Even degenen die het eerste in me op komen:

Neil Young - Harvest. Al het andere behalve American Stars N Bars uit de periode 1969-1979 is beter.
David Bowie - Ziggy. Station, Heroes, Low, Hunky of zelfs Alladin Sane.
Pink Floyd - DSOTM. Ben meer liefhebber van hun psychedelica. Van de latere periode vind ik Animals het beste.
The Who - Tommy/Who's Next. The Who Sell Out, iemand?
Leonard Cohen - Songs of LC. Alle drie de opvolgers vind ik sterker, Love & Hate als uitblinker.
King Crimsom - In the Court... Red en vooral Larks' Tongues in Aspic.
Crosby, Stills, Nash (& Young) - Déjà Vu. Debuut.
Jethro Tull - Aqualung. Thick as a Brick (al gaat dit denk ik wel erg nek aan nek in de geschiedenisboeken).
Led Zeppelin - IV. II, Houses of the Holy en Physical Graffiti.
Death - Human. Sound of Perseverance.
Simon & Garfunkel - Bridge Over Troubled Water. Parsley, Sage of 't debuut.
Miles Davis - Kind of Blue. Te veel om op te noemen.
John Coltrane - Blue Train. Zie Davis (al ken ik van Coltrane nog wat minder).
Beach Boys - Pet Sounds. Bijna alles wat daarna komt t/m Holland.

Verder geheel eens met Ataloona wat betreft Zappa, maar ik denk dat (bijna) geen enkele Zappa fan dat zijn beste twee platen vindt. Ook met wat Casartelli over Marillion zegt ben ik het eens.

Ik vind de tweede van de Velvets beter dan de banaan, maar ik snap nog wel waarom de eerste over het algemeen (nog) beter wordt ontvangen.

Verder kijk ik altijd een beetje vreemd op als mensen alleen de American Recordings van Johnny Cash kennen, en z'n vroege werk niet.

Neil Young is toch bekender door Rocking in a Free World denk ik. Maar daar gaat het wel hetzelfde voorop. Vreselijk banaal nummer van een artiest die prachtige dingen gedaan heeft.

En Let's Dance van Bowie is veel bekender dan Ziggy, en kreeg (vooral de single dan) ook veel meer airplay. Verder wel met de meeste eens.

Misschien bij een jongere generatie. 'Heart of Gold' was zijn nummer 1 single, en Harvest is nog steeds zijn best verkochte plaat. Volgens Neil Young zelf is 'Old Man' (ook Harvest) 'Heart of Gold' een beetje gepasseerd als publieksfavoriet.

Vind recent Adele ook wel goed om op te noemen. "21" is een kassasucces en een hit, ook qua reviews maar "19" verdiend die status wat mij betreft veel meer.

Moest Smile destijds zijn uitgebracht had dit album de status van Pet Sounds gehad. Dit vind ik wel het beste Beach Boys-album maar nadien hadden ze nog uitstekende albums uitgebracht (Smiley Smile vind ik iets minder).
Van David Bowie is - zoals ik eerder zei - Let's Dance bekender en succesvoller dan Ziggy Stardust. Dit vind ik één van de beste Bowie-albums, opvolger Alladin Sane is ook prima maar kan daar niet aan tippen.

Een album heeft veel impact omdat die destijds iets nieuw bracht en tegelijk erg sterk was. Voorbeelden zijn de debuten van bv. Doors, Velvet Underground of Leonard Cohen. Bij hun opvolgers was de verrassing er wat vanaf.

Let's Dance is inderdaad wel succesvoller in commerciele zin, maar zodra de popgeschiedenis wordt opgemaakt zal men denk ik kiezen voor Ziggy Stardust als zijn beste of meest kenmerkende werk. De 'serieuze' muziekpers zal die vast hoger aanslaan dan Let's Dance (die soms ook een beetje 'not done' is bij fans).

Schiet me er meteen nog één te binnen, een beetje in de lijn van wat ik over Johnny Cash schreef. Waarom zijn Wrecking Ball en de opvolgers vaak zoveel populairder dan Emmylou's country?

Let's Dance is bij het grote publiek het populairste Bowie-album, Bowie-fans, fijnproevers en muziekpers kiezen voor Ziggy Stardust (heeft ook het hoogste stemgemiddelde op MuMe) en in iets mindere mate Hunky Dory, Station to Station en Low, dat klopt.

Wrecking Ball en de opvolgers zijn veel gemakkelijker te verkrijgen dat het vroegere werk van Emmylou Harris, vandaar dat ze nu bekender zijn en dus ook populairder.

