Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Dan kun je nog wel even vooruit... Dat is echt een onnoemelijk uitgebreid forum, met als enige nadeel: zoveel smaken, zoveel meningen.

Dit lijkt mij in eerste instantie het meest behulpzame topic op die site. Ook hier zie je de aanbevelingen al op de eerste pagina sterk uiteenlopen. De SACD wordt aanbevolen, maar ook die recente dubbel-LP (45 toeren) van MFSL.

Ik kan je persoonlijk niet heel erg op weg helpen. Ik heb zelf de Columbia Legacy-versie uit 1997 op CD (20-Bit remastering, dezelfde als jij hebt, denk ik) en ben daar erg tevreden over. Maar ik ben niet zo'n fanatieke fan van het album dat ik meerdere versies ben gaan beluisteren.

Overigens is de 'wereld van audiofielen' niet bepaald unaniem over de Rudy Van Gelder-remasters. In elk geval niet op het Steve Hoffman Forum. De kritiek luidt dat er vaak enige compressie is toegepast en dat ze weliswaar gedetailleerd, maar soms 'overly bright' zijn.

Ontzettend fijne jazzplaat. Vroeger dacht ik dat jazz een kwestie van zoveel mogelijk noten uitpoepen is, inmiddels weet ik wel beter. Ben er lang niet altijd voor in de stemming maar wanneer wel dan kan ik er ook best van genieten. Inmiddels de nodige albums van Miles in de platenkast (Sketches Of Spain, Tutu) maar dit is de meest toegankelijke. Ben hem gaan beluisteren omdat in de Mojo dit album veelal als favoriet werd genoemd door popartiesten in de rubriek All Back To My Place.

Dit is een geweldig Jazz album. Ben in 1970 naar een soos in Gouda gegaan met de naam van en nummer van Miles Davis het 1e nummer van dit album Kind of Blue ( 1959 ) So What. Wist in die tijd wel dat het een Jazz soos was ( gewest ). Maar wist niet dat het nummer So What van Miles Davis was. Was toen meer van de Blues. Had wel wat Jazz LP's maar luisterden heel weinig naar. Jaren later kwam ik er achter. ben in middels ook heel veel naar Jazz gaan luisteren. Zeker de laatsten jaren steeds meet. Voor mijn is dit album Kind of Blue, Miles Davis ( 1959 ) en Time Out, The Dave Brubeck Quartet ( 1959 ) een natuurlijk niet te vergeten het album The Koln Concert, Keith Jarrett. ( 1975 ).

20 jaar lid van deze site en dit is m'n eerste bericht bij een jazzalbum. Ik zat eind vorig jaar een beetje op een dood spoor als het ging om het ontdekken van nieuwe muziek. In het genre waar mijn hart ligt (singer/songwriter, folk, country) had ik voor mijn gevoel alles wel zo'n beetje ontdekt wat ik wilde ontdekken, inclusief de obscure pareltjes. Ik wist niet zo goed hoe nu verder en dat stemde me droevig. Nu was ik wel is in aanraking geweest met jazz, en ergens heb ik altijd het gevoel gehad dat er een dag zou komen dat het me zou grijpen. Dat komt vooral door de albumhoezen die ik voorbij zag komen hier op mume en op andere plekken. Ik kan me herinneren dat ik ooit op de muziekafdeling van de V&D rondliep en toen 5 minuten met open mond naar de LP hoes van Moanin heb staan staren. Niet dat ik ooit naar jazz had geluisterd toen, maar het maakte me wel nieuwsgierig. Ik heb ook de ervaring dat achter mooie hoezen vaak muziek schuilt die me raakt. Ik heb ongeveer 10 jaar geleden een eerste serieuze poging gedaan om wat jazz te ontdekken, maar blijkbaar was dat nog niet het moment voor mij, het kwam niet binnen zoals ik wilde dat het binnen kwam.

Begin dit jaar heb ik een nieuwe poging gedaan en nu klikt het wel. Ik ben begonnen met Sometin Else, dat leek me wel een goede instapper omdat ik deze gigant nog even te goed wilde houden. Al snel begon ik er plezier in te krijgen en kreeg ik het idee om het oeuvre van Miles Davis en John Coltrane chronologisch te gaan ontdekken. Daar zit ik nu nog steeds middenin, ik beperk me daarbij voorlopig wel tot de bekendere werken. Naast het werk van die 2 grootheden probeer ik ook wat andere muzikanten te ontdekken uit de glorietijd. Ik merk dat ik het daarbij fijn vind om vaak naar de albums te luisteren, vaker dan ik gewend ben in andere genres. Het is een verademing, en het fijnste van alles vind ik nog dat ik nog zo veel te ontdekken heb, en dat ik daar nog jaren mee verder kan.

Kind of Blue was dus niet mijn instapalbum in de jazz, maar van wat ik tot nu toe heb gehoord is het zonder twijfel het album dat me het meeste geraakt heeft. Ik vind alle 5 de nummers sterk, maar Blue in Green en Flamenco Sketches doen me het meest. De sfeer op die nummers vind ik geweldig. De autobiografie van Miles Davis is al een paar keer aangehaald hier, ik ben er ook in gaan lezen en kan hem iedereen aanbevelen. Voor mij als jazzleek is dit een ideaal boek om de jazzwereld te leren kennen. Davis heeft met bijna alle grote namen gespeeld, ze komen allemaal voorbij in dat boek. Ik heb gesmuld van de passages over zijn idool Charlie Parker (wat een vogel was dat!). Maar ook over de periode met Wayne Shorter en Herbie Hancock. Vooral Davis' bewondering voor het schrijftalent van Shorter ontroerde me. Van die laatste heb ik zijn bekende album 'Speak no Evil' gehoord, en ook dat was een schot in de roos. Komt qua sfeer ook wel in de buurt van Kind of Blue vind ik. Ik vond trouwens de passage in het boek over Kind of Blue wel wat kort, daar had ik iets meer van verwacht. Zo wordt het nummer Blue in Green volgens mij niet één keer genoemd, er wordt alleen zijdelings naar verwezen. Er zullen vast andere boeken zijn waarin hier wel verder over wordt uitgewijd, misschien dat ik daar nog is achteraan ga. Hoe dan ook, ik heb nog veel werk van hem te gaan, maar Kind of Blue zal moeilijk te overtreffen zijn denk ik. Wat mij betreft de status die het heeft meer dan waard.

Ik heb sinds kort weer een cd speler aangeschaft na jarenlang zonder.
Nu was ik vroeger nog gezond en niet besmet met audiophilis (wens ik niemand toe) maar ik ben er nu dus achter gekomen dat de 1997 cd remaster van Kind of Blue (aangeschaft voor €2,50 op MP) echt spectaculair goed klinkt.
Eigenlijk zo goed dat ik me afvraag waarom ik überhaupt nog naar de LP versie (kosten linkernier) zou willen luisteren.
E.e.a. ter info en niet bedoeld om saaie subjectieve noch objectieve discussies uit te lokken met lotgenoten.

Ik heb deze uitgave ook, ik ben het er helemaal mee eens!

Ik heb wel de kosten van een linkernier betaald voor de uhqr 33pm vinyl ( de 45pm was nóg duurder, dus het kan nog gekker ).
Het is de mooiste lp uit mijn collectie. Wat een geluid echt niet te doen zo mooi. Ik hoor details in de muziek die ik nooit eerder hoorde ( en ik ken het album door en door ). Geen idee hoe die cd klinkt waar je het over hebt, maar ik ben dus ook content ondanks de erg hoge prijs voor het vinyl.

Soms vraag ik mezelf weleens af hoe het komt dat bepaalde legendarische albums totaal niet bij mij binnenkomen. Dat je een bepaald album opzet door het enthousiasme van mensen die ik ken die zo geraakt zijn door de muziek dat ze echt emotioneel over zo’n album kunnen vertellen. Of dat je hier op MuMe zinnen leest waar echt de liefde van afspat ! Dan word ik zelf ook enthousiast en zet het album op. Ik zou dan ook graag die ervaring willen.

