En dan voeg ik daar Corpus christi carol nog aan toe.

De finale van Once Upon a Time in the West. Heel erg hard zetten en zakdoekjes erbij!

Ligt nu juist op:

Lou Reed - The Kids (huilende kinderen, tis 's iets anders)

Space - The Fading Collection

Gina - Freedy Johnston

Ik denk dat ik de hele cd Grace plaats.....wat een gehuil zeg...ik kan dan niet meer stoppen..

Dewa met het nummer 'Air Mata'. Air Mata betekent traan in het Indonesisch (taal die ik spreek). Wanneer ik dit - ook muzikaal sterke - nummer hoor, dan ontroert mij dat.

snif...ik zet hem maar niet te vaak op denk ik

I surrender - saybia

Ook: No Distance Left to Run van Blur.

Grappig topic, want herkenbaar.

Liedjes die je ontroeren zijn een genre apart. Het hoeven helemaal niet per se de allerbeste liedjes te zijn (al gaat dat wel vaak samen). Bij mij wordt die ontroering veroorzaakt door een combi van de muziek (of vooral de stem) en de tekst. Muziek kan heel mooi zijn, maar de tekst kan net het laatste zetje geven richting ontroering.

* Jeff Buckley - Hallelujah
hier is het toch vooral de manier waarop Buckley het liedje zingt. Zo klagelijk en breekbaar, brrr, daar krijg ik rillingen van.

* Sufjan Stevens - Casimir Pulaski Day
Hier is toch echt de tekst wat net dat extra geeft:

"In the morning when you finally go
And the nurse runs in with her head hung low
And the cardinal hits the window
In the morning, in the winter shade,
On the first of March, on the holiday,
I thought I saw you breathing"

Als hij zingt over zijn doodzieke vriendin die dan halverwege het liedje overlijdt. Vooral dat zinnetje: "I thought I saw you breathing" vind ik prachtig.

* Sufjan Stevens - John Wayne Gacy jr.
Alweer zo'n aangrijpende tekst over een seriemoordenaar die in het dagelijks leven een kindervriend is/lijkt:

"He dressed up like a clown for them
With his face paint white and red
And on his best behavior
In a dark room on the bed he kissed them all
He'd kill ten thousand people
With a sleight of his hand
Running far, running fast to the dead
He took off all their clothes for them
He put a cloth on their lips
Quiet hands, quiet kiss
On the mouth"

* Antony & the Johnsons - I fell in love with a dead boy
Helemaal over the top, maar wel heel aangrijpend. Loflied op een prachtige, dode jongen:

"I find you with red tears in your eyes
I ask you what is your name
You offer no reply
Should I call a doctor
Before I fear you might be dead
But I just lay down beside you
And held your hand"

* Spinvis - Wat zei Alice ook alweer?
Dit is toch echt de top, traantechnisch gezien. Hier kan ik nauwelijks met droge ogen naar luisteren. Over het doodzieke meisje Alice en dat alles beschreven in die wonderlijke Spinvis-poëzie:

"er zit een razend konijn in haar darmen
en een steen met haar naam in mijn mond
het doodsbange dier in haar ogen
er ligt bloed in de pot als ze kotst"

gruwelijk, maar zo mooi, zo mooi!

Aparte vermelding verdient Patrick Wolf die op zijn debuut een bijna niet om aan te horen nummer zong: "The childcather". Het is bijna niet om aan te horen, omdat het zo gruwelijk is en zo realistisch beschreven:

"I was still a child when you caught me and tied me to your bed
you gave me shoes and pretty clothes, and i gave you what i had between my legs
Just a rite of passage, you held me down and said
"I'm gonna be your right of passage, so boy you better spread, spread em""

Daar kan ik dus bijna niet naar luisteren.

Atomic Kitten - Nothing In The World

Ik hoor nu P.I.M.P. van €0.50 ook zo'n huil nummer.

Ja, dat nummer van Patrick Wolf slaat alles inderdaad. Ook omdat ie een andere stem opzet als ie de tekst van de verkrachter zingt. Gruwelijk. Maar wel erg goed.

Daar moest ik wel om lachen.

Ik huil als ik uien sta te snijden. Wel kan ik sommige nummers niet meer horen a.g.v. begrafenis of crematie van een naaste. Dan denk ik aan Disarm van de Pumpkins, Enjoy Yourself van the Specials en Purple Rain van Prince. (al hoor die ik laatste sowieso niet graag)
Niet dat ik dan alsnog een potje ga staan janken, maar ik word er chagrijnig van.

Ja dat is heel herkenbaar. Bij de crematie van mijn vader hadden we "Wish You Were Here" van Pink Floyd en "Avond" van Boudewijn de Groot. Met beide nummers heb ik nog steeds moeite

Ik heb het gehad bij veel nummers bij Coldplay, maar dat heb ik nu niet meer. Ik raak nu wel ontroerd van veel nummers, maar ik laat niet echt meer een traan.

De nummers die mij raken zijn vaak nummers die bepaalde herinneringen met zich meedragen of een bepaald gevoel dat ik heb op dat moment versterken. Zoals bijvoorbeeld:

Goo goo dolls - Iris
Jeff Buckley - Hallelujah/ Corpus Christi Carol
David Gray - Say hello wave goodbye
George Michael - The first time ever I saw your face

Huil om de Goo Goo Dolls dubbel zoveel?

Aangepast

Héle mooie covers.

Bij mij zijn het er heel veel, ik vind soms nummers die heel erg reflecteren op een gevoel dat ik heb, de situatie waarin ik me bevind, die heel goed passen bij mij of betrekking hebben op iemand anders die ik mis of iets dergelijks, ik ben geen jankbol, maar er zijn van die nmmrs, meestal is et de text die et em doet, dan is mijn kussen of bureau binnen de kortste keren een zoutgehalte a la Dode Zee.

-Metallica: Mama Said
-Limp Bizkit: Hold On, I'll Be Ok, Boiler, A Lesson Learned.
-Dream Theater: Te veel
-Breaking Benjamin: Forever, Rain
-Nickelback: Far Away
-Godsmack: I Am, Situation, I Stand Alone, Serenity
-Korn: Daddy

Klopt! Ken de originele versies van beide nummers wel, maar toch doen deze covers mij meer.

Hier ook, alleen heeft dat misschien ook een beetje te maken met het feit dat ik deze covers eerder kende dan het origineel.

Rod stewart - I don't wanna talk about it

Ik krijg het wel eens moeilijk wanneer ik nummers van Tuxedomoon hoor. Die weten die tere snaar te raken voor mij.

Toen er de eerste mensen om me heen doodgingen, kreeg ik het benauwd toen ik A Still and Winding Road van The Beatles hoorde. (bleek ook hun eigen begrafenislied te zijn...)

En later toen een zeer gewaardeerd persoon doodging en ik een plaat van Julien Clerc gekregen had. Ook nog eens ind e puberteit. God, wat zijn kinderen op die leeftijd eigenlijk kwetsbaar... (mijn 'weggelopen' vader indoctrineerde zijn kinderen alleen op muziekgebied en werkte toen met Franse chansonniers)

Smashing Pumpkins - Landslide