Net mijn oren aan het werk gezet om de nieuwe enter shikari te luisteren. Ikzelf raakte verliefd op Enter Shikari toen ik de eerste demo's luisterde. Kocht het album die ik wel oké vond, maar raakte minder geïnteresseerd toen ze elk nummer weer op single gingen uitgeven en opnieuw gingen opnemen. Te weinig inspiratie? Dan nu naar het nieuwe album. De intro klinkt vaag en lijkt niet echt logisch in mijn oren te klinken. Het volgende nummer sluit er wel heel mooi op aan moet ik zeggen, met aan het eind toch weer "And still we will be here, standing like statues" te horen, typisch lekker Enter Shikari nummer dus.. Bij de meeste nummers is veel minder geschreeuw te horen, en meer plat engels gelul, bijna rap, waar het meer op The Streets begint te lijken met wat synths erbij.. Het eerste wat je ook misschien opvalt is het kleine aantal van interludes op dit album. Maar als we even gewoon ervan uit gaan dan Enter Shikari nog gewoon een trancecore band is, dan zijn nummers als Wall en Havoc A toch wel aardig interlude achtig, omdat het gewoon een rare dubstep beat is met tekst eronder. Zzzonked begint heel veelbelovend en hard, maar daarna luister je toch meer naar een electro vorm van The Streets met aan het eind hele gare electro tunes ala The Prodigy, waarmee je langzaam het gevoel hebt van.. oke waar luister ik ook alweer naar? Nu beweer ik niet dat het slecht is, alles behalve, het klinkt heerlijk.. maar als je fan van het oude werk bent raak je toch wel teleurgesteld. Bij No Sleep Tonight viel ik bijna in slaap.. Heb ik zojuist ruim 4 minutes naar 1 riff en 3 lijnen van tekst geluisterd? zo leek het wel.. Ook het nummer daarna is niet echt enter shikari achtig, en als je dan net denkt dat hij goed en hard gaat worden, valt het vies.. nee ik bedoel smerig tegen. Met een half ingehouden gilletje "ive gotto get outta here" aan het einde van dit nummer, moet je het als "core" mee doen. Havoc B dan, daar word het wel leuk. Het nummer begint met een dubstep beat, maar daarna komt een lekkere harde breakdown, zoals je die van enter shikari wel een keer kan verwachten. Over het algemeen zijn de nummers rommelig en zitten er veel verschillende lagen synth in, met electro tunes die je eigenlijk alleen meer bij een Pendulum achtige line up ook echt live kan knallen, en niet met 4 koppen, waarvan maar 1 achter de synths die ook vocals doet. De drums en gitaar is veel te ver naar achter gevaagd en amper te horen. De demos waren het meeste richting de core, waar dit meer naar de techno gaat. En Take To The Skies zat er tussen in. Enter shikari levert in mijn oren het slechtste werk af tot nu toe. Als hoogtepunt op dit album kies is voor Solidarity wat een echt typisch enter shikari nummer is enOf ze dit live kunnen produceren, zullen we zien op Lowlands!

Oja en ik wil graag discussiëren en jullie meningen horen.

Wat je meteen opvalt bij dit album is de typische Salt The Wound sound, met de nieuwe vocals. De nieuwe vocalist heeft een andere stem als de eerste frontman, en dat komt niet geheel ten goede. De oude vocalist gewend is dit toch net iets anders, en moet je een paar keer luisteren om eraan te wennen. Eenmaal gewent heb je ook wat. Een heerlijke en harde beukplaat. Later op het album verliest het wat aan Salt The Wound elementen, maar dat word goed gemaakt aan hardheid, vooral met het nummer Jafar. Een rommelig onlogisch einde van Hail The Locust, en het even rommelige laatste nummer zorgen voor een slecht einde van een goed album. Ook tegenvallend en onbegrijpbaar is dat ze nog steeds geen solotjes erin doen. Al met al wil het wel met Salt The Wound, en verstevigen ze hun positie in de deathcore wereld
3*

De overgang van Salt The Wound van het eerste briljante album "Carnal Repercussions" naar het 2de album "Ares" is niet vlekkeloos verlopen. De nieuwe vocalist was ver onder de maat en de nummers hadden rare verlopen en rommelige eindes. Positieve dingen waren wel dat Ares lekker de Salt The Wound sound behield. Een ietwat unieke sound in een veelal hetzelfde genre deathcore. Na 2 keer opgesplitst te zijn, zijn ze nu weer herenigd met de oude vocalist en het nieuwe album Kill The Crown is het nieuwe wapenfeit. De intro heeft dezelfde opbouw als het nummer 'The Beginning', intro track van Carnal Repercussions. Opvallend dat ook dezelfde duistere elektronische tonen terug komen als in die eerste track, waarmee ze willen zeggen; Vergeet Ares, we gaan terug naar de basics. En dat is het ook precies. In plaats van de rare intros en outros en interludes, gaan we weer ouderwets knallen. De STW sound is nog steeds gebleven en nog steeds vers. De nummers zitten goed in elkaar en zijn stuk voor stuk goede tracks. Wel zijn er nog minder 'gang' momenten te vinden (1 keer op het eind van 'Breathless'), en nog steeds geen solos of iets wat daar op lijkt. Nog steeds een gemist kans. Wat wel opvalt is dat de nummers niet excentriek eruit spatten en instant classics worden zoals tracks als 'The Conformist' en stiekem 'From My Hands' dat wel waren. Hoewel 'A Year In The Suburbs' de potentie heeft, écht uniek is hij niet. Maar dat komt zeker wel na ik dit album voor de 5de keer achtereen geluisterd hebt. Al met al een top Deathcore album, hier hou ik me nog wel even zoet mee tot het nieuwe All Shall Perish album.