Nightwish - Imaginaerum (2011)

Binnenkort ga ik dit maar eens checken dan

In aanloop naar het concert in amsterdam en daarna grijs gedraaid.
vind hem steeds beter worden.

En ook het tijdperk Anette is voorbij, ze is niet langer meer de zangeres van Nightwish.

Niemand anders als onze eigen Floor Jansen zal haar gaan vervangen.... in ieder geval voor de rest van de tour.

Leuk! Ik ken haar eigenlijk niet geweldig, moet snel eens iets van After Forever checken...

Oei! Dat is wel een schok. Wat is er gebeurd?

Info

Klinkt een beetje vreemd moet ik zeggen... Annette heeft blijkbaar toch een egootje, zo'n tour kun je toch niet zo maar cancellen?

Als het zo is dat haar gezondheid is gebruikt als excuus, dan moet je je afvragen of de heren wel heel correct zijn. Met het afscheid van Tarja was er in ieder geval nog de schijn dat haar ego haar tegenwerkte in de onderlinge werkomstandigheden, maar als de gezondheid van Olzon in dit geval is gebruikt om haar eruit te werken, dan is het wel triest en beschamend. Maar goed, de vorige tour was er ook al veel commotie rondom Anette, dus ik zou er mijn hand niet voor in het vuur willen steken..

Hier wat Nightwish en Anette zelf te zeggen hebben:

Press statement

Another chapter of the Nightwish story has ended today. Nightwish and Anette Olzon have decided to part company, in mutual understanding, for the good of all parties involved.

In recent times it has become increasingly obvious that the direction and the needs of the band were in conflict, and this has led to a division from which we cannot recover.

Nightwish has no intention of cancelling any upcoming shows, and as a result we have decided to bring in a substitute vocalist starting in Seattle 1.10.2012. Her name is Floor Jansen from The Netherlands (ex-After Forever, ReVamp), and she has graciously stepped in to help us complete the Imaginaerum world tour.

We are all strongly committed to this journey, this vehicle of spirit, and we are sure that this will lead to a brighter future for everyone.

We forever remain excited about the adventures to come, and we are extremely proud of the two beautiful albums and the wonderful shows we shared together.

- NIGHTWISH & Anette Olzon

Wel heel erg standaard en afgezaagd persbericht.Ze zijn volgens mij niet erg goed in afscheid nemen. was volgens mij niet de meest sympathieke methode.voor de tweede keer op rij.
Vind Floor Jansen wel een geweldige plaatsvervanger die op langere termijn ook beter bij Nightwish past .

Nou het is deze keer wel zo dat toch echt Anette de band heeft verlaten. Bij Tarja was het natuurlijk zo dat ze eruit werd gezet.

misschien vanwege het feit dat ze teleurgesteld was dat ze zonder haar opgetreden hebben
maar ik heb niet de indruk dat ze er erg rauwig om zijn anders hadden ze de tour afgeblazen

Schijnt zelfs zo te zijn dan Floor al langer wist dat ze eind november/december tour moest doen.
Afscheid Annette uit Nightwish leek langer gepland, alleen stroom versnelling gekregen.


Tja, afwachten wat nieuwe zangeres wordt. Imaginaerum is een fantastische cd, net zoals Oceanborn.

Imaginaerum is een fantastische cd inderdaad, net als Dark Passion Play. Ze hebben twee mooie albums gemaakt met Anette, maar ik ben toch erg benieuwd naar het verloop van deze wending. Wat mij betreft wordt Floor Jansen de nieuwe zangeres, ze kan zowel de nummers van het Tarja-tijdperk als die van Anette goed brengen.

Daar is precies waar het Nightwish nu aan schort. Iemand die het oude werk overtuigend op het podium kan vertolken. Op plaat sloeg Nightwish mijns insziens een verfrissende weg in. Dark Passion Play was nog wat onwennig, maar op Imaginaerum viel alles voor de nieuwe samenstelling op de juiste plek. Lekker bombastisch, maar tegelijkertijd ook wel luchtig en vooral enthousiast en aanstekelijk..

dan maar weer vragen of tarja toch wil terugkomen

Tarja terug komen? Dat zou fantastisch zijn, al zie ik dit niet meer snel gebeuren.
Zowel,..zou de magie en oprechtheid in hun muziek nog steeds zo zijn als in hoogtijdagen.
Hoe goed deze zeer geschoolde artiesten ook stuk voor stuk zijn, de klik wat ooit tussen de rest van Nightwish en Tarja zal volgens mij, mocht het er ooit van komen nooit meer geevenaard worden naar vroegere maatstaven.
Ik weet niet wat er precies allemaal binnen Nightwish gebeurt maar ik ben bang dat ze door hun eigen veeleisendheid, en dan metname naar de zangeressen hun eigen glazen aan het ingooien zijn, want volgens mij is de populariteit al een tijdje tanende, ondanks hoe goed deze cd ook is.

