Omdat ik deze plaat inmiddels hoog in mijn top 10 heb staan, heb ik toch maar even de moeite genomen om een wat langer stukje te schrijven.

Andrew Bird, een man die voor mij de term 'muzikant' meer dan waarmaakt. Wanneer ik hem hoor of zie spelen denk ik altijd weer: hier is iemand aan het werk die passie heeft voor muziek en weet hoe hij muziek moet maken. Iemand die zijn instrumenten beheerst.

Het album opent met een instrumentaal nummer, met veel strijkers. Mooi en warm. Dat zijn eigelijk 2 termen die het hele album in het kort omschrijven. Bij Sovay horen we dan voor het eerst de warme stem van meneer Bird. Schitterende track, een van de hoogtepunten van dit album. Mooie ingetogen gitaar loopjes, zachte brushes op de drum, hier en daar wat toetsen, en er is zelfs al wat van het befaamde gefluit te horen. A Nervous Tick Motion of the Head to the Left kenmerkt zich dan door die fluit melodieën. Erg leuk en speels. Fake Palindromes opent een stuk hectischer. Voor mij had dat niet perse gehoeven, maar gelukkig kent het nummer ook rust. Opzich een redelijke hele redelijke track, maar voor mij toch de minste van de plaat.

Measuring Cups is voor mij dan het beste nummer van het album en tevens mijn kennis making met Andrew Bird. Daar zal dan altijd wel een stukje persoonlijke betekenis bij zitten. Desalniettemin een schitterende gevoelige track, subtiele strijkers... fantastisch! Breaking on A Myth slaat dan net een wat andere weg in. Minder warm, maar daarom niet minder mooi. De viool stukken zorgen er voor dat het allemaal goed uit de verf komt en er genoeg spanning valt te beleven. Het wordt dan weer een stuk zoeter bij Masterfade. Mooi nummer waar we weer gefluit kunnen horen, en ook hier en daar wat subtiele klanken die ontstaan door het tokkelen op de viool. Ik blijf dat altijd een ontzettend mooie manier van viool spelen vinden. Dat is nou echt geluid waar ik op verliefd kan worden. Op dit moment besef ik mij altijd weer wat voor een geweldige muziek deze plaat bevat.

Opposite Day begint ietwat sprookjesachtig en maakt daarna wederom gebruik van subtiele strijkers en tokkel geluiden.
Dan worden de subtiele tokkel klanken van de viool naar de voorgrond gehaald en gaan nu een hoofdrol spelen in Skin Is My. Een iets ruigere track, die goed uit de verf komt en waarbij de percussie ook een meer opvallende rol gaat spelen. Lekkere rauwe en afstekende solo ook. Een nummer als dit laat zien dat er een perfecte balans aanwezig is op dit album, waardoor het nooit te zoet wordt en er genoeg valt te ontdekken. Meneer Bird heeft veel in huis.

In The Naming of Things is de gitaar dan weer duidelijker aanwezig. Maar het zijn vooral de strijkers die de solo verzorgen waardoor de track interessant wordt. MX Missiles brengt weer wat meer rust. Mooi gitaar getokkel, hier en daar een leuk belletje en een warme stem doet de rest.

Dan krijgen we een muzikaal intermezzo. Daar waar het openingsnummer mooi en warm was, is deze een stuk killer en ijziger, maar wel een schitterend stukje muziek en tevens een mooi contrast. Tables and Chairs klinkt weer erg warm en lief, met leuke belletjes. Schattig nummertje. Een geweldig album wordt dan afgesloten door The Happy Birthday Song. Een track die voor mij nog eens benadrukt dat ik wederom heb genoten van een geniaal stukje muziek.

Andrew Bird heeft mij laten kennis maken met een meesterwerk van een plaat, waar ik werkelijk niks op kan aanmerken. Hier is een muzikant met passie en liefde aan het werk geweest en heeft een fantastisch stukje muziek afgeleverd. Een schitterend tapijt van warme en subtiele klanken, maar met voldoende contrast om de spanning erin te houden. Dit album is in korte tijd gegroeid tot een van mijn favorieten, en blijft voorlopig nog lange tijd in mijn top 10 vertoeven. 5 sterren met een griffel!

Het heeft even geduurd voordat ik wist wat ik aan moest met dit album. Toen ik hem in het begin luisterde pakte het me allemaal niet zo. Uiteindelijk is het kwartje wel gevallen, maar nog steeds is er niet de overtuiging zoals bij veel van zijn andere albums. Er staan geweldige stukken op, maar ook heel erg wisselvallige (misschien zelfs saaie) nummers. Uiteindelijk valt de balans wel ruim positief uit.