Dus dit album al eens vroeger opgezet en vanavond weer..

Bijzondere is dat ik met dit album (en ook bepaalde andere jazz albums) een soort vleug van nostalgie voel opkomen die mij leidt ergens naar mijn jeugd in de jaren 70. Ik zit dan ergens in Rotterdam en Pernis waar mijn families van mijn ouders vandaan komen. En ik zit dan tussen mijn ooms en tantes die muziek luisterden in de jaren 50 en 60. En deze muziek ondersteunt een bepaalde vibe bij de beelden die ik van toen heb. Ergens het dwalen ook door de stad in die tijd. Ook het beeld van de schoorstenen van de Shell raffinaderij komen dan zwart wit bij mij naar boven. Zwart afgetekend tegen de vallende avondschemering. Een soort nostalgische vibe dus. Iets van die tijd. Rotterdam.. En Pernis..

En dan zet ik vanavond weer eens dit album op maar het komt zo niet binnen. Er is echt geen enkele noot die mij raakt. Ja, ik hoor het experimentele en de vooral heldere trompet. Maar die zich steeds herhalende drums gaan langzaam op mijn zenuwen werken. Tel daarbij de licht ondersteunende piano akkoorden die een soort zacht achtergrondje van contrasterende invalshoek hebben en dan soms ook even solo mag schitteren. Komt ook nog een licht nerveus plukkende bas bij die achter elkaar maar steeds hetzelfde speelt.. Echt niks raakt mij. En dat vind ik zo gruwelijk jammer !! Er wordt geëxperimenteerd man ! De instrumenten spelen een spel met elkaar ! Er is liefde in elke pluk, aanslag, tik, vingerzetting en adem uitstoot… Dat hoor je toch ? Jazeker hoor ik dat ! Maar de liefde raakt mijn hart niet.

Perceptie ! Het voelt aan alsof ik in een met 4 sterren uitgeroepen restaurant mag eten maar ik vind de kruiden van de kok niet lekker ! Dit album is mijn smaak niet. En soms vind ik dat zo jammer ! Maar het zij zo. En een stukje jaloezie ook naar de mensen die voluit dit album heerlijk ondergaan. Zij wel en ikke niet.

Maar ergens toch die nostalgische vibe verbinding met de oudere generatie van mijn familie uit de jaren 40/50/60 toen zij in hun gloriejaren van pubers, adolescentie en volwassen jaren zaten. Die mensen van toen verdwijnen deze dagen langzaam uit mijn leven omdat we allemaal verder gaan en hun tijd er eigenlijk op zit. Het meest voel ik dat in het begin van Flamenco Sketches maar dat komt ook door de overeenkomst met Peace Piece van Bill Evans. Daar heb ik dat nog sterker.. Deze muziek heeft voor mij ook iets van persoonlijke vergankelijkheid..

Dank je wel, meneer. Nu voel ik mij niet meer zo alleen.

@meneer zo zie je maar, een oprechte biecht komt zelden alleen. Aan de andere kant het voelt natuurlijk heerlijk prettig om met > 1260 anderen te zeggen dat je dit een prima album vindt. Doet me altijd denken aan In the Crowd van The Jam: When I'm in the crowd I can go anywhere.

Vind het een prettig album, laid-back en op So What kan je goed 'viben', maar eerlijk gezegd doet het bij mij niet wat Blue Train vanaf de eerste noten doet.

En nostalgie is gewoon een mooi woord om een dragelijk perspectief te geven aan het ouder worden. Het overvalt mij ook wel eens, zoals wanneer ik op een vrijdagmiddag de lokale Plato of Variaworld binnen stap en behoorlijk 'outnumbered' wordt door glurende en snuffelende middelbare scholieren. Kwestie van subsitutie denk je dan maar.