Ik kan me goed vinden in de woorden van Erwin. Een paar maanden geleden kwam ik erachter dat ze een nieuwe weg wilde inslaan. Dat ze niet meer achter het geluid stond wat ze tot nu toe had laten horen, dat ze eindelijk haar hart ging laten spreken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar van schrok. Niet omdat ik zou willen dat ze niet haar hart achterna gaat, wel omdat het betekent dat ze zelf afstand leek te nemen van de eerste twee albums, en dat vond ik lastig te bevatten. Vooral als het gaat om Time Machine inderdaad. Die nummers klinken voor mij zo puur en goed dat ik me haast niet kon voorstellen dat de maker daarvan daar zelf afstand van doet.

Inmiddels kijk ik er wel op een iets andere manier naar. Feit is dat ze al jaren aan de weg probeert te timmeren in de muziekwereld en geen poot aan de grond krijgt. Je ziet het alleen al aan het aantal stemmen hier op musicmeter, er komt geen hond op af. Nu is dat het lot van veel artiesten, dat begrijp ik goed. Jij zult er ook vast velen van kennen Erwin. Voor mij als luisteraar maakt het niet heel veel uit, als ik maar van de muziek kan genieten. Het voelt soms ook wel extra speciaal dat ik iemand heb ontdekt die verder totaal over het hoofd wordt gezien. Maar bij haar heb ik dat inmiddels niet meer eerlijk gezegd. Ik begrijp oprecht niet dat iemand met dit talent en deze stem niet wordt opgepakt door een serieus label of op een andere manier wat bekendheid weet te genereren. Want of ze nou country, folk, rock of wat mij betreft death metal maakt, dit is iemand die nog jaren vooruit kanen nog prachtige dingen kan maken als ze enigszins de kans daar voor krijgt.

Ik las dit interview met haar en dit heeft het nog wat verder verhelderd voor mij. Ze geeft niet af op de eerste albums, maar zegt wel dat ze voor dit nieuwe album veel professioneler te werk is gegaan en er daarom ook meer achter staat.

Over dit album: het valt me allesbehalve tegen. Ik wist dus al dat het een rockalbum zou worden en net als Erwin is dat niet het eerste genre waar ik doorgaans warm voor loop. Maar tegelijkertijd zit ik zelf in een fase waarin ik andere genres meer leer te waarderen. Het gaat dan vooral om Jazz ( zie mijn bericht bij Kind of Blue) en Soul, maar ook andere dingen. Tot voor kort had ik nog nooit van de Cocteau Twins gehoord bijvoorbeeld. Inmiddels kan ik me een wereld zonder Heaven or Las Vegas niet meer voorstellen. Ik vind trouwens het rockelement sowieso niet zo storend, want voor mij is dit net als de eerste twee albums een singer-songwriter album. Dat is een genre dat hier op mume niet kan worden gekozen, maar dit album valt daar gewoon onder wat mij betreft. Wel heb ik wat moeite met het spookachtige (witchy) karakter wat in veel nummers terugkomt en ook in de albumhoes. Dat is gewoon niet mijn ding, maar dat neemt niet weg dat dit een uitstekend album is. Vooral de eerste helft is steengoed, met als uitschietets het titelnummer, Phases en Rearview Mirror. Ook Awakening is prachtig. De tweede helft vind ik iets minder en daarom over het geheel net iets minder dan Time Machine voor mij, ook daar sluit ik me aan bij Erwin.

Maar wat ik het belangrijkste vind van alles is dat deze vrouw de komende jaren mag en kan doen wat ze goed kan, liedjes schrijven en zingen. Ik vond het al goed om te zien dat er wat andere mensen stemmen op dit album dan degenen die al op eerdere albums hadden gestemd. Op dit moment kan ze niet leven van haar muziek, ze heeft een baantje aan de bar van een locatie waar muzikanten optreden. De frustatie van naar die muzikanten kijken en weten dat je het zelf ook wil en (vaak nog veel beter) kan zit verwerkt in dit album. Ze zal geen superster worden en dat hoeft ook niet, maar dit soort vakmensen verdienen het gewoon om ieder geval te leven van de muziek.

