Ik was op een druilerige zaterdag middag een beetje aan het rondlijken naar platen van Brood. Liep ik hiertegenaan. En inderdaad, het vertoont veel verwantschap met "Street", alleen de stem is anders (haha, Cuby). Ik ben persoonlijk nogal gek op die ouwe cuby platen met het piano geluid van Brood, dus dit was en leuke verassing.....
't geen geweldige plaat, maar wel een soort feest van herkenning, heel apart. Harry heeft hoorbaar moeite met de melodie lijnen, zodra ze wat anders als de blue-note vragen (en dat is niet bedoelt als kriitiek). Het geheel klinkt wat uitgeblust....Hoogte punten vind ik Kid Blue en Never get Out......en het pianootje van Brood. Laat ik nou denken dat Going to the City een typisch Brood nummertje is, maar is van Mose Allison. Ben het wel met Brutus eens.
Trouwens het artwork van de CD hoes is van Brood, en het is leuk!
En ik ontdek net dat Street van Brood uit 1977 is. Dut dit is eigenlijk een voorbode van Brood's solocarriere.

Kwa composities best wel mooi. Een paar nummers zijn wat lang. De electronica van Henry zit te veel op de voorgrond. De stem vam Mike Harrison past wel bij de sfeer: een beetje naar, net als de hoes.
Hoe zou een goeie remix (met Henri meer naar de achtergrond) klinken? Best mooi denk ik.

Third. Verassend en verwarrend destijds. Werd opeens wel erg veel jazz. Het was trouwens mijn eerste eigen Soft Machine plaat.
Ben eraan gewend geraakt, en heb sinds dien heeeeeeeeeeel wat jazz geluisterd.
Facelift en Moon in June zijn het interessantst.
Facelift is behoorlijk energiek, en ook grappig in elkaar gezet. De geluidskwaliteit van dit nummer heeft me altijd hoofdbrekens gekost: waarom zo matig geproduceerd? Erg leuk in in het tweede deel: een groove tweekeer zolangzaam over de oorspronkelijk groove heen mixen. Dat had in het analoge tijdperk nog zin (tweekeer zolangzaam = een octaaf lager), in het digitale tijdperk heeft dat een hele andere betekenis.
Moon in June: een melodie die zich 20 minuten lang ontwikkeld: hel mooi. En schitterend drumwerk. En niet te vergeten: zeer creatieve figuren van bass en keybords.
Slightly all the time en Out-Bloody-Rageous zijn wel aardig, maar kabbelen wat gezapig voort, niet veel aan.