Week 44
24 John Legend - All of Me
Ik heb dit jaar een paar lekkere nummers van John Legend gehoord, ‘Made To Love’ en ‘Who Did That To You’ waren prima songs waar iets meer pit in zat dan deze ballad. Deze single vind ik wat minder, wat mij betreft net wat te klef, maar toch nog altijd ruim voldoende.
Cijfer: 7,0

26 Henk & Henk - Sinterklaas Wie Kent Hem Niet [RE-ENTRY]
Voor een Sinterklaasliedje best ok en zolang je hem niet te vaak hoort eigenlijk ook nog wel leuk.
Cijfer: 6,0

28 Fedde Le Grand & Di-Rect - Where We Belong
Nietszeggend nummer. Sluit prima aan bij de heersende trend van dancenummers die elke keer weer de hitparade weten te bestormen.
Cijfer: 3,5

36 Katy Perry - Unconditionally
Haar vorige nummer ‘Roar’ kan ik bij nader inzien verhogen naar een 5, ik blijf het toch nog steeds magertjes vinden. Deze plaat doet me eigenlijk ook niet zo veel. Niet onaardig, maar ook niet bijzonder. Goed gezongen, maar nergens spannend.
Cijfer: 5

38 Half Moon Run - Full Circle
Het is al een nummer uit 2012, maar is me destijds geheel ontgaan. Mooi sfeervol nummer. Net als Royals een nummer dat je in de Top40 niet zou verwachten.
Cijfer: 8,5

Week 45
14 Eminem ft. Rihanna - The Monster
Waarschijnlijk had Eminem weinig inspiratie, want dit nummer is allesbehalve origineel. Zijn manier van rappen is eigenlijk altijd hetzelfde en het refrein is veel te commercieel. Maar goed, ik kan het allemaal wel verdragen.
Cijfer: 4,0

21 One Direction - Story of My Life
Deze plaat is wat beter dan ‘Best Song Ever’, maar een voldoende is net een stapje te ver. Best aardig gezongen en ook geen onplezierig deuntje, maar allemaal net wat te gelikt.
Cijfer: 4,5

26 Pitbull ft. Ke$ha – Timber
Het gaat toch niet gebeuren dat One Direction deze week de beste binnenkomer scoort? Ik denk het haast wel, want met nog twee baggerplaten in het vizier luister ik nu naar Pitbull en dat is ook niet best. Hemel wat een dertien in een dozijn muziek.
Cijfer: 4,0

31 Hardwell & MAKJ – Countdown
Dit is gewoon niet voor mij bestemd, ik vind dit echt vervelend om naar te luisteren. Echter al zou dit mijn smaak zijn, dan zou ik nog moeten concluderen dat het niet echt origineel klinkt. Wat mij betreft allemaal ripp-offs van Sandro Silva & Quintino met Epic. (maar die had het waarschijnlijk ook niet van zichzelf)
Cijfer: 1,5

36 Deorro – Yee
Zelfde laken een pak, alleen nog nét iets vervelender.
Cijfer: 1,0

En deze shit komt dan de lijst binnen terwijl Half Moon Run na 1 week al het schip heeft moeten ruimen.

T'is door het publiek beslist, niet door professionals.

Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat juist dat platte en banale hem aan die titel heeft geholpen. Van die zooi die zo geproduceerd is dat het op de meest brakke speakertjes nog 'lekker vet' overkomt - helaas lijkt dat beter aan te slaan dan 'mooi'.

Eigenlijk moet ik hier al het inlevingsvermogen wat ik in me heb bij oproepen, aangezien er best kans is dat ik dit op pakweg 14-19-jarige leeftijd niet verkeerd had gevonden (want toen hield ik zelf ook heel erg van plat & banaal).

