menu

Miles Davis - Kind of Blue (1959)

mijn stem
4,35 (1149)
1149 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Columbia

  1. So What (9:25)
  2. Freddie Freeloader (9:49)
  3. Blue in Green (5:37)
  4. All Blues (11:35)
  5. Flamenco Sketches (9:25)
  6. Flamenco Sketches [Alternate Take] * (9:32)
  7. On Green Dolphin Street * (9:48)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 45:51 (1:05:11)
zoeken in:
avatar van thetinderstick
4,0
ElroHirtje schreef:
(quote)


Was niet m'n idee om je poging te diskwalificeren hoor. En mijn beweringen zijn ook zeker een afspiegeling van mijn eigen ervaringen; ik heb mezelf meermalen bewust bloot gesteld aan voor mij vreemde, maar in het publieke domein hooggewaardeerde genres/albums. Dat werkte niet (voor mij achteraf zeker kastijding, ik zal het bij mezelf houden) , kostte me teveel. Laatste decennium laat ik me meer leiden door aanpalende muziek van wat ik nu leuk/mooi vindt. Een weg van geleidelijkheid die uiteindelijk hetzelfde doel behaalt. Zo kwam ik via nina Simone langzaam in aanraking met de jazz.

On topic maar weer..


Ok, inderdaad, je moet een bepaald genre toch op z'n minst interessant vinden voordat je je er in gaat verdiepen. Er zijn genres die zo ver van mij afstaan dat ik het ook niet ga luisteren. Met jazz valt dat nog wel mee. Als invloed hoor ik dat nog wel eens terug in bepaalde muziek die ik goed vind. Benieuwd dan naar Coltrane!

avatar van HugovdBos
5,0
Het is onmogelijk om deze jazzgigant te ontwijken op een muzikale ontdekkingstocht door de jaren 50 heen, zijn muziek zou nog decennialang van invloed zijn op de muziekwereld. Miles Dewey Davis III groeide op in Illinois en kwam al op jonge leeftijd in de plaatselijke kerk in aanraking met muziek. De gospel van die tijd speelde een belangrijke rol in de opvoeding van veel van zijn generatiegenoten. Op zijn 13e kreeg hij van zijn vader een trompet en leerde hij het instrument onder de knie te krijgen bij de lokale muzikant Elwood Buchanan. Gedurende zijn jeugd speelde hij in diverse lokale bands, voordat hij op uitnodiging van Charlie Parker en Dizzy Gillespie als derde trompetspeler in hun groep mocht meespelen. Na zijn middelbare schooltijd volgde hij een muziekstudie, maar deze brak hij voortijdig af om deel te nemen aan nachtelijke jamsessies in New York. Hij ontwikkelde zich snel en werkte na een aanvaring met Charlie Parker voornamelijk als freelance artiest. Eind jaren 40 kwam zijn enerverende werk Birth of the Cool tot stand, maar het duurde nog tot 1956 voordat dit werk op plaat zou verschijnen. Hij bracht een tijd door in Frankrijk, maar keerde uiteindelijk terug in New York, waar depressies en zijn drugsverslaving een moeilijke en uiteindelijke ook bepalende rol zouden spelen in zijn leven. Hij bleef zich gedurende al die jaren ontwikkelen als trompetspeler en componist. Muzikanten als John Coltrane en Julian “Cannonball” Adderley maakte in de tweede helft van de jaren 50 deel uit van zijn verschillende bandsamenstellingen. Succesvolle platen als ‘Round About Midnight en Porgy and Bess verschenen rond die tijd.

