Suede - The Blue Hour (2018)

Omdat het erg in het verlengde ligt van de vorige plaat is het niet echt een verrassende plaat. De vorige vond ik ietsje beter en consistenter, maar hier staat dan weer Life is Golden en Outskirts op.

Over de hele linie misschien een trapje lager dan de vorige, maar de pieken vind ik fantastisch.

Mijn 1e luisterbeurt was een valse start en gaf een foute indruk.

Nu ik de plaat in bezit heb (blauw vinyl) en er gorf voor kan gaan zitten met een koptelefoon op, laat t zijn echte schoonheid zien.

Gewoon weer een klasseplaat van deze heren

Weer wordt mijn mening over streaming luisteren bevestigd. Daar deed dit album me weinig,, en een fysiek exemplaar grijpt me meteen bij de strot. Wat een verschil in luister ervaring zeg.

Het probleem met die kleurtjes vind ik vaak dat ze niet goed klinken, krakerig of gewoon minder mooi. Gaat niet altijd op, maar ik ben er onderhand klaar mee en probeer juist zwarte exemplaren te kopen van albums (wat tegenwoordig soms moeilijker is dan de gekleurde versie).
Van dit album ook geen gekleurde versie, maar klinkt inderdaad wel erg mooi (en is bij nieuw vinyl helaas niet altijd zo).

Eens voor wat betreft de kleuren. Maar deze klinkt prima. En het is inderdaad niet altijd het geval gelukkig.
Ik ben gek van blauw, dus kon deze niet in t zwart kopen

Suede; grote naam in de muziek, maar voor mij pas begonnen bij het vorige album. Meteen verkocht en een hoop mooie parels in te halen. Dit ligt inderdaad mooi in de lijn van de vorige plaat; met 'Beyond the Outskirts' als hoogtepunt. Wellicht ook maar eens op vinyl ophalen! Sinterklaas eens lief aankijken.

Ik doe er een halfje af, het pakt me allemaal niet zo als de twee vorige platen die ik grijsgedraaid heb.
Deze heeft last van teveel bombast, pretentie zelfs bij momenten (Today I found a dead bird )

Wat mij erg hielp, was eerst een paar keer de instrumentale versie van het album luisteren. Nuances zijn beter te horen zo. Opener omdat ook echt alle spoken-word gedeeltes en achtergrondkoortjes weggelaten zijn.

Inmiddels heb ik dit nieuwste album van Suede enkele malen beluisterd en ik vind het echt geweldig. Brett Anderson is uitstekend bij stem en de door anders users aangehaalde bombast spreekt mij enorm aan. Het album begint al prachtig met "As One" (het begin klinkt nogal gothic) en "Wastelands", maar vooral de laatste drie liedjes vind ik erg mooi. Dat intro van "All the Wild Places" klinkt sprookjesachtig (mooi). Naast de drie laatste liedjes blijft "Life is Golden" een grote favoriet van mij.

Als geheel spreekt de sound van het album mij ook erg aan: het sleept lekker voort en aan de gesproken stukken stoor ik mij niet. Het koor past ook goed bij de muziek van Suede.

Ik ben nu wel erg benieuwd geworden naar de voorganger van "The Blue Hour", "Night Thoughts".

Het debuut van Suede spreekt mij als geheel nog net iets meer aan en mijn favoriete liedje van Suede blijft "Still Life" van het album "Dog Man Star", maar met "The Blue Hour" heeft Suede weer een parel afgeleverd.

Voor nu 4,5*.

Goed bezig
Night Thoughts is top!

Ik heb dit album veel geluisterd en kwam tot een soortgelijke conclusie: ik vind hem toch wel minder dan Bloodsports en Night Thoughts. Muzikaal gezien schiet de bombast zover door dat het irritant begint te worden, en ook de snik en de kopstem worden door Brett iets te vaak en te geforceerd ingezet.

Video van Wastelands:
Suede - Wastelands (Official Video) - YouTube

Voor mij is dit te bombastisch en pretentieus. Daarnaast vind ik erg weinig dynamiek terug. Alles lijkt maar voort te denderen, zonder ruimte voor hooks of riffs die je even weten vast te grijpen. Niks voor mij.

Prima onverwachte plaat van de heren. Ligt lekker in het gehoor en het bombatische is voor mij geen probleem.

In de stroom van almaar meer muziek, nieuw, nieuwer, nieuwst wil er wel eens een gat ontstaan tussen vertrouwde, veelgedraaide goede albums en al dat nieuwe.

Dit album dreigde in dat gat terecht te komen, volledig onterecht, wat een pareltjes staan erop. Beyond the Outskirts bijvoorbeeld, wat een verstilde pracht, de ontroering, de tekst

Dromend van een groots en meeslepend leven, me realiserend dat dat station al ruim gepasseerd is, de melancholie

2x gehoord, had het niet verwacht maar dit is een puike plaat. Zou zo maar s op vinyl aangeschaft kunnen worden, heerlijke gitaarplaat, en dat meeslepende ja dat kan ik wel hebben, bv bij Muse niet.
Voorlopig 4 sterren

Ijzersterke Album. Echt super. Al 6 nummers hebben mijn Top 20 gehaald in 2018.

Ik kan hier echt niets mee. Ik heb het als fan van suede wel moeilijk bij. Mischien snap ik de plaat gewoon niet aan de hoge score te zien ?

Sterke plaat. Klinkt hier en daar enigszins gedateerd.

Maar dat is logisch. Album is immers al bijna een jaar oud

Topalbum !!!
Echt Suede album ook: hier en daar wat bombast, wat speciaals ('dead bird' die ze zelf live 'speelden'), paar stevige glamrockers (wastelands & co), een geweldige intro (die live wel nog beter/dreigender klinkt)... en zoals altijd een pareltje achteloos tussen de andere tracks: 'Tides', geweldig nummer !

Briljant album.

Geen topalbum zoals in hun beginperiode, maar ook niet heel slecht.

Zonder me te laten beïnvloeden door het lezen van reviews, hoort deze plaat bij de beste 25% uit 100. Dus een 4 sterren.

Mooi album. Typische Suede sound en songwriting. Wasteland is gelijk de eerste knaller en er staan er zo meerdere op. