menu

Hier kun je zien welke berichten Lee Malone als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Casey Hensley - Live (2017)

Alternatieve titel: Live Featuring Laura Chavez

3,0
Geweldige gitariste (Laura Chavez) in de stijl van pakweg Hollywood Fats. Fantastische tone, uitstekend gevoel voor ritme. Zonder twijfel bluesgitaar van de bovenste plank.

Jammer genoeg zit de zang regelmatig wat tegen. Ik vind het dikwijls over the top en de zangeres plaatst zichzelf veel te vaak op de voorgrond. Geen probleem dat dit af en toe eens gebeurt, maar hier is het echt in elk nummer. Gaat dan ook al gauw tegensteken.

Muzikaal een 5*, maar wegens de zang kan ik dat er niet aan geven.

DeWolff - Thrust (2018)

3,0
Erg ontgoochelend. Dit lijkt wel een mislukte poging om mainstream pop-rock te maken.
Geen spannende melodieën, geen pulserend samenspel tussen orgel,drum en gitaar, geen songs die je bij het nekvel vastgrijpen.
Niks herinnert me aan de kwaliteit van hun eerste albums en live werk.

Dit type album kunnen ze volgens mij alle dagen in elkaar flansen en ga ik verder aan mij voorbij laten gaan.

Mambo Chillum - Mambo Chillum (1998)

5,0
Mambo Chillum hoort voor mij thuis bij de beste Belgische blues- en rockgroepen ooit. Ze zijn afkomstig uit mijn buurt en dus heb ik ze midden de jaren 90 verschillende malen kunnen zien als jong gastje.

Met Bruno De Groote hadden ze een geweldige gitarist (nadien actief bij vele Belgische muzikanten en nu bij dEUS de opvolger van Mauro Pawlovski). Daarnaast was er met Fred Verhaegen een geweldige mondharmonicaspeler en zanger.

Dit album is er pas gekomen na de periode waarin ik ze regelmatig zag. Ik geloof zelfs dat ze min of meer gesplit zijn/waren bij de release van het album. Erg jammer. Op dit album zijn er wat meer rock & roll en surfinvloeden in hun nummers verweven geraakt dan hoe ik ze me herinner. Niettemin blijft het een mooie weergave van hun kwaliteiten en de energie die er ook tijdens live optredens af spatte.

Suede - The Blue Hour (2018)

3,0
Voor mij is dit te bombastisch en pretentieus. Daarnaast vind ik erg weinig dynamiek terug. Alles lijkt maar voort te denderen, zonder ruimte voor hooks of riffs die je even weten vast te grijpen. Niks voor mij.

The White Stripes - Under Great White Northern Lights (2010)

5,0
Gisteren heb ik deze (een beetje) met een bang hart gekocht. Ik had al enkele keren gelezen dat de productie niet al te super was, sommigen maakten commentaren omtrent rommelig geluid en de te intens gebrachte nummers.

Na het beluisteren van LP2 kan ik deze kritiek ondertussen absoluut weerleggen. Tot nu toe vind ik het zowat het meest live klinkende live-album dat ik al gekocht heb. Dat sommigen dat linken aan een mindere productie kan ik best begrijpen, je hebt echt regelmatig het gevoel dat je tussen het publiek staat. Ik vind dit eigenlijk eerder een pluspunt. Voor degenen die hier problemen mee hebben bestaan er andere cd's van The White Stripes, namelijk hun studiowerk!

Alle nummers tot nu toe worden inderdaad met erg veel overgave gespeeld, zeker doordat dit gevoel versterkt wordt door de reacties van het publiek. Maar wees nou eerlijk, verwacht je iets anders van The White Stripes? Een ingehouden versie van pakweg Fell in Love With a Girl zou gewoonweg The White Stripes niet zijn... (Alhoewel ik Jack White wel graag eens een akoestische set zou willen zien brengen à la Nirvana's MTV Unplugged!)