De film Imaginaerum is een aanrader!

Het tweede album met Anette Olzon en die lijkt in haar rol gegroeid. Ze zingt werkelijk geweldig (hoewel ik een glimlach niet kan onderdrukken als ze weer eens ‘riever’ in plaats van ‘river’ zingt).

De opener is een lekker, korte, door Hietala in het Fins gezongen nummertje. ‘Storytime’ is de eerste single. Ik kwam hier al de opmerking ‘Abba met een stevig gitaartje eronder’ tegen. Het klinkt in ieder geval erg lekker, de riff doet wat denken aan die van ‘Master Passion Greed’. ‘Ghost River’ is het eerste topnummer. Geweldige riff, duistere sfeer en tekst en de maniakale vocalen van Hietala in het refrein (sommigen vinden zijn stem karikaturaal, ik kan hem erg goed hebben). ‘Slow, Love, Slow’ is weer een soft intermezzo tussen het symfo-metal geweld, hoewel het naar het einde toe harder wordt. ‘I Want My Tears Back’ rockt weer lekker weg en krijgt door een doedelzak weer een heel eigen geluid. ‘Scaretale’ is een apart nummer, met een heel ‘griezelige’ sfeer. Olzon laat zich hier van haar engste kant horen en ook Hietala’s ‘act’ is geweldig. Instrumental ‘Arabesque’ voegt naar mijn idee niets toe aan het album en had derhalve beter weggelaten kunnen worden. ‘Turn Loose the Mermaids’ is weer een mooi, rustig nummer. ‘Rest Calm’ is lekker zwaar, een beetje doomy. Dit wordt afgewisseld met rustige passages. Op de een of andere manier verdraag ik Hietala’s zang hier wat minder. Het sleept op het ook maar moeizaam naar het einde. De tweede single, het door Hietala geschreven ‘The Crow, the Owl and the Dove’ volgt. Wederom een erg rustig, mooi nummer. Hierna volgt meezinger ‘Last Ride of the Day’, een heerlijk nummer met een fijne opbouw van het couplet tot aan het refrein. ‘Song of Myself’ is de epic hier en in tegenstelling tot sommigen vind ik het een geweldig nummer, ook het tweede deel met de voorgedragen gedichten over de opbouwende muziek. Het afsluitende titelnummer is een orkestrale medley van de rest van het album. Had niet gehoeven, is wel erg leuk.

Op basis van wat ik van de eerdere albums ken, denk ik dat ik dit Nightwish’ beste album vind. Vanwege dat ene mindere nummer en een paar kleine dingetjes geen 5, wel 4,5 sterren.

Is geen doedelzak maar zijn Uileann Pipes. Verder leuk stukje! Kan me er goed in vinden

Als het ware een Ierse doedelzak.

Ok dat wist ik dan weer niet. Klinkt wel heel anders dan een niet-Ierse doedelzak dan.

Het is in ieder geval wat wiki zegt. Ik heb wel een zwak voor al die Keltische instrumenten, zo ook de Low Whistle vind ik erg mooi. Ik begrijp dat ene Troy Donockley daar allemaal verantwoordelijk voor is hier.

Ja klopt. Hij is nu overigens officieel lid van de band geworden, las ik. Dat belooft alleen maar mooie tijden voor Nightwish

Ik wist dat het Uilleann Pipes genoemd werd, maar even doorklikken op wiki leerde mij dat inderdaad een soort Ierse doedelzak is.

Inderdaad benieuwd welke richting Nightwish uitgaat met hun twee nieuwe vaste bandleden (Troy & Floor).

Enfin,
Imaginarum staat nog steeds als een huis. Fabelachtige cd.

Ik denk dat ze nu dubstep gaan maken.

Ik ben ook wel benieuwd 'hoe het gaat klinken'. Holopainen blijft de dictator daar volgens mij.

Na drie jaar heb ik mij toch eens gewaagd aan dit album, ik durfde eigenlijk niet na Dark Passion Play. Na het vertrek van Tarja kon ik absoluut niet wennen aan Anette, zoals veel. Ik vind de zang op DPP tenenkrommend slecht en kom dan ook niet door het album heen, ook al is het muzikaal dik in orde. Maar haar zang op dit album is compleet anders en tot mijn verbazing houd ik wel van de manier waarop ze nu zingt, de nummers passen ook goed bij haar stem. Ben ook erg benieuwd hoe het nieuwe album met Floor gaat worden, zij is erg goed ook.

