

u zou moeten weten dat er mensen zijn die daar niks aan kunnen doen.
sorry dat ik al sinds het eerste leerjaar met fouten schrijf en sorry dat ik waarschijnlijk heel mijn leven met fouten zal schrijven maar mag ik daarom niet meer op dit forum ofzo.

ik weet dat ik met fouten schrijf u moet dat er dus niet nog is invrijven

goed gezegd waterboy en laat je niet door futiliteiten afleiden hier je zeg te doen. zoveel mensen maken schrijffouten, dyslexie enzo en met die nieuwe spelling raak je helemaal de klutskwjt; of met een gammel toetsenbord als het mijne haha en vaak te lui om es goed na te lezen

Mooi overzicht, Bob


Queen hé?
Bij mij was het de echte oude rock in het algemeen.

Ik moet zo'n jaar of 7 geweest zijn (jaarovergang 97-98) of 8 jaar (jaarovergang 98-99) en ik was van plan om de top 100 van de top 2000 van Donna op te nemen. Waar alle beste nummers ooit afgespeelt werden (Queen staat er trouwens al eeuwig op 1).
Nummers als Stairway to heaven, paradise by the dashboard life, nothing else matters, Bohemian Rhapsody... charmeerden mij echt. Elke zaterdagavond stak ik de casette (meestal die van de top10) in een oude radio... en was dat puur genieten.

Nu nog steeds.. als ik zo'n nummer hoor, zing ik steevast uit volle borst mee ("cause nothing else matters", "and she's buying the stairway to heaven", "i was made for loving you baby","we are the sultans, the sultans of swing", "it's the final countdown", "Welcome to the hotel california", "Is this the real life?", "So now I'm praying for the end of time", "purple rain, purple rain!", "When I look into your eyes", "Wanna tell you a story 'Bout a woman I know", ...)

Maar 1 nummer schoot er bovenuit.
DEEP PURPLE - CHILD IN TIME.
Steeds zond men de korte versie uit, maar dat kon me geen reet schelen.
Dit was gewoon het ultieme (rock)nummer.
Dit vollen bak spelen in je landrover terwijl je over de weg scheurt.
Hoe het nummer overging, vzn zacht naar teringhard En dat stemberijk van Gillian. Als 9 jarige jongen was dit gewoon... (*onbeschrijfelijk*).
Ik typ dit laatste blokje tekst terwijl ik het nummer opnieuw beluister. Gewoon geen woorden voor.
Deep Purple - Child in Time.

Maar echt CD's kopen en actief informatie winnen over artiesten was niet aan mij besteed. Geen tijd.
Ik hield er wel wat compilatieCD aan over die m'n oom voor me had gebrand (we hadden geen PC).
Maar elk jaar was ik er weer steevast bij, de laatste week van December.

---

Op school begon iedereen in de 5de en 6de klas (dat zijn de 2 laatste jaren van het lagere bij ons in Vlaanderen) zich met muziek bezig te houden.
M'n beste vrienden hadden allen een kopie'tje van een enorm goede CD van een band die LINKIN PARK noemde.
Dat was eigenlijk de eerste keer dat ik een band ook echt mocht. De CD werd grijsgedraait. Weet zelf niet meer waar ie nu is, en ik heb het album niet meer gehoort sinds meer dan 5 jaar, ik zou het zelf niet meer kennen. 1 nummer herriner ik me nog: CRAWLING.
Maar na enkele maanden keek ik niet meer om naar die CD.

---


Eind 2002 besloot ik eens de Tijdloze van Stubru te proberen. Die op kerstmis word uitgezonden. Kwestie van niet steeds Donna te moeten nemen, en ook eens een lijst van een andere radio te nemen. (Ook omdat m'n favoriet, Child in time, daar meestal hoger eindigt)
1 nummer sprak tot m'n verbazing, het nummer dat na Child in time kwam. Het nummer op plaatsje 3 in de tijdloze. Het was het hardste wat ik ooit gehoort had. Ik weet zelf niet meer of ik het nummer zelf leuk vond die avond (was zo rond 23:55), maar ik was er toch we curieus achter welke artiest dat kon geweest zijn.
Volgende ochtend was ik het vergeten...

