Sinds gisteren weer herontdekt, heb helaas de vinyl versie van 30 jaar geleden helemaal ral gedraaid door een pickup naald die rare dingen deed. Gevolg allemaal krassen en niet meer af te spelen. Maar gossamme wat werd ik weer weg geblazen. Expositionsprophylaxe draai ik nog wel geregeld en wat ik me kon herinneren vond Not to be... een stuk minder interessant. Maar moet m'n mening 30 jaar later toch bijstellen. Heerlijk tegendraadse riffs, pompende geniale drums en lekkere baspartijen met interessante en soms geniaal in elkaar gezette nummers maken dit voor mij toch wel tot een juweeltje. Fijne herontdekking. Eerlijk gezegd, dat rapstukje in Return of the living beat had voor mij ook niet gehoeven. Maar geeft wel het lef van de band aan om buiten de gebaande paden te gaan. Vooral in die tijd was dat niet evident en werd je er in recensies van gerenommeerde muziekbladen vaak om afgeslacht. Martin Messner is echt een van de beste drummers in het genre.

Superblij was ik toen de dubbel lp eindelijk op de mat lag na uitstel van het persen. Gelijk de platenspeler aangeslingerd want was erg nieuwsgierig naar het resultaat. Toch een lichte teleurstelling, m'n verwachtingen werden niet helemaal waar gemaakt. Vooral omdat Force of order in het verlengde zou liggen van Future Generation wat ik een geweldige plaat vind maar wat ik qua sfeer niet terug kon vinden. Misschien ook niet helemaal eerlijk, je kunt niet verwachten dat Van der Kuy nog dezelfde mindset heeft als 1987. Maar na een aantal luisterbeurten moet ik toch zeggen dat het album behoorlijk begint te groeien. Wat betreft de recensie van CorvisChristi ben ik het helemaal eens over het 1e nummer. Daar ben ik ook niet kapot van. Maar dan gaat het echt los met energieke nummers als Force of order en Inter Galactic. Vond ik de melodieën van deze nummers bij de eerste luisterbeurt nog wat simpel. Na meerdere malen luisteren lijken deze steeds verfijnder en gaan ze echt in je hoofd zitten. En toen ik erover na dacht was het destijds met Future Generation precies zo. Space Opera begint heerlijk met een knallend ritme. System Activated vind ik een minder nummer. Maar over het algemeen een schijf die groeit en in je hoofd gaat zitten en er niet meer uit gaat.
Bovendien klinkt alles een stuk vetter productietechnisch als de schijven van eind jaren 80 begin 90. Ik vind het een zeer geslaagde comeback en hoop nu al stiekem op een opvolger!

Weet nog goed de eerste keer dat ik dit album hoorde! Origineel, donkerder en trager dan ik ooit eerder gehoord had. Geloof dat dit album destijds een 10 kreeg in de Aardschok van de legendarische Wim Baelus. Ik was het volstrekt met hem eens. Hij noemde het destijds de symfonie van de apocalyps, beter kun je het niet verwoorden. Servants of the warsmen heb ik ontelbaar vaak gedraaid en elke keer raakt het me weer. Nooit werd ellende zo goed vertaald in muziek. Jammer dat het bij dit album gebleven is. aan de andere kant, de cultstatus blijft zo behouden en dat verdiend dit album.