De eerste Single voor het nieuwe Nightwish album heet Élan en zal 13 februari worden uitgebracht! Ik ben enorm benieuwd!

Hier de cover: https://scontent-b-ams.xx.fbcdn.net/hphotos-xpf1/v/t1.0-9/1948160_10154930999595068_1224925425596728674_n.jpg?oh=0dd4c32a75d67ec211e701fab955eb7b&oe=5514C4BC

Ik heb dit album nogal laat 'ontdekt', maar moet zeggen dat ik wel erg blij ben dat ik hem toch gevonden heb. Zeer goed album, goede muziek, erg sterke zang (nummers passen perfect bij Anette's stem), pakkende gitaarsolo's en een erg grote diversiteit aan nummers. Dit laatste kan ook een nadeel zijn, maar door het tekstuele thema, dat door het hele album loopt stoort het mij nergens. Het klinkt alsnog als 1 geheel.

Ook dit album van Nighwish kan na zoveel jaar moeiteloos overeind blijven, vind ik. Net zoals de voorganger, DPP, staan hier ook wat mindere nummers op (vooral de softere nummers kan ik minder goed lijden, ze kabbelen maar door), maar daarentegen ook erg aangename, zoals scatetale, waarin Anette net even wat anders (enger) zingt dan gebruikelijk. Het echte avontuur hoor ik op dit album minder dan op zijn voorganger, maar een aantal nummers blijven spannend, ook als je ze jaar op jaar blijft draaien. Bij Nightwish kom ik toch echt wel voor het hardere werk, en dat heeft dit album wel (zij het niet in overvloed).
Zeker gezien de opvolger met Floor toch redelijk anders klinkt, en ik daar voor een enkel nummer op dat album toch een compositorische armoede zie ontstaan (dat geldt overigens niet voor de epic), kan ik deze plaat toch goed waarderen.

In mijn toenmalige recensie op metalfan.nl heb ik het album met een 73/100 beloond omdat ik vond dat de band zich er bij vlagen echt makkelijk vanaf maakte (I Want My Tears Back) of gewoon matig werk leverde (Song Of Myself). Ik vind I Want My Tears Back nog steeds oppervlakkigheid ten top (van het type 'gooi er wat folk bij en de fans slikken het wel'), maar een song als Rest Calm vind ik nu echt wonderschoon.

Het belangrijkste punt is ook echt wel dat Olzon dit keer echt goed in haar rol gegroeid is. Waar ze op het vorige album bij vlagen wat vlak klonk, gaat ze hier goed tekeer op een nummer als Scaretale, toont ze haar meest sexy kant op Slow, Love, Slow en laat ze op Turn Loose The Mermaids haar engelenstem weer optimaal horen. Mijn vrees zat hem vooral in hoe Song Of Myself nu zou bevallen. Het antwoord is een welgemeend "eh... kan erger, maar ook zoveel beter". Er is een opbouw naar iets groots, maar het nummer valt plat met de spoken word stukken. Een heel geforceerde manier van gevoelens oproepen, en dat is erg jammer op een album dat ik bijna een hogere score had gegeven dan nu. Had dit nummer a la Ghost Love Score muzikaal groots laten eindigen, om vervolgens het album met de spoken word stukken te laten afsluiten.

Desalniettemin heb ik nu zoveel meer genoten van de muziek dan ik toen in 2011 deed en dat is iets dat ik met alle liefde meeneem. Met uitzondering van twee songs loopt het verder als een klok.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Century Child
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Imaginaerum
6. Angels Fall First
7. Dark Passion Play
8. Once

Dat dit album zo goed bevalt, mag best een verrassing genoemd worden. Dark Passion Play was geen beste kennismaking met Anette Olzon. Vocaal niet, maar ook instrumentaal niet. Op Imaginaerum heeft Anette haar plaats gevonden en zingt ze met overtuiging. Ze kan zelfs lekker freaky uit de hoek komen en heel zwoel. De muziek gaat nu echt veel meer richting filmmuziek. Geen verrassing, aangezien Tuomas zijn liefde ervoor nooit onder stoelen of banken geschoven heeft. Het zorgt ervoor dat de pakkende losse nummers er niet meer zijn, maar het album meer een geheel geworden is. Tijdens het luisteren moet ik vaak denken aan The Lord of the Rings of een game als Elder Scrolls: Morrowind. Het is dus avontuurlijk, goed verzorgt en kakt slechts op weinig momenten in. Het is bij vlagen ook behoorlijk een soundtrack. Dat maakt het wat lastig te behappen, al maken de rijke orchestraties het wel echt mooi.


Tussenstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Imaginaerum
5. Angels Fall First
6. Once
7. Dark Passion Play