Maar toen werd het Mei/Juni 2003, en hoewel de radio bij ons nooit op staat zat m'n zus eens haar huiswerk te maken in de woonkamer met haar radio op. Moderne muziek zegde me niet echt iets, veel van m'n vrienden luisterden naar Techno of naar die jonge puberbands als t'hof van commerce of van die zever als "banana a plantation" (of wat was het nu ook al weer?). En dan downloade ik voor hen die nummers en brande ik dat op schijfjes. Maar mij intereseerde die muziek niet.

Maar zoals ik al zegde had m'n zus de radio op, en plotseling hoorde ik dat nummer weer dat ik eind 2002 gehoort had en sindsdien vergeten was.
Ik zat toch op de PC dus ging snel na welk nummer een half jaar eerder nr 3 was in de tijdloze... en dat was: ONE van Metallica.
Het nummer kwam direct ook op m'n zelfgebrande compilatiealbums tussen de echte rockklassiekers.
Het was anders dan het ander Metallica nummer dat ik al kende (Nothing else matters). Ik begon het enorm tof te vinden.
In die tijd was het veel op TV en radio door de release van St.Anger. Toen de St.anger gekte (en Metallica in het algemeen) uitgeraast was wou ik de volgende stap nemen...

---

Het moet zo rond September 2003 geweest zijn en ik was zeer curieus achter meer Metallica. Via een vriend leerde ik numers als "The unforgiven", "Enter sandman"," kennen. Ik vond ze tof, maar niet echt bijzonder.
Daarom ondernam ik November 2003 zelf een poging. Ik zocht wat op over Metallica en kwam ergens op een site al hun albums tegen.
Kopieerde de tracklijsten naar een worddocument... en de bedoeling was om van begin tot einde elke track af te gaan.

Gelukkig dat ik besloot om te beginnen met St.anger, garage inc., .. anders zat ik hier wellicht niet.
Van de eerste seconden dat ik Kill 'em all hoorde was ik een echte Metallica fan. Het album was echt iets, iets, ... Ik kende het niet, nooit zoiets gehoort. Hard en vloeiend en zo adrenalinewekkend.
Iedereen die het album kent weet wat ik nu zeg. HET ULTIEME TIENER HEADBANGERS album! RAUW en RUW. En toch zo prachtig melodieus en veranderlijk. Snel en energierijk. Als 13/14 jarige sloeg het in als een bom bij mij.

Voor iedereen die het niet kent: Kleine Kill 'em all Medley

Al rap downloade ik de andere albums... en de Metallica gekte sloeg over mij.

Een jaar lang deed ik niets anders dan Metallica beluisteren.

---

Pas begin 2005 leerde ik ook andere bands als Iron Maiden, Manowar, Helloween, Motörhead, Annihilator, Venom, Diamond head, Mercyful Fate, Saxon, Voivod, ... kennen. Vele uren heb ik doorgebracht op zolder bij m'n nonkel, waar meer dan 1000 oude metal en rockLP's liggen.

Voorzichtig waagde ik me thuis ook bij anders bands.
En in die fase zit ik nog steeds. Zoals de meeste onder ons: ons gebied verder verkennen.

AGE-411, leuk je adoratie voor Child in Time. Ik ben zelf méér een Led Zeppelinfan, maar ik hou ook van Deep Purple. Ik vind Child in Time ook nog steeds een geweldig nummer, ondanks dat het in al die jaren natuurlijk wel wat kapot gespeeld werd;

Maar als je een reuzenummer zoals dat méér dan een jaar niet gehoord hebt en je neemt de cd en zet hem weer op, dan blijft de enorme kwaliteit van zo'n nummer toch, dan luister je er weer met heel veel plezier naar, ik toch in elk geval.

Daarom dat ik ook heel die plaat - Deep Purple in Rock zo hoog aansla; Tijdloos materiaal gewoon!