Het werk aan zijn magnum opus, Kind of Blue kwam tot stand met zijn sextet in maart en april 1959. Hij baseerde het album compleet op modaliteit. Voor het album selecteerde Davis een aantal van de best aangeschreven muzikanten uit de jazz, alto saxofonist Cannonball Adderley, tenor saxofonist John Coltrane, pianist Bill Evans, bassist Paul Chambers en drummer Jimmy Cobb. Voor het album schetste Miles enkele melodielijnen, waar de muzikanten hun eigen invulling aan konden geven. Deze improviserende stijl van de modal jazz deed het beste in elke muzikant naar boven komen. De composities zijn uitmuntend, verbonden door een fascinerende akkoordenwisseling, waar niet alleen de jazz wereld nog jaren profijt van had, maar zeker ook de rock van latere tijden. De klassieker So What bouwt zich op vanaf Bill Evan’s, om de kwaliteiten van elk bandlid in een kleurrijk geheel neer te leggen. De volumewisselingen slepen de innovaties van Davis’ trompetspel naar een hoger niveau. Warm en subtiel zijn ook de klanken van All Blues, de melodieuze variatie is van hoog niveau, net als de solo’s van saxofonisten John Coltrane en Cannonball Adderley. Hoe toegankelijk de muziek ook klinkt, de complexiteit ligt in het innoverende, de improvisaties die elke muzikant toevoegt aan het geheel. En juist het geheel van deze muzikanten, op het perfecte moment bijeen gebracht en op hun hoogtepunt van kunnen, maakt waarom Kind of Blue als het ultieme meesterwerk van de jaren 50 en één van de topstukken uit de jazz mag worden beschouwd. Het zou het beginpunt vormen van de definitieve verandering van de jazz, waar de improvisaties en verandering in akkoorden een steeds belangrijker onderdeel begonnen te vormen van het totale geluid.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

buizen
Het is bijna niet mogelijk een album van Miles te beschrijven zonder hele lappen tekst, ter toelichting. Mooi geschreven, HugovdBos.
Voor mij ook 5 sterren dit album.

avatar van milesdavisjr
5,0
Juist de toegankelijke songstructuren (nog niet de latere fusion-jazz waar Miles mee ging experimenteren) maken dit voor mij de klassieker die het is. In tegenstelling tot veel jazzalbums waarop vrij wordt gemusiceerd en de muziek alle kanten op gaat, blijft Miles op deze schijf de grote lijn in de gaten houden. Daarnaast is dit de plaat die ook vaak bij niet jazz liefhebbers in de kast staat.
Dat er jazzplaten zijn die spannender zijn, uitdagender of ingenieuzer van aard zijn zal best, voor mij persoonlijk staat dit album op de hoogste positie, elk genre overstijgend.

avatar van Psychonaut78
5,0
Kind of Bleuprint voor de jazz! Met een goede whisky in de hand...

avatar van SirPsychoSexy
4,0
Voor de mensen die iets beter willen begrijpen wat dit album betekend heeft voor de jazzmuziek: Kind of Blue: How Miles Davis Changed Jazz

avatar van ricardo
3,5
Voor mij de perfecte laat op de avond plaat, met een lekker drankje erbij voor het slapen gaan

avatar van aERodynamIC
5,0
Officieus het beste jazz-album ooit. Uiteraard moet iedereen dat maar lekker voor zichzelf uitmaken, maar als een album zo'n stempel op zich gedrukt krijgt trekt het de aandacht. In dit geval ook van niet-jazzliefhebbers.

Voor mij jaren geleden misschien ook wel de beste instap ooit geweest. Kind of Blue bleek de poort naar heel veel moois op het gebied van jazz.

Waarom toch dit album? Wat is dat toch? De redelijk grote toegankelijkheid? De tijdloosheid? Of toch gewoon de simpele pracht. Mysterieus, maar geen sprookje. Rustgevend, maar geen liftmuzak. Ingenieus, maar toch niet al te ingewikkeld. Ieder zal zo zijn eigen stukje kunnen vinden of ervaren bij het luisteren naar Kind of Blue, waar behalve Miles Davis ook de andere muzikanten een grote rol spelen, muzikanten wiens muziek ik na dit album ook beter heb leren kennen en waarvan enkele zelfs tot grote favorieten zijn uitgegroeid.

Het is heel moeilijk om een album dat uitgegroeid is tot mijn grote favorieten aller tijden (5*) te bewieroken. Verder komen dan wat clichés zal ik toch niet komen. Hoeft ook niet. Horen is geloven.

Kind of Blue mag ik graag heel vaak horen. Ja, het komt in de avond of nachtelijke uurtjes het best tot z'n recht. Een luie zondagmorgen met een bak koffie in de hand doet ook wonderen. Maar eigenlijk maakt het me allemaal niet uit. Als je op een avond als deze gewoon voor de zoveelste keer in vervoering kan raken van muziek dan is het gewoon goed. En goed is dit album: het stijgt boven alles uit wanneer je er intens in opgaat. Prachtig!

avatar van Bill Evans
Kind of Blue was ook mijn introductie tot jazz, maar meer nog de introductie tot de pianist van het gezelschap. De schrijver van het mooiste nummer op dit album, Blue in Green.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:26 uur

geplaatst: vandaag om 23:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.