Over 'vroeger' gesproken: Er zitten bepaalde soorten geluiden in die plaat die wel érg lang blijven hangen, qua hoe lang het al in mainstream danceplaatjes wordt verwerkt. Ik kan me herinneren dat er in 1999/2000 al wagonladingen tranceplaten uit kwamen met vergelijkbare bombastische synth-melodiën erin. Nou ben ik geen persoon die de noodzaak voelt het hipste van het hipste te luisteren, maar het valt me gewoon op.

Wat tnf zegt, rond de eeuwwisseling werden de hitlijsten geteisterd door gelijkaardige platte, fantasie- en hersenloze 'dance'plaatjes.
Als Hardwell tot beste DJ ter wereld is gekozen is er duidelijk iets aan de hand met de smaak van het publiek of moet het wel heel erg gesteld zijn met de huidige dance.

Avicii - Hey Brother verhoog ik naar 5,5, ik was daar iets te streng (en als je het naast Hardwell legt is dat zelfs een meesterwerk).
Birdy - Wings (week 39): krijgt tenslotte een 8, Vengaboys (week 34) moest een 2 krijgen.

@Ward, NYCL & Arrie:

Ik kon wel lachen om de opmerkingen, al is het waar dat ik sommige liedjes met de grond gelijk maak (terecht ).

Hoe tenenkrommend de entries soms ook zijn vind ik het altijd leuk om de lijst te volgen.
Ik bewaarde ze al in de jaren '80 (heb zelfs een boek met originele lijsten vanaf 1965 tot 1974) en vind het nog steeds fascinerend.

Uiteraard zal ik dit blijven doen nadat m'n lieve schatje, Jayden en ik zijn geëmigreerd naar Glen Burnie (Baltimore), USA! Misschien dat ik een soortgelijke topic op jaarbasis over de Billboard-lijst ga doen want dat is ook een hele leuke lijst.

Groetjes van m'n lieve schatje overigens!

Week 35 - 31 augustus 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#28. John Legend - Made to Love [5,5]
#37. De Jeugd van Tegenwoordig - Een Barkie [5]

Bij John Legend moet ik helaas weer even de zuurpruim uit gaan hangen.
In aanleg heeft het wel iets en dat zeg ik dan vooral vanwege de gave productie.
Maar het liedje zelf heeft bijzonder weinig inhoud. Teveel herhaling naar mijn gevoel, en dat kost punten.

Een Barkie een Nederlandstalig nummer (zoals ik ergens lees)?
Ik versta er nauwelijks ene hol van, maar goed. Het 80's-muziekje is leuk om handvol keren te horen, maar ik ben bang dat ik het al bij één luisterbeurt hou.

----

Week 36 - 7 september 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#16. Ellie Goulding - Burn [5, 5, 5]
#32. Drake feat. Majid Jordan - Hold On, We're Going Home [6]
#34. Eelke Kleijn - Ein Tag am Strand [7]

Burn, daar ben ik inmiddels al wel mee doodgegooid, gooid, gooid. Ik vind het op zich niet eens zo slecht, slecht, slecht, maar op een gegeven moment wordt het saai, saai, saai en irritant, tant, tant vanwege de eentonigheid, heid, heid.

Bij Drake wordt er een vocodertje tegenaan geslingerd en dat had men naar mijn gevoel niet moeten doen, want het nummer zelf (en vooral de beat) is zeker niet beroerd.
Te monotoon op zo'n manier, anders had het zeker een ruime voldoende gescoord.

Ein Tag Am Strand lijkt me duidelijk een antwoord op Sonnentanz van eerder dit jaar.
Veel stelt het niet voor, maar het ligt prettig in het gehoor. Ik mag het wel.