Fiery Crash is dan zo'n een nummer wat wel aardig is. Een beetje een voorzichtige opener. Ik had liever een mooi instrumentaal stuk gezien, zoals bij the Mysterious Production of Eggs. Maar ik zie in dat ik dat album niet altijd als referentiekader erbij moet halen. Deze plaat heeft andere kwaliteiten. Imitosis vind ik dan wel weer erg goed. Dit nummer stond al in een andere uitvoering op Weather Systems, maar daar vond ik hem eigelijk een beetje zeurderig overkomen. Hier vormt het een geweldige track. Warm viool getokkel zet de toon, met daaronder een voorzichtig slag gitaartje. Dit nummer is ook als single verschenen en dat verbaast me niks, gezien het feit dat het nummer erg toegankelijk is en een vrij standaard opbouw kent, maar daar is opzich niks op aan te merken. Ik vind het in ieder geval een van de hoogtepunten van het album.

Heretics brengt dan een hoop sfeer. Het doet zelfs een beetje oosters aan met de strijkers. Geniale track. De uitvoering die hiervan te vinden is op de EP Soldien On is ook zeker de moeite waard.
Het wordt dan weer wat minder met Dark Matter. Geen slecht nummer, maar het overtuigd ook nergens. Plasticities zet dan weer een wat warmere toon. Mooi ingetogen nummer.
Dan kom ik met Armchairs altijd een beetje op een moment dat ik liever wil verder skippen. Dat zegt dan eigelijk al genoeg. De intro is wel mooi, maar daarna wordt een andere lijn ingezet, en moet geeft het nummer alle kwaliteit uit handen. Zonde.

Simple X is een beetje vreemde eend in de bijt, maar wel erg leuk. Hier kan ik wel wat mee. Geen hoogstandje waar uitbundig wordt uitgepakt, maar dat poogt het nummer ook helemaal niet. Wel de eerste track waar de percussie wat meer naar de voorgrond wordt gehaald. Een welkome afwisseling dus.
Het instrumentale The Supine kan mij ook goed bekoren. Nou heb ik altijd al een vrij hoge dunk van meneer Bird's instrumentale capaciteiten. Een gitaar of viool virtuoos is het niet, maar hij weet wel op een bijzondere manier alle instrumenten zelf tegelijk te bespelen en te combineren (er dient opgemerkt te worden dat het om een loop-artist gaat). Hier resulteert dat in een mooi en warm intermezzo dat perfect over gaat in het volgende nummer: Cataracts, dat zich wat treuriger voordoet. Desondanks een degelijke track.

Een van de andere toppers is dan Scythian Empire. Een piano intro gevolgd door vocalen, maar waar onderliggend subtiele viool klanken zijn te horen die een ontzettend belangrijke rol spelen. Vervolgens worden de fluit kunsten van Andrew naar de voorgrond gehaald: een heerlijk aanstekende melodie als gevolg.

Was hij dan maar gestopt met het album. Spare-Ohs is namelijk een nummer dat een hoop potentie heeft bij het openen, maar dan omslaat met een ronduit slecht en zeurderig refrein. Ongelooflijk hoe een mooie intro zo teniet kan worden gedaan. Hier had veel meer in gezeten.
Gelukkig wordt er dan nog het een en ander recht gezet met het instrumentale slot nummer Yawny at the Apocalypse. Dat verteld me dan weer hoe mooi de muziek kan zijn.

En dan zit der luisterbeurt er al weer op. Over het geheel is het zeker een sterke en sfeervolle plaat. Alleen jammer dat er vlak voor het einde dan zo'n minder nummer moet worden tussen gepropt, waardoor ik me toch altijd weer een beetje loop te ergeren en een beetje vroegtijdig wakker wordt uit de muzikale beleving. Het eind nummer probeert een hele hoop goed te maken, en slaagt daarin ook tot op zekere hoogte.
Wat verder opvalt aan dit album is dat hij veiliger is en ook wat meer gericht is op het grote publiek. Waarschijnlijk is dat vooral te wijten aan het feit dat veel nummers een standaard opbouw kennen en dat er zeer zuinig is gedaan met instrumentale stukken (veel mensen willen op de een of andere manier altijd vocalen bij muziek hebben om het mooi te vinden?). Vooral dat laatste vind ik jammer, want ik ben altijd erg gecharmeerd van Bird's instrumentale werk en vooral ook zijn manier van spelen. Zoals al eerder gezegd is het een loop-artist die alle instrumenten zelf bespeelt (de liefhebbers moeten maar eens googelen op zijn naam om te zien wat ik bedoel). Een erg indrukwekkende manier van spelen. Maar zoals al eerder gezegd: deze plaat heeft zijn eigen kwaliteit, en mijn oordeel zal vast nog wel omhoog gaan op het moment dat ik me over de wat mindere nummers heen kan zetten. 4*

Op de een of andere manier heb ik altijd de neiging om hele lappen tekst neer te zetten bij een album van Andrew Bird. Er is dan ook altijd zo veel te vertellen over zijn muziek.

