Na het album meerdere keren te hebben beluisterd, kan ik zeggen dat Nightwish wederom weer een fantastisch album heeft neergezet! De eerste luisterbeurt viel mij een heel beetje tegen, maar dat komt denk ik omdat ik (te) hoge verwachtingen had. Maar na meerdere keren alle nummers te hebben geluisterd, kom ik tot de conclusie dat ze het toch maar weer geflikt hebben!

Na meerdere keren het nummer 'The Greatest Show On Earth' te hebben beluisterd, krijgt dit nummer steeds meer kracht. Het nummer 'Alpenglow' is toch wel één van mijn favorieten, samen met 'My Walden' en 'Endless Forms Most Beautiful'.

De single 'Élan' vindt ik niet zo fantastisch, lekker tussendoortje. Ik begrijp wel waarom ze dat nummer als single hebben gekozen, net als bij 'Storytime' en 'Amaranth': Radiovriendelijke nummers waarbij ze mogelijk nieuw publiek kunnen trekken.

Hoop in de toekomst nog veel van Nightwish mét Floor te mogen horen!

Na vele luisterbeurten vind ik dit nog steeds een een geweldig album! Dark Passion Play vond ik ook mooi, maar valt bijna in het niet als zijn grote broer Imaginearum om de hoek komt kijken. Na het horen van Storytime, had ik heel even mijn twijfels. Niet dat ik het nummer niet leuk vond, maar ik hoopte dat het album niet in die stijl (als in catchy abba-achtig) zou blijven. Nadat ik The Crow, the Owl and the Dove had gehoord, kreeg ik er al een stuk meer vertrouwen in.

En toen was het zover, het album lag op mijn deurmat! Eindelijk! Het eerste nummer, Taikatalvi, is een perfect openingsnummer! De stem van Marco weet mij altijd te bekoren, en al helemaal in het Fins. Daarna volgende Storytime. Zoals ik al eerder gezegd heb, een leuk nummer, maar ook geen uitschieter.

Ghost River begon al met een lekker intro. Een kinderkoor, dat is mijn ogen wel gewaagd. Het zou net té kunnen zijn, en onnodig. Maar in dit nummer komt het goed tot zijn recht. Sterker nog, het geeft het nummer een stukje extra pit! Daarna volgende het veel besproken Slow, Love, Slow. Ik moest in het begin erg wennen aan dit nummer. Het is een nummer die ik niet gewend ben van Nightwish. Na een paar luisterbeurten zat het nummer er goed in, en is hij inmiddels makkelijk weg te luisteren.

I Want My Tears Back is echt een nummer waar ik van hou! De stijl, de bombast, en ergens een 'ouderwets' Nightwish-nummer. En ook een mooi aandeel van Marco in dit nummer. Het middenstuk valt bij mij ook goed in de smaak! Scaretale, een apart nummer. Maar ook bij dit nummer komen ze weg met het kinderkoor. En de stem van Marco, geweldig! Het instrumentale Arabesque past er mooi tussen door. Een lekkere afwisseling.

Turn Loose The Mermaids is voor mij persoonlijk één van de mooiste nummers van het album. Het nummer heeft iets, ik weet niet goed hoe ik het kan beschrijven. Vanaf de eerste luisterbeurt viel dit nummer mij al op.

Rest Calm is een lekker nummer tussendoor. Niet echt heel erg bijzonder, maar toch weer mooi gemaakt. Vooral het (rustige) refrein pakt mij wel. En opnieuw flikken ze het weer met het kinderkoor! The Crow, The Owl And The Dove is dan weer een rustig nummer. Een prachtige ballad, heerlijk ontspannend.

Met Last Ride Of The Day komen ze weer hard terug. Net als bij I Want My Tears Back krijg ik hier weer een 'ouderwets' Nightwish-gevoel. Het refrein ligt goed in mijn gehoor, en blijft me vaak in gehoor bij. Song Of Myself vind ik een bijzonder nummer. Eerst een rustig intro, en binnen no time bombast, heerlijk! De gedichten die worden voorgedragen, zijn erg mooi. Gewaagde keuze naar mijn mening, een nummer voor met voorgedragen gedichten, maar het komt hier goed tot zijn recht. Als afsluiter hebben we Imaginaerum. In feite is dit eigenlijk een medley van alle nummers op het album. Het zal vast het aftitelings-nummer worden in de film. In mijn ogen een mooie afsluiter.

Kort samengevat vind ik dit een geweldig album! Het overtreft Dark Passion Play, en Anette heeft hier laten zien wat ze in huis heeft. En hoewel ik Tarja ook een geweldige zangeres vind, ben ik ook meer dan blij met Anette. Op naar het concert 13 april in de HMH!