-----

Week 37 - 14 september 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#14. Niels Geusebroek - Take Your Time Girl [7,5]
#26. Julia van der Toorn - Oops!... I Did It Again [1]
#27. Coldplay - Atlas [8]
#29. Showtek feat. Sonny Bilson and We Are Loud - Booyah [2,5]
#32. Avicii - You Make Me [2]
#37. Naughty Boy feat. Emeli Sande - Lifted [3]

Een hoop negatieve berichten over Niels Geusenbroek's liedje waar ik het niet mee eens ben.
Het klinkt inderdaad als een popi singsong-liedje, maar in tegenstelling tot ongeveer 95% van dat soort liedjes doet dit nergens gekunsteld aan. Melodisch vind ik het vloeiend klinken en het is ook eens geen Chris Martin/James Blunt-kloon, maar gewoon een zanger met z'n eigen stemgeluid dat aangenaam klinkt.

Laat bij Coldplay alle uit de klauwen gelopen aanstekerpathos eens weg en je krijgt zowaar een klein, weemoedig liedje te horen dat voor mij een stuk effectiever werkt. Het doet me ook wat aan de oude U2 denken (periode The Unforgettable Fire).

In de categorie 'we moeten toch de lijst met iets vullen' een volstrekt kansloze cover van iets dat al een kutplaat was, een ernstig irritante reggae/dance-dinges dat iedereen volgens mij al is vergeten, misschien wel het meest gezichtsloze danceliedje van het jaar en de vorige van Avicii, dat me vergeleken met Wake Me Up en z'n laatste, Hey Brother, erg tegenvalt met z'n fantasieloze uitvoering en negatief-hysterische uithalen in het refrein, brrr...

----

Week 38 - 21 september 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#16. DVBBS & Borgeous - Tsunami [1]
#28. Miley Cyrus - Wrecking Ball [2,5]
#33. Kings of Leon - Wait for Me [9,5]

De meer conservatieve lezers moeten maar even wegkijken, deze week leent zich uitstekend voor een zuurpruimenbenadering van iemand achterin de 30 die veel van rockmuziek houdt en krullende tenen krijgt van polka-house en een zangeres die naast haar uitermate beperkte zangcapaciteiten, als ze die al heeft, (die coupletten!!! ) bovenal nog eens als een oerstom, gluiperig varken overkomt (zie de Sinead O'Connor-affaire).
Dat laatste tel ik natuurlijk niet mee in m'n eindoordeel.

En inderdaad, de Kings Of Leon-single vind ik absoluut geweldig!!
In het kader 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' deze keer de geleende riff uit Golden Earring's Twilight Zone, dat als basis dient voor een donker, goed uitgebalanceerd rocknummer met een heerlijke shuffle zoals alleen zij dat kunnen spelen.
Tel daarbij op de zang van Caleb Followill en ik hoor één van de beste hits van het jaar, zonder twijfel!!

Echt? Ik kan zelf wat platte, oppervlakkige dance ook zeker waarderen. Er is een hoop 90s dance die ik erg leuk vind (en niet eens uit nostalgisch oogpunt want voor mijn tijd). Ik heb echter het gevoel dat de commerciële dance nooit zo 'leeg' is geweest als nu, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ha, een medestander wat betreft Take Your Time Girl.

Ik kan zelf ook - nog stééds - heel erg vallen voor (super-)catchy, maar wil anno nu wel het gevoel hebben dat er nog iets in zit, als het ware. Een beetje schwung, zeg maar. En een stukje 'menselijkheid'.

Er waren pakweg 1995-2000 aardig wat dingen die ik destijds heel erg goed vond, en qua 'leegheid' ongeveer gelijkwaardig waren aan die van Hardwell (en Deorro). Of dat zelfs nog overtroffen. Dat ik achteraf denk 'had je nou echt niks anders kunnen opzetten dan dat, Female...'

Dance draai ik niet vaak maar af en toe kan het gerust voor mij. Veel diepgang moet je natuurlijk niet zoeken in dance maar ik wil tenminste een aanstekelijk ritme, baslijn en melodie. Blijkbaar is dat teveel gevraagd in vele huidige top-40-dance, dat draait enkel rond een platte beat en ergerlijke synthesizerklanken onder het motto 'hoe stompzinniger hoe liever'. Sommige dancenummers in de jaren '90 vind ik ook leuk maar sinds het einde van dat decennium worden wij overspoeld met platvloerse, zielloze en hersenloze drek (te beginnen met Scooter en co.). Met de rock in de top-40 is eigenlijk hetzelfde aan de hand.

