Haar eerste album dat ik beluister doet direct sterk denken aan die andere IJslandse (trip-hop)dame, Björk. Met dien verstande dat dit te beluisteren is zonder schrikmomenten. Heeft een en ander te maken met het ontbreken van angstaanjagende uithalen. Prettiger muzikaal landschap bij deze plaat bovendien. De elektronica weggedacht hoor ik zowaar een vleugje Tori Amos.
Telepathy vormt daarop een betreurenswaardige uitzondering, dat gekrijs door merg en been associeer ik al gauw met Brrr... Björk!

Het album als geheel is me toch te vlak voor een uitmuntende score, maar dankzij de opener, Wednesday's Child, Tuna Fish en Easy verdient deze atmosferische plaat alsnog 3,5*
_________________________
EDIT: zo-even las ik dat Droid eerder al de naam Björk had laten vallen om op te merken dat Emiliana Torrini's stem prettiger is, ofwel beter aan te horen. Met, nou ja, een wat andere taxering van Telepathy:


Wist niet dat hij het had geproduceerd, maar, nu je het zegt, absoluut merkbaar! Met die wetenschap hoor je er inderdaad de geluiden van deze synthpopveteraan goed in terug. Ook bespeurde ik hier en daar Brian Eno-achtige sferen

Hartverscheurend, intens, melancholiek, minimalistisch, de muzikale atmosferische landschappen volledig in harmonie met die achtervolgende klaagstem... Kortom: Hollis ten voeten uit. In mijn optiek het grootste, emotioneelste genie uit het genre. Genialiteit en gekte gaan in sommige gevallen wel degelijk samen, zo blijkt wel uit zijn levensloop. Fantastisch toch, hoe iemand vanuit de New Romantic stroming (waar hij natuurlijk niet leeg genoeg voor was) een oeuvre bij elkaar gaat schrijven, spelen en zingen, vol muziek die je telkens weer bij je kladden grijpt en je halfverdoofd achterlaat zodra de plaat zijn laatste cirkel gemaakt heeft?! 5*

De verwijzingen naar de heren van Crowded House zijn niet van de lucht, zie ik al. Hun oeuvre heb ik altijd met speciale aandacht gevolgd. Neil Finn en zijn broer schreven immers onweerstaanbaar frisse, beatlesque popliedjes met meanderende melodieën. Ze torenden trots boven de kille, gladgepolijste middelmaat van het gros van hun tijdgenoten uit, eind jaren '80.

We schrijven 1998, alweer 5 jaar na Together Alone. Finn experimenteert er lustig op los. Try Whistling This klinkt strakker, de productie minder zoet en de ritmes zijn venijniger dan ten tijde van Crowded House (hun recente comeback doet aan voornoemde vergelijkingen weinig af). Deze subtiele plaat is knap gelaagd en daarmee is Finn avontuurlijker dan ooit tevoren. Het is direct duidelijk: Finn speelt met elektronica zonder aan subtiliteit in te boeten. Dit is een stevige variant op Crowded House met hier en daar, laten we zeggen, een vleugje Paul Weller.

De jazzy opening van 'Sinner' alleen al... Ja, Try Whistling This is heerlijk om bij te ontwaken, en meer dan dat. Wat past het bovendien goed bij een herfstige zondagmiddag als deze!
Associaties bij dit intieme album zijn onthaasting, de herinnering aan dauw op het gras, sneeuw op je jas, de exposities van mijn oom en tante (respectievelijk fulltime en parttime kunstschilders, wier huis ingericht was met kleurrijke kunstwerken en apart Afrikaans meubilair)… Al met al reuze sfeervol!

Na Try Whistling This enkele dagen achtereen herhaaldelijk beluisterd te hebben:

4,5*

Gitaargekte en dreunende dance in optima forma!

Ian Browns nonchalance...
John Squires strakke, welhaast dwingende gitaarpatronen...
En dan bij vlagen die galmende beat eronder...
Over het geheel genomen springt steeds dat vleugje arrogantie eruit...

Allemaal even subliem! Hun houding is door de hele plaat heen voelbaar. The Stone Roses komen niet bijzonder sympathiek over, maar het is allemaal o zo onweerstaanbaar. Ik blijf ernaar teruggrijpen, meer dan naar willekeurig welke van hun Madchestercollegae.

Welke inspiraties zouden zij hebben gehad bij het maken van deze prachtplaat?
New Order gemixt met The Kinks?

Enfin, zonder enige twijfel krijgt dit heerlijke geluid de volle mep. 5*