Nightwish - Imaginaerum (2011)

Nightwish fan sinds Oceanborn, wat nog steeds mijn favoriete Nightwish cd is (gevolgd door Century Child).


Dark Passion Play had het m.i. net niet.

Imaginaerum daarentegen wel. Redelijk vernieuwende composities. Discussie over wel of niet metal genoeg interesseert me niet.


Slow, love, slow had buiten het eind gedeelte niet gehoeven. En het 'grote' nummer is minder dan Poet and the Pendulum, Beauty of the Beast en Ghost Love Score. Helaas.

Daarentegen vind ik Storytime, I want my Tears Back, Last Ride of the Day and Rest Calm ijzersterk. Ook dat owl, dove etc komt goed uit de hoek.

Het is een slimme cd waarin beter de nieuwe zangeres wordt ingepast. DPP was qua compositie nog steeds Tarja gericht.

Na vele luisterbeurten vind ik dit nog steeds een een geweldig album! Dark Passion Play vond ik ook mooi, maar valt bijna in het niet als zijn grote broer Imaginearum om de hoek komt kijken. Na het horen van Storytime, had ik heel even mijn twijfels. Niet dat ik het nummer niet leuk vond, maar ik hoopte dat het album niet in die stijl (als in catchy abba-achtig) zou blijven. Nadat ik The Crow, the Owl and the Dove had gehoord, kreeg ik er al een stuk meer vertrouwen in.

En toen was het zover, het album lag op mijn deurmat! Eindelijk! Het eerste nummer, Taikatalvi, is een perfect openingsnummer! De stem van Marco weet mij altijd te bekoren, en al helemaal in het Fins. Daarna volgende Storytime. Zoals ik al eerder gezegd heb, een leuk nummer, maar ook geen uitschieter.

Ghost River begon al met een lekker intro. Een kinderkoor, dat is mijn ogen wel gewaagd. Het zou net té kunnen zijn, en onnodig. Maar in dit nummer komt het goed tot zijn recht. Sterker nog, het geeft het nummer een stukje extra pit! Daarna volgende het veel besproken Slow, Love, Slow. Ik moest in het begin erg wennen aan dit nummer. Het is een nummer die ik niet gewend ben van Nightwish. Na een paar luisterbeurten zat het nummer er goed in, en is hij inmiddels makkelijk weg te luisteren.

I Want My Tears Back is echt een nummer waar ik van hou! De stijl, de bombast, en ergens een 'ouderwets' Nightwish-nummer. En ook een mooi aandeel van Marco in dit nummer. Het middenstuk valt bij mij ook goed in de smaak! Scaretale, een apart nummer. Maar ook bij dit nummer komen ze weg met het kinderkoor. En de stem van Marco, geweldig! Het instrumentale Arabesque past er mooi tussen door. Een lekkere afwisseling.

Turn Loose The Mermaids is voor mij persoonlijk één van de mooiste nummers van het album. Het nummer heeft iets, ik weet niet goed hoe ik het kan beschrijven. Vanaf de eerste luisterbeurt viel dit nummer mij al op.

Rest Calm is een lekker nummer tussendoor. Niet echt heel erg bijzonder, maar toch weer mooi gemaakt. Vooral het (rustige) refrein pakt mij wel. En opnieuw flikken ze het weer met het kinderkoor! The Crow, The Owl And The Dove is dan weer een rustig nummer. Een prachtige ballad, heerlijk ontspannend.

Met Last Ride Of The Day komen ze weer hard terug. Net als bij I Want My Tears Back krijg ik hier weer een 'ouderwets' Nightwish-gevoel. Het refrein ligt goed in mijn gehoor, en blijft me vaak in gehoor bij. Song Of Myself vind ik een bijzonder nummer. Eerst een rustig intro, en binnen no time bombast, heerlijk! De gedichten die worden voorgedragen, zijn erg mooi. Gewaagde keuze naar mijn mening, een nummer voor met voorgedragen gedichten, maar het komt hier goed tot zijn recht. Als afsluiter hebben we Imaginaerum. In feite is dit eigenlijk een medley van alle nummers op het album. Het zal vast het aftitelings-nummer worden in de film. In mijn ogen een mooie afsluiter.

Kort samengevat vind ik dit een geweldig album! Het overtreft Dark Passion Play, en Anette heeft hier laten zien wat ze in huis heeft. En hoewel ik Tarja ook een geweldige zangeres vind, ben ik ook meer dan blij met Anette. Op naar het concert 13 april in de HMH!