De (oude) Scooter-nummers hebben tenminste nog het voordeel dat er een vette knipoog in zat.

De huidige, gereïncarneerde versie van 2 Unlimited (ooit makers van dingen met een 'aanstekelijk ritme, baslijn en melodie') is ook al heel erg overgestapt naar dat typische platte geluid. Afgezien van de stem van Ray hoor je amper meer dat zij het zijn. Ze beweren echter er ontzettend van te houden. Tja, dat kan natuurlijk.

Week 39 - 28 september 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#18. Anouk - Wigger [9,5]
#34. Coosje Smid - Fields of Gold [2]
#36. Birdy - Wings [4,5]

We beginnen meteen met een hoogtepunt.

Wigger vind ik Anouk's allerbeste single ooit.
Het is dan vooral sneu dat de perikelen rondom het Symfonica In Rosso-gebeuren en allerhande slap, kortzichtig gezanik omtrent de titel z'n weerslag lijkt te hebben op de chartrun.
Wigger klinkt volslagen uniek in haar repertoire. Die (wat-klinkt-als-een)ukelele-riff vind ik een geniale vondst. Ook vind ik de zang geweldig. Zelden klonk het zo krachtig en welgemeend.
Als dit een indicatie is van een nieuwe richting gaat ze het (artistieke) hoogtepunt van haar carrière tegemoet!

Birdy komt daarna vreselijk gemaakt op me over.
Ik snap best dat mensen dit soort zang mooi vinden, maar bij mij klinkt het vooral als 'hoor mij eens een potje sip zijn!' Daarnaast lijkt het vooral te leunen op een te zwaar aangezet refrein.
Niet mijn ding.

Voor wie het volgt: Is het al eens afgelopen met die Voice-ellende?

------

Week 40 - 5 oktober 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#27. Rihanna - What Now [4]
#29. Armin van Buuren feat. Cindy Alma - Beautiful Life [3,5]
#32. Ilse DeLange - Blue Bittersweet [9,5]
#38. Gordon - Kom Eens Dichterbij [1]

What Now komt op mij over als vleesch noch visch. Het twijfelt teveel of het nou een ballad of een rocknummer wilt zijn en in Rihanna's vlakke, verkouden klinkende stem hoor ik geen spoortje emotie.

Net als aartsrivale Anouk klinkt Ilse DeLange nu ook op haar best. Zou het een wedstrijdje zijn?
De muziek klinkt als een Daft Punk met een extra scheutje soul erin en Ilse's stem blijkt daar uitstekend in te kunnen gedijen. En wat mij betreft klinkt het ook een stuk eerlijker dan de overgepolijste koffietafelcuntry waar ze normaal bij mij 5-tjes mee behaald ('Een nieuwe Ilse DeLange? Oh, eh, tja, geinig, maar het zal wel').
Wat mij betreft mogen ze nog even doorgaan met die vete!

De 13-in-'n-dozijn dancetrack van deze week komt van Armin Van Buuren.
Zou er al eens een genrebepalende naam zijn voor dit soort eenheidsworst?

-----

Week 41 - 12 oktober 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#23. Kinderen voor Kinderen - Klaar voor de Start [6,5]
#27. Bo Saris - The Addict [6]
#31. Bruno Mars - Gorilla [6,5]
#34. Maitre Gims - J'me Tire [8]
#39. Anna Kendrick - Cups [4]

Kinderen Voor Kinderen gaan blijkbaar knetterhard voor Sean Kingston's Take You There.
Dat intro is echt als twee druppels water, maar dan versneld.
Maar geen verkeerd woord, hoor. Dit is een heel leuk liedje voor de kids.

