De discussie rond de waardering voor ★ als meesterwerk verdient geloof ik nadere uitleg. De algehele waardering voor de nieuwe Bowie is zeer hoog. Maar dat rechtvaardigt nog niet meteen vijf ★★★★★? Toch wel.
Naar mijn bescheiden mening staat er geen slecht nummer op. Daar begint het natuurlijk al mee (er zijn ook meesterwerken waar wel mindere nummers op staan). Het album verveelt na tientallen luisterbeurten nog steeds niet. Sterker nog, de fascinatie neemt met elke luisterbeurt toe.
Muzikaal staat het als een huis. Dat komt deels natuurlijk door de fantastische muzikanten. Maar ook de productie is superieur. En daar komt natuurlijk ook nog eens bij dat Bowie zichzelf muzikaal opnieuw heeft uitgevonden, na het aardige maar bepaald niet vernieuwende The Next Day.
Ook tekstueel is het volop genieten. Veel symboliek en dito verwijzingen. Als Bowie-fan een feest om je in te verdiepen.
Het artwork voor de vinyl-versie is ook om je vingers bij af te likken. Om het nog maar niet te hebben over de twee videoclips voor titelnummer ★ en Lazarus. Het zijn de meest intrigrerende videoclips sinds Ashes to Ashes. Bowie toont opnieuw op eenzame hoogte te staan.
Kortom: ★ verdient het predikaat 'meesterwerk'.

Tja, voor sommige muziek moet je even gaan zitten en luisteren. Zoals bijvoorbeeld de muziek van David Sylvian. Verwacht geen Japan-revisited. Die tijd heeft hij (al heel lang!) achter zich gelaten. Gelukkig stelt David Sylvian opnieuw niet teleur.
Was Manafon op zich al een juweeltje. Deze Manafon Variations mag je gerust een meesterwerk noemen.
Ongeveer de helft van de cd beslaat orchestrale bewerkingen van Manafon-nummers. De andere helft bestaat uit nieuwe nummers. En wat mij betreft zijn dat ook nog eens de hoogtepunten. Maar dat heeft mogelijk te maken met het feit dat de andere nummers toch ook redelijk bekend zijn.
Als je openstaat voor vernieuwende muziek en de immer hemelse stem van David Sylvian, dan is dit misschien wel hét album van 2011!

Bijzondere ervaring. De eerste luister- en kijkbeurt van het nieuwe album van Suede: Night Thoughts, dat pas op 22 januari 2016 zal verschijnen. Moest bij de speciale voorvertoning in Cinema Melkweg, Amsterdam mijn mobiele telefoon inleveren, om te voorkomen dat muziek en film voor die datum zal uitlekken.
Tot mijn verbazing was er maar een handvol journalisten/fans op af gekomen. Tja, het is geen Adele, zal ik maar zeggen. Maar wees gerust, het nieuwe album van Suede valt niet zo tegen als de nieuwe Adele!
Wat betreft het concept, muziek en film. Het is niet voor de eerste keer dat Suede zoiets doet. Bij Dog Man Star ging de muziek ook al vergezeld van videoclips. Maar dat waren toen nog losstaande verhalen. Nu vormt het één lang verhaal. Helemaal duidelijk werd het nog niet de eerste keer, maar het deed me qua sfeer nog het meest denken aan Quadrophenia. Inderdaad, niet heel erg vrolijk makend. Als vormgeving voor de muziek zeker niet onaardig. En als initiatief valt het altijd te prijzen dat artiesten iets meer willen doen dan alleen maar een paar nummers achter elkaar spelen.
Maar uiteindelijk draait het toch om de muziek. En tjonge, wat is Suede weer in bloedvorm. Het begint orkestraal om vervolgens uit te pakken met een reeks aan fantastische, typische glamrock nummers waar Brett Anderson en de zijnen een patent op hebben. Omdat de eerste helft van de 12 nummers in elkaar over lopen, was het me niet helemaal duidelijk wanneer ik naar een nieuw nummer zat te luisteren. Maar een ding is duidelijk: je krijgt de eerste vijf, zes nummers niet de tijd om even op adem te komen.
Halverwege wordt gas terug genomen met een paar prachtige nummers. Ik kreeg soms letterlijk kippenvel. Daarna wordt het tempo nog even weer opgevoerd met onder andere de nieuwe single Like Kids. Niet slecht, maar wat mij betreft wel het minste nummer van het album. Tegen het einde keren we terug naar het eerste nummer, maar met een twist. Want het eerste nummer heet When We Are Young, het ene laatste nummer When We Were Young. En ja, dat is letterlijk en figuurlijk even slikken, want inmiddels hebben we qua verhaallijnen wel de nodige ellende achter onze kiezen. De gitaarsolo gaat door merg en been. Zeer fraai.
Tot slot gaan we er uit met The Fur & The Feathers. Opnieuw erg mooi.

Eerste indruk: Suede in bloedvorm. Night Thoughts is een kruising tussen hun magnum opus Dog Man Star en hun laatste, ijzersterke album Bloodsports. Kortom, een nieuw meesterwerk van Suede. En heel misschien zelfs wel hun beste album ooit?! Poeh hé! Dit album is nu al verzekerd van een hoge notering in mijn lijst van Beste Albums van 2016. En ik was eigenlijk nog bezig met het maken van dit jaars lijstje...
smile-emoticon

Kan ook niet wachten op het concert op 29 januari in Paradiso, Amsterdam! Viva la Suede!

PS De reacties in de zaal waren unaniem lovend. Need I say more?

PPS
Over de samenwerking tussen Suede en Roger Sargent voor de totstandkoming van de film zegt Sarget zelf het volgende: “Suede and I have crossed paths a few times over the years. I sneaked onstage for their ‘93 Glastonbury show to get photos for NME... more recently I was asked directly to do some of the photography for the last album. I was asked to pitch an idea for this film project... I really had no idea what they were wanting or expecting so I tried to write in the least self-conscious way possible. The record deals with a lot of familial themes — life, death, love, anguish and despair; themes that are expanded upon in its visual companion, providing a study of how those elements affect the human psyche. It resonated with me for many reasons, not least because my mother passed away a few days after I started writing a story for the film. The film starts with a man drowning in the waters of a deserted beach at night, as he fights for life, his mind plays out the events that lead him to be there.”