De package was te mooi om te laten liggen... Maar waarom opnieuw weer een instrumentale cd erbij doen? Daar begrijp ik niets van. Hoopt men misschien dat Turunen een eigen versie opneemt ofzo?
Op de muziek kom ik nog wel een keer terug. De eerste indruk was uitstekend.

Tja, hoeveel fans zouden er eigenlijk zijn die de package toch vooral voor de instrumentale cd kopen en dan de stem van Tarja daarbij denken?

De (zanglijnen op deze) nummers zijn toch duidelijk meer voor Anette gemaakt dan die van het vorige album, iets wat Tuomas ook al aangaf. Verder is de muziek ook gewoon beter dan op Dark Passion Play (Scaretale, Turn Loose the Mermaids!), al overspeelt Tuomas hier en daar toch wat zijn hand (Slow Love Slow, en het tweede deel van het in essentie prima Song of Myself). Nee, Nightwish is nog zeker niet voorbij.

Heeft die instrumentale cd niet iets met de film te maken?

Geen idee. Net als bij de vorige plaat zit gewoon een extra schijfje met alles erop en eraan, op de vocalen na. Een karaokeschijf, zeg maar.

Yep, gewoon recht toe recht aan instrumenteel.


Persoonlijk vind ik Imaginaerum steeds beter en beter worden. Zomaar top 10 ingevlogen.

Een meesterlijke achtbaan door een pretpark.

Af en toe wel heel vrolijke riedeltjes (noemen ze geloof ik Folk), maar verder is dit gewoon een lekker stuk. Discussie over wie er zingt is niet interessant, ze past hier bij de muziek.

Mijn eerste kennismaking met Nightwish, en dit album bevalt me erg goed. Ik ga me binnenkort eens verdiepen in de wereld van Symphonic Rock/Metal. Tot dusver ben ik alleen zeer bekend met Dream Theater en Within Temptation.

Imaginaerum, het laatste nummer zal vast nog vaak in films gebruikt worden. Wat is dat mooi zeg.

Zeker in één;-) Dit zou zo maar eens als aftiteling gebruikt kunnen worden

Zou 't vooral goed doen na het eind van een veldslag in een "middeleeuwse film" of iets in die richting. Ja, prachtig, voel de victorie en het verdriet om dierbaren die men in de strijd heeft verloren.

Dit album zie ik voor mezelf als de meest verrassende ontdekking van 2011. Ik heb me afgelopen jaar vooral bezig gehouden met indie- muziek en ik was duidelijk toe aan wat anders. Toen beluisterde ik deze sprookjesachtige, bombastische en filmische muziek van Nightwish. Kitsch op z’n best.

Ik zou willen vragen of de andere albums van Nightwish ook zo mooi zijn aangekleed met orkestrale instrumentatie, want dat maakt de muziek van de band alleen maar sterker denk ik.

Het album blijft qua instrumentatiekeuze steeds verrassen. Zo vormt de doedelzak in ‘I want my tears back’ een leuke kwinkslag. Zeker op het eind wanneer er wordt samengespeeld met zwaar geschut van de elektrische gitaar. ‘Slow, love, slow’ begint als een Jazz nummer, met begeleiding van de contrabas, waarin dan toch de strijkers uit de kast worden gehaald, en zelfs een blues gitaar.

Het hoogtepunt van het album komt dan nog. Scaretale doet me genieten van het brede scala instrumenten dat daarin te horen is, de afwisseling en dynamiek en bovenal de formidabele compositie. De spanning wordt de eerste halve minuut goed opgebouwd. Daarna komt er een schattig kerstkoortje voorbij, dat me doet denken aan dat bekende deuntje van Harry Potter. Al gauw slaat de stemming weer om. De overgang halverwege, naar de vieze circusact toe, is ook briljant gedaan. Het hoogtepunt in het nummer is daar te vinden waar alles samenkomt, van 5:38 - 6:12. Het lied had wat mij betreft ook al daar mogen eindigen. Maar Nightwish heeft besloten het weer rustig af te bouwen met het kinderkoor en eindigt in de Efteling bij het land van laaf. Er zit zo veel meer in dit nummer dan dat ik hier kan beschrijven. Geef het een luisterbeurt of 3 en je bent verkocht.

De afsluiter ‘Imaginaerum’ is een korte, volledig klassieke uitvoering van het album. Uit bijna alle nummers zijn delen terug te horen. Ik had deze graag nog wat langer gehad, maar helaas blijft het bij 6:18.

Hou je van klassiek, stevige gitaren en bombast, dan is dit haast verplichte kost voor je.

Bravo!

Epica en Therion zijn naar mijn mening nog beter in het genre orkestrale metal, los van wat powermetal-bands.

Vanaf Once speelt Nightwish trouwens een beetje in deze stijl.