De soulmuziek van Bo Saris klinkt wel goed (doet me wat denken aan Neneh Cherry's Woman), maar is verder toch weinig opvallend.

Bruno Mars en ballads, het blijft een heikel punt, maar Gorilla vind ik merkelijk beter dan When I Was Your Man, simpelweg omdat de compositie me beter ligt. Maar in uptempo nummers hoor ik 'm het liefst omdat z'n stem dan het beste tot z'n recht komt.

Maitre Gims komt met een lekker relaxed klinkend hiphopliedje. Mooi stemgeluid heeft de zanger ook, die begrijpt dat een glijerig 'kom-maar-bij-me-in-bed'-stemmetje al te vaak in het genre is gebezigd. Fijne verrassing!

Cups doet me erg weinig. Oppervlakkige Libellelezeressen-muziek waarbij ik een flinke gaap niet kan onderdrukken.

----

Week 42 - 19 oktober 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#22. Blof & Nielson - Mannenharten [8]
#24. Avicii - Hey Brother [8]
#28. Passenger - The Wrong Direction [4]
#36. Mark Knight & Funkagenda - Man with the Red Face [Hardwell Mix] [3]
#38. Afrojack feat. Spree Wilson - The Spark [4,5]

Nick & Simon? Ik vind dat echt wel meevallen, zo knullig klinkt Mannenharten ter vergelijking echt niet.
Integendeel, ik hoorde er meteen Bløf in toen ik het op de radio hoorde, al bracht de zang me aanvankelijk -om begrijpelijke redenen- op het verkeerde been. Een heel lekker liedje dat weer wat van Bløf's lichtvoetige vroegere werk laat horen.

Avicii's Hey Brother lijkt een vervolg op Wake Me Up en het had een paar luisterbeurten nodig voordat het kwartje viel. Ik heb wel wat met deze vorm van dance waarmee hij ook in Amerika al hoge ogen mee gooit.

In datzelfde land is Passenger nu ook aan het doorbreken met Let Her Go, dus daar zijn m'n schatje en ik voorlopig weer even niet van af . Ook The Wrong Direction bruist nou niet bepaald van originaliteit. Typisch van die politiek correcte 'echte' muziek waar op feestjes weer even interessant over gedaan mag worden.

Funkagenda noemt men zich. Had er nog wat funk in gezeten, dan werd het misschien nog een krappe voldoende. De verdwaald klinkende saxofonist lijkt er te zijn bijgesleept om er eventjes 'muzikaal verantwoord mee te zijn, weet je'. Voor de rest hoor ik vooral een schrijnend gebrek aan subtiliteit, visie en melodie.

Afrojack heeft volgens mij wel gelet op het succes van Avicii. Dat folky refreintje en koortje zijn niet uit de lucht komen vallen, no way! Met het catchy muziekje erbij zal dit ongetwijfeld scoren, maar het is gewoon een wat mager liedje.

Maar zelfs dan. Als iets gewoon niet mijn smaak is, maar verder goed in elkaar zit, en 'Talk Dirty' zit gewoon erg sterk in elkaar, ga ik echt geen onvoldoende geven, maar een hoog cijfer geven omdat het m'n smaak niet is zit er dan ook niet in. Ik vind 'het is mijn smaak niet' absoluut geen reden voor zo'n laag cijfer als een 1,5.

Wat een onzin. Dan zou ik alle platen van Dream Theater een voldoende moeten geven. Als je het kut vindt, vind je het kut, dan kan het nog zo goed in elkaar zitten.

Dit voelt een beetje aan als: 'maar Talk Dirty is verdorie wél een goed nummer!' *stampt op de grond*

Waarom zou Kaztor het geen 1,5* mogen geven als ie het een vreselijk nummer vindt?

Talk Dirty is wat minder slecht dan de vorige singles van Jason Derülo maar daarom vind ik het nog niet goed. Integendeel, zijn blikkerige zang irriteert mij erg en zelfs dat trompetje begint mij tegen te steken (ik verlaag naar 3).