Queen - A Night at the Opera. Zoveel beters; A Day at the Races, Sheer Heart Attack, en zo'n beetje elk ander album dat ik ken van hun.

Mark Knopfler - Sailing to Philadelphia. o.a. Shangri-La, The Trawlerman's Song (EP) zijn al beter.

Dat valt toch wel mee. Albums als Luxury Liner en Elite Hotel zijn nog gewoon verkrijgbaar op cd, vaak ook heel goedkoop. Er is ook zo'n Original Album Series setje. Wrecking Ball is wat meer poppy, maar Emmylou is vroeger toch ook een tijd populair geweest (ze verkocht toen ook redelijk goed).

Nu heb ik het vage gevoel dat Mark al een klein beetje beroemd was op het moment dat Sailing uit kwam

Linda Ronstadt associeer ik met de jaren '70, zij was destijds erg populair (ik meen dat ze in diverse polls tot beste zangeres was uitgeroepen). Maar voor velen is het gemakkelijker haar recente albums aan te schaffen.

A Night at the Opera is wel degelijk het hoogtepunt van Queen (samen met voorganger Sheer Heart Attack), nadien ging het geleidelijk bergafwaarts.

Terwijl Low en Station To Station natuurlijk veel beter zijn dan Ziggy

Verder is het hoogtepunt van Queen hun tweede natuurlijk, Queen II. Het meeste baanbrekend, en het minste cliché.

Dat eerste beschouw ik als een persoonlijke mening. Het is een feit dat Ziggy Stardust door de meeste Bowie-fans en op MuMe (en ook door mij) als beste Bowie-album wordt beschouwd maar Low en Station to Station doen er nauwelijks of niet voor onder.

Queen ll was inderdaad baanbrekend en wordt wel degelijk als klassieker bestempeld samen met de 2 opvolgers (zie ik als een vervolmaking van het Queen-geluid). Het eerder genoemde A Day at the Races zie ik meer als een consolidatie-album (wel prima album maar niet meer baanbrekend).

Kings of Leon: Only by the Night is hun bekendste en succesvolste album waar dat voorganger Because of the Times toch meer die status verdient.

Korn - Follow The Leader: het debuutalbum
Kings Of Leon - Only By The Night: Youth & Young Manhood
Iron Maiden - Number Of The Beast: Seventh Son Of A Seventh Son
Leonard Cohen - Songs Of Leonard Cohen: Songs Of Love And Hate
Pink Floyd - Dark Side Of The Moon: Animals
Radiohead - OK Computer: The Bends

Voor zover er bij een uitgesproken eclectische band als Jethro Tull zoiets als een ultieme Jethro Tull-plaat bestaat, lijkt me dat Aqualung die titel toch eerder verdient dan Thick as a Brick, wat in wezen een relatief normaal hardrockalbum is, waar het feit dat het in vorm en verpakking een soort parodie op een conceptalbum is, eigenlijk de voornaamste gimmick is. De mix van folk, prog en hardrock komt op Aqualung toch uitgebalanceerder naar voren.

Bestaan er dan ook objectieve meningen?

Ah, ik ben van mening dat je deels objectief over muziek praten kan. En vanuit dat standpunt is Station To Station en voora Low toch beter dan Ziggy. Het is allereerst veelzijdiger, maar ook gedurfder en eigenzinniger.



Bij Maiden de eerste twee albums, en de Blaze albums; veel eerlijker en minder cliché dan Bruce. Bij Floyd hetzelfde: de eerste twee, psychedelische, albums.

Bij Leonard Cohen ga ik volledig akkoord. Songs Of Love And Hate is te prachtig voor woorden.

OK Computer vind ik verdient de bekendste, hoewel zowat alle opvolgers er niet echt voor moeten onder doen; maar er moet er één de klassieker zijn, en ik kan erin komen dat het OKC is. De tijdsgeest, de vernieuwing en de composities (is Paranoid Android het Bohemian Rhapsody van de jaren '90?). Steven Wilson zei het zo: "Suddenly there was place again for progressive thoughts in pop music. Pop music could evolve, was in a next stage, withouth being compared to the clichés of progrock and progmetal".

Bij Floyd komt The Piper ook eng dichtbij. Bij The Bends heb ik toch veel meer kippevel dan bij OK Computer, vooral Street Spirit! Daarom zet ik die ook vaker op. Misschien minder vernuftig maar wel mooier naar mijn mening.

Bij Maiden is het debuutalbum inderdaad erg goed maar ik vind het tweede album minder. Voor mij is Seventh Son Of A Seventh Son het enige album van Maiden wat alleen maar ijzersterke nummers heeft.