Bedankt jasper, voor deze reactie

Mwah, in mijn ogen is Nightwish de meest bombatisch en orchestrale metal band die ook het geld heeft voor een echt orkest in de opnames.

Therion komt inderdaad ook enorm in de buurt, maar is van een totaal andere orde als je het mij vraagt.

Epica is erg leuk en heeft ook veel klassieke insteken, maar kan qua orchestraliteit en bombasme niet aan Nightwish tippen.

Dat is nauwelijks een geldkwestie, een orkest neem je zo op in je muziek. Op dit album wordt het wel op een overdadige manier ingepast, maar dat is een keuze.

Ik geef die bands aan omdat die in een vergelijkbare stijl spelen, of ze misschien niet precies zoveel bombast hebben als Nightwish lijkt me niet relevant.

Persoonlijke mening :
Imaginaerum is beste orkest invullig die ik heb meegemaakt op een cd.

Vooral de viool stukken op Turn Loose the Mermaids & Imaginaerum zijn kippevel fantastisch.

De cd wordt steeds beter. Kan ik meer liedjes als favo aanklikken?

Dat lijkt me niet. Een orkest inhuren kost een boel centjes.
Pas vanaf Once genereerde Nightwish genoeg om met een echt orkest op de proppen te komen. De albums daarvoor komen de orkestrale dingen op de koren na uit een doosje.

Zeker een orkest zoals Nightwish ingehuurd heeft kost ontzettend veel geld. Ik heb destijds van Dark Passion gehoord dat het hele proces een half miljoen euro heeft gekost. Vergis je er dus niet in. Nightwish is ook verreweg het beste in de opnames van een orkest en orkestraal gezien ook het beste. Epica klinkt in dat opzicht juist meer fout dan dat ze het goed doen.

Dat lijkt me arbitrair. De kunst is om de partijen onderdeel te laten zijn van de muziek. Ik vind dat Therion daar net wat beter in is. Dat zijn klassiek getinte composities met een metalen jasje. Nightwish is een hardrock/powermetalband met een stevig orkestraal decor. De overdaad vind ik bij Nightwish altijd wel charmant.
Ik irriteer me wel erg aan de mannelijke vocalen. Dat mag best wat minder de volgende keer.

Dan zal ik in de war zijn met bepaalde elektronische toevoegingen, ik hoor het tegenwoordig namelijk bij zoveel bands.

Een orkest (zeker het LPO orkest dat Nightwish heeft gebruikt) is echt niet te betalen.

Marco vertelde het ook nog eens tijdens een interview, dat ze het orkest zo efficiënt en zo snel mogelijk correct op de tape moesten hebben staan, omdat het anders niet te betalen was.

En vergeet de Oostenrijkse Edenbridge niet, met de weergaloze Sabine Edelsbacher op zang. Ik heb ze live gezien, en die meid zingt gewoon het dak van het pand af. Deze band gebruikt ook hele echte orkesten op sommige albums, en is misschien nog iets melodischer dan Nightwish (en soms net iets minder "over-the-top")..

Daar heb ik al weleens wat van gepindakaasd.

Ooit zal je mijn mening erover horen...

The heart asks pleasure first (een B-kantje op een single, nota bene!) is ook echt fantastisch...!

... vind ik

Deze is blijkbaar wel goed? Of vergis ik mij?

Kijk naar het gemiddelde cijfer, volgens mij blijkt daar best een positieve waardering uit.

Heerlijke muziek, halverwege het album in slaap gesukkeld

Nightwish maakt een consistente en geïnspireerde indruk op Imaginaerum. Annette Olzon lijkt haar draai helemaal gevonden te hebben ofschoon Dark Passion Play mij ook al veel beter beviel dan de plichtmatige albums Once of Century Child.

Vooral in de meer poppy deuntjes vind ik Nightwish op haar sterkst. De overdadige bombast biedt een mooi tegenwicht aan de verder vrij lichte songs. Imaginaerum bevalt leuke, eenvoudige catchy melodielijnen in een aantal zeer vlotte songs en er af en toe ook nog eens een prachtige ballade zoals het ontroerende Slow, Love, Slow.

Enige minpunt is de vervelende aanwezigheid van de mannelijke vocalist. Als een soort bos tekenfilmfiguurtje komt hij regelmatig de pret verstoren met zijn onbedoeld karikaturale stemgeluid. Het lijkt wel alsof het per album erger wordt. In de oren van de Nightwishfans zal het wel zo moeten anders had deze man al lang een rol duct tape over zijn lippen geplakt gekregen. Verder niets dan hulde voor Imaginaerum.

Imaginaerum by Nightwish
trailer