Zo ook bij dit nieuwe album. Ergens was ik een beetje bang dat hij zou tegenvallen. Hij produceert al jaren lang geweldige platen, waar bijna alleen maar een stijgende lijn in zit. Het zou toch een keer over de top heen moeten zijn? Bovendien hoorde ik berichten dat dit zijn doorbraak album bij het grote publiek moest worden. Dat gun ik hem natuurlijk van harte, maar ik was bang dat dit zou leiden tot bravere muziek en misschien zelfs een definitieve afrekening met de instrumentale stukken (mensen willen immers altijd vocalen hebben op de een of andere manier).
Bij zijn geweldige concert in een kerk in Amsterdam wist hij mij gelukkig al redelijk gerust te stellen, toen hij een aantal van zijn nieuwe stukken opvoerde.

En nu is dan eindelijk het hele album te beluisteren. En de conclusie vooraf is meteen: hij is nog lang niet over zijn top heen. Hij borduurt gewoon verder op laatste 2 albums, al vindt ik hem een stuk beter dan Armchair Apocrypha die ik eigelijk toch wat minder vond in de reeks.
Echter is er wel weer een ontwikkeling te horen in zijn muziek. Zijn veelzijdigheid wordt wat mij betreft weer eens extra benadrukt. De kritiek dat hij 'iedere keer hetzelfde kunstje' opvoert vind ik niet terecht. Dat kan dan ook alleen maar van mensen komen die zijn oudere werk niet kennen (voor the Mysterious Production of Eggs). Daar maakt alle zoetsappigheid plaats voor stevige gitaar partijen, jazzy of gypsy achtige muziek.
De toevoeging van een geheel instrumentale bonus cd maakte mij ten slotte al helemaal gelukkig bij voorbaat.

Er wordt dan geopend met 'Oh No'. Hier wordt meteen de warme toon gezet. Er zullen echter nog veel sterkere nummers volgen. Daarvan is 'Masterwarm' een mooi voorbeeld. Dat begint wat voorzichtig om vervolgens om te slaan in een indrukwekkend muziek stuk, waar subtiele klanken worden verweven met elkaar. Hij doet er dan nog een schepje bovenop met fluit intermezzo's.
'Fitz & Dizzyspells' is momenteel mijn favoriet. Hier wordt ik meteen vrolijk van en kan ik een Big Smile niet onderdrukken. De percussie is hier duidelijker aanwezig (wat op het hele album eigelijk wel een beetje het geval is). Met het ontzettend aanstekelijke fluit melodietje wordt er dan de uiteindelijke stempel gedrukt op het nummer.

'Effigy' doet dan weer een stapje terug, en houdt het wat ingetogener. De korte viool solo is weer erg mooi, en doet erg denken aan zijn instrumentale werk op The Ballad of the Red Shoes. 'Tenuousness' klinkt ook weer mooi in zijn eenvoud. 'Nomenclature' volgt dit zelfde concept. Vervolgens laat Andrew ons even tot rust komen met 'Ouo'.

Dan begint hij wat te experimenten met drum samples in 'Not a Robot, But a Ghost'. Het klinkt niet onaardig, maar het is geen hoogvlieger. Op dit principe hoeft hij van mij niet te lang voort te borduren. 'Unfolding Fans' is dan weer erg mooi en instrumentaal. Het zijn dit soort kleine gebaren die het album extra bijzonder maken. Vervolgens gaat dit nummer over in 'Anonanimal', een andere topper op dit album. Weer een wat voorzichtige intro met viool getokkel, om daarna weer om te slaan in een wereld track. Vooral het korte stukje vanaf 2.30 is echt hemels.
'Natural Disaster' is al bijna net zo mooi. 'The Privateers' vind ik dan ook zeer overtuigend. Vooral de manier van zingen weet mij hier echt te pakken. Echt schitterend. De viool die dan halverwege invalt doet er nog eens een schepje boven op. 'Souverian' bouwt dan langzaam af naar het einde van het album, dat definitief wordt afgesloten door 'On Ho!'. Ook deze track doet weer sterk denken aan the Ballad of the Red Shoes, en sluit het album in stijl af.

Een zeer sterke plaat is de slotconclusie, en ik kan niet vaak genoeg benadrukken dat dit geweldige muziek is van een ontzettend veelzijdige artiest. De man heeft zijn status dik verdiend. Met dit album weet hij bij mij hoog te scoren, hoger dan de voorganger die ik iets minder vond.
Toen ik enkele weken geleden ook nog hoorde dat er een instrumentale bonus cd werd uitgebracht werd ik helemaal tevreden gesteld. De limited edition is inmiddels besteld, en ik kan niet wachten om me volledig aan het bonus materiaal te wagen.

4,5*