Ja, het is op gevoelsmatig vlak misschien dat tikkeltje intenser dan OK Computer (Street Spirit ). But than again: The Bends was minder vernieuwend, en OK Computer was keet brengen in het brave huisje van de popmuziek die tijd. Daarom heeft die plaat een grotere status, en ik kan daar goed inkomen...

Edit (over Maiden):
7th Son heeft wel degelijke een grote misser (Can I Play With Madness). Verder ben ik geen fan (meer) van het Bruce werk; te cheesy, te cliché. Het tweede album, Killers, daarentegen: zeer sfeervol en eigenzinnig. Maar ook zeer eerlijk, ruw en ongepolijst. Minder 'metalisch'. Het drum- en gitaarwerk is ook fenomenaal.

Killers vind ik ook Maidens sterkste album.

Idd, de eerste 2 albums van Iron Maiden vind ik ook top, al is mijn favoriet Somewhere in Time.

En het debuut van Pink Floyd is ook mijn favoriet. Alles na Meddle vind ik zeer zwak, overgewaardeert en saai.

De Iron Maiden-albums in de jaren '80 zijn min of meer inwisselbaar, ik vind ze allemaal goed (bij metal-fans zijn ze erg populair), nadien werd het minder. Die met Blaze Bayley (The X Factor) vind ik zwak.

Ik vind vaak het populairste album van een artiest niet de beste, maar eigenlijk scheelt het niet veel. Zo vind ik "Rust Never Sleeps" van Neil Young net iets beter dan "Harvest", maar dat vind ik ook weer een meesterwerk. Hetzelfde bij David Bowie, Queen, Pink Floyd, Led Zeppelin, Black Sabbath, Joni Mitchell etc. De populairste platen van die artiesten zijn voor mij ook meesterlijk, dus er is niet echt sprake van de 'verkeerde'.

Twee uitzonderingen: "Transformer" van Lou Reed vind ik niet briljant en zeker niet een van zijn beste. Daarnaast Janis Joplin; haar "Pearl" is een aardige plaat, maar geef mij maar "Cheap Thrills" (ook al zat ze toen nog bij Big Brother & The Holding Co.)

Bij bands/artiesten als Van Halen, John Hiatt, Boston etc. kun je er haast niet omheen dat de populairste platen ook de beste zijn. Hun overige werk is namelijk toch heel wat minder.

Toch denk ik dat Bowie alleen nu nog maar bij de meesten een belletje doet rinkelen vanwege een paar singles en niet per se het album Let's Dance zelf. Eenieder die zich een beetje in z'n genre gaat begeven grijpt volgens mij toch eerder naar Ziggy Stardust.

Volgens mij is het bij Queen een beetje vergelijkbaar.

Ik vermoed dat je het over de .NUXX-versie hebt?

Ik denk hierbij even aan mijn jeugdhelden KISS, die met Dynasty de geschiedenis ingingen, terwijl ze daarna, maar met name daarvoor natuurlijk veel betere platen hebben gemaakt!

Ozzy Ozbourne schijnt hier ook voornamelijk met het ietwat gladde No More Tears in verband te worden gebracht of zijn 80s bubblegumrock, terwijl de man in 1980 en 1981 twee platen heeft gemaakt die al zijn latere werk moeiteloos overbodig maakt!

Tears For Fears dat nog steeds vaak op hun lamme hippiehitje "seeds of love" wordt aangekeken, terwijl het meesterlijke The Hurting al snel uit de platenbakken verdween.

Tenslotte hebben we natuurlijk nog Simple Minds, die met Don't You en alles wat daarna kwam werden geassocieerd, terwijl hun beste werk precies daarvoor was.

Maar als je het over albums hebt, is de enig mogelijke bij Simple Minds toch New Gold Dream? Die wordt veel vaker genoemd dan Once Upon a Time, Sparkle in the Rain of Street Fighting Years. Met hun eerdere werk ben ik niet bekend, maar die is volgens jou beter.

Of mogen nummers ook genoemd worden?

Ik denk dat Simple Minds niet beroemd (en dan bedoel ik echt beroemd bij het grote publiek) zijn geworden met een album, maar vooral met een paar nummers: Don't You, Belfast Child, en Alive & Kicking. Maar gezien de openingspost gaat het inderdaad om albums.

Bij het grote publiek is Simple Minds vooral gekend om de hits Don't You Forget About Me en Alive & Kicking, maar bij de fans is New Gold Dream het populairste album.

Nee hoor, Let's Dance van Bowie heeft hier toch ook niet de meeste stemmers

Once Upon A Time is natuurlijk hun grote commerciele doorbraak met een aantal vette hits.