20 jaar lid van deze site en dit is m'n eerste bericht bij een jazzalbum. Ik zat eind vorig jaar een beetje op een dood spoor als het ging om het ontdekken van nieuwe muziek. In het genre waar mijn hart ligt (singer/songwriter, folk, country) had ik voor mijn gevoel alles wel zo'n beetje ontdekt wat ik wilde ontdekken, inclusief de obscure pareltjes. Ik wist niet zo goed hoe nu verder en dat stemde me droevig. Nu was ik wel is in aanraking geweest met jazz, en ergens heb ik altijd het gevoel gehad dat er een dag zou komen dat het me zou grijpen. Dat komt vooral door de albumhoezen die ik voorbij zag komen hier op mume en op andere plekken. Ik kan me herinneren dat ik ooit op de muziekafdeling van de V&D rondliep en toen 5 minuten met open mond naar de LP hoes van Moanin heb staan staren. Niet dat ik ooit naar jazz had geluisterd toen, maar het maakte me wel nieuwsgierig. Ik heb ook de ervaring dat achter mooie hoezen vaak muziek schuilt die me raakt. Ik heb ongeveer 10 jaar geleden een eerste serieuze poging gedaan om wat jazz te ontdekken, maar blijkbaar was dat nog niet het moment voor mij, het kwam niet binnen zoals ik wilde dat het binnen kwam.

Begin dit jaar heb ik een nieuwe poging gedaan en nu klikt het wel. Ik ben begonnen met Sometin Else, dat leek me wel een goede instapper omdat ik deze gigant nog even te goed wilde houden. Al snel begon ik er plezier in te krijgen en kreeg ik het idee om het oeuvre van Miles Davis en John Coltrane chronologisch te gaan ontdekken. Daar zit ik nu nog steeds middenin, ik beperk me daarbij voorlopig wel tot de bekendere werken. Naast het werk van die 2 grootheden probeer ik ook wat andere muzikanten te ontdekken uit de glorietijd. Ik merk dat ik het daarbij fijn vind om vaak naar de albums te luisteren, vaker dan ik gewend ben in andere genres. Het is een verademing, en het fijnste van alles vind ik nog dat ik nog zo veel te ontdekken heb, en dat ik daar nog jaren mee verder kan.

Kind of Blue was dus niet mijn instapalbum in de jazz, maar van wat ik tot nu toe heb gehoord is het zonder twijfel het album dat me het meeste geraakt heeft. Ik vind alle 5 de nummers sterk, maar Blue in Green en Flamenco Sketches doen me het meest. De sfeer op die nummers vind ik geweldig. De autobiografie van Miles Davis is al een paar keer aangehaald hier, ik ben er ook in gaan lezen en kan hem iedereen aanbevelen. Voor mij als jazzleek is dit een ideaal boek om de jazzwereld te leren kennen. Davis heeft met bijna alle grote namen gespeeld, ze komen allemaal voorbij in dat boek. Ik heb gesmuld van de passages over zijn idool Charlie Parker (wat een vogel was dat!). Maar ook over de periode met Wayne Shorter en Herbie Hancock. Vooral Davis' bewondering voor het schrijftalent van Shorter ontroerde me. Van die laatste heb ik zijn bekende album 'Speak no Evil' gehoord, en ook dat was een schot in de roos. Komt qua sfeer ook wel in de buurt van Kind of Blue vind ik. Ik vond trouwens de passage in het boek over Kind of Blue wel wat kort, daar had ik iets meer van verwacht. Zo wordt het nummer Blue in Green volgens mij niet één keer genoemd, er wordt alleen zijdelings naar verwezen. Er zullen vast andere boeken zijn waarin hier wel verder over wordt uitgewijd, misschien dat ik daar nog is achteraan ga. Hoe dan ook, ik heb nog veel werk van hem te gaan, maar Kind of Blue zal moeilijk te overtreffen zijn denk ik. Wat mij betreft de status die het heeft meer dan waard.