Week 43 - 26 oktober 2013.

Binnenkomers in de Top 40:

#9. Marco Borsato feat. Ali B and Bag2Bank - Muziek [1,5]
#34. Sharon Doorson - Run Run [3]
#37. Parra for Cuva feat. Anna Naklab - Wicked Games [0]

Wat Marco Borsato's single betreft heb ik helemaal niets aan Ward's reactie toe te voegen. Inderdaad: Het concept van de midlife crisis is misschien ook nooit beter in een kunstvorm samengevat! We naderen het einde van het jaar, het geld moet blijven rollen en in dit geval wordt er dan niet op een stijlbreuk meer of minder gekeken. Dit weliswaar gedaan in de vorm van Rood, zodat we in mineur beginnen en uitzinnig eindigen.
Heb ik al gezegd dat ik dit niet ga missen in Amerika?

En de prijs voor 'meest belabberde plaat van 2013' gaat naar...?
Ik vraag mezelf toch werkelijk af wie hier enthousiast over kan worden.
Wicked Games behoord misschien tot de 10 oprecht gevoeligste liedjes aller tijden en het wordt hier naar mijn gevoel volledig aan gruzelementen geslagen. De onnozel voortdreutelende dancemuziek is een klap in het gezicht van ieder serieus praktiserende muzikant die z'n gewicht in goud waard is en de volslagen ongeïnteresseerd klinkende, vlakke zang vind ik gewoon écht niet kunnen!
Persoonlijk vind ik dit nog véél erger dan Mi Mi Mi. Wat een onthutsend slechte KLOTEPLAAT!

Zo, da's eruit!

Sharon Doorson doet vervolgens nog even haar danceplaatje en dat was het dan weer!

Dingen binnen deze hoek noemen ze al bijna anderhalf decennium lang 'trance', zo'n beetje sinds System F's 'Out of the blue' uitkwam, maar ik snap wat je bedoelt.

(Ikzelf breid het nog weleens uit naar '50.000 mensen in een hele grote hal-trance', ook wel af te korten naar 'stadiontrance'. Bij dingen die meer naar de Afrojack-kant neigen, wordt de term 'pannekoekenhouse' nog weleens gebezigd; is 'pannekoekentrance' misschien een idee?)

Ik hoor de professionaliteit heus wel aan dat nummer af, maar het bestuderen van een betonnen pilaar roept nog meer emotie bij me op. En dat is helaas heel vaak zo bij muziek uit dit genre.

Een vriend van m'n broer noemt dat ook wel 'kermishouse".

Het licht misschien aan mij maar ik vind nog best wel verschil zitten tussen de muziek van Armin van Buuren en die van Afrojack.

Ik ook. Dat van Armin kan ik af en toe nog wel waarderen. Afrojack klinkt mijns inziens dan nog een stuk platter.

Ja, er is wel een verschilletje.

Armin Van Buuren vind ik muzikaal gezien meestal nogal saai, en laat me daardoor gewoon heel erg koud, maar klinkt verder niet heel irritant, afgezien dan van het 'heb je wéér zo'n nummer...'-gevoel. Idem voor Tiësto.

De 'dirty Dutch'-sound (waar onder andere Afrojack toe behoort; EDM is een ándere term die in die muzikale hoek vaak voorbij komt) kan wél behoorlijk irriteren, door een bepaalde leegheid die het nogal eens over zich heeft. Makkelijk effectbejag en zo.

Wat betreft Avicii, helemaal mee eens. Ik verhoog naar een zes

#14: Eminem ft. Rihanna - The Monster
Al is Eminem op zijn nieuwe album zelf wat beter in vorm, vond ik dat album als geheel weer enorm matig. Met name door de vervelende producties en zwakke refreintjes. Dit is de meest logische keus voor de single. Vlotte, gladde productie en een refreintje van Rihanna. Stuk minder zeikerig dan Love The Way You Lie, maar verder niet de moeite waard. Dit soort nummers vind ik niet bij Eminem zijn stijl passen en het is gewoon iets te gelikt. Toch flowt Eminem bij vlagen alleraardigst.
Cijfer: 5

#21: One Direction - Story of My Life
Ik heb mijn afkeer van die commerciële folk waar de top 40 mee volstaat al meerdere malen laten merken. Hoe gelikt en commercieel interessant dat soort folk is geworden blijkt wel uit het feit dat zelfs One Direction die kant opgaan. Voor een boybandballad klinkt het niet heel vreselijk, maar hoe vaker je het hoort hoe meer het tegen gaat staan.
Cijfer: 3,5

#26: Pitbull ft. Ke$ha - Timber
Eerder dit jaar dacht ik dat met de samenwerking van Nate Ruess en P!nk de twee ergste hedendaagse popartiesten bij elkaar waren gekomen. Dit koppel doet daar echter niet voor onder. Waar het nummer van P!nk en Nate Ruess nog relatief meeviel, is dit wel degelijk zo slecht als het papier klinkt. Country-invloeden in hiphop en dance vind ik eigenlijk altijd afgrijselijk en hier werkt dat ook voor geen meter. Plat refreintje van Ke$ha en ongeïnspireerde raps van Pitbull maken het af. Lopende band-werk.
Cijfer: 2

#31: Hardwell & MAKJ - Countdown
Stompzinnige spierballen trance van Hardwell. Maar hij heeft der prijs voor beste DJ gewonnen, dus dan moet het wel goed zijn Ik heb het gevoel alsof er wat hersencellen zijn afgestorven in die 5 minuten.
Cijfer: 1

#36: Deorro - Yee
We gaan net zo stompzinnig verder. Omdat het twee minuten korter duurt dan Hardwell scoort het een half puntje hoger.
Cijfer: 1,5

Ik vind 'm eigenlijk vergelijkbaar met Racoon's Love You More.
Goed, inmiddels kennen we dat liedje nou onderhand wel maar dat was het eerste liedje wat in me opkwam toen ik Niels Geusebroek's nieuwe klassieker hoorde.

Love You More vind ik echt drie keer niks dus gelukkig hoor ik dat er niet in.

Week 46:

#19. Yellow Claw feat. Rochelle - Shotgun
#27. Stromae - Formidable
#31. Ed Sheeran - I See Fire
#37. Cris Cab - Liar Liar

En gezien de alarmschijf maakt Jason Derulo gelukkig gewoon weer kutmuziek, zoals we van hem gewend zijn.

Week 46:

#19. Yellow Claw feat. Rochelle - Shotgun
Niet zo erg als Krokobil (slechter dan dat kan niet) maar eveneens goed voor de vuilnisbelt. Wat beats en achterhaalde, vaak ergerlijke productietrucs, ook autotune maar het allerbelangrijkste - een song die beklijft - hoor ik hier totaal niet in.
Cijfer: 2,5

#27. Stromae - Formidable
Een nummer dat inmiddels op de Belgische radiozenders al platgedraaid is waardoor ik hem beu ben geworden. Geen formidabele song maar wel ruim boven het gemiddelde top-40-niveau.
Cijfer: 6,5

#31. Ed Sheeran - I See Fire
Veel liever zo'n akoestisch liedje dan die overgeproduceerde en geautotunede drek. Maar daarom is het nog geen goed liedje, het kabbelt wat monotoon en spanningsloos voorbij waardoor de verveling snel toeslaat temeer omdat de tekst ook niet sterk is.
Cijfer: 4

#37. Cris Cab - Liar Liar
Dit mag er wel zijn, een lichtvoetig nummer dat lichtjes naar funk en reggae lonkt. Ook al een matige tekst maar best hoorbaar en radiovriendelijk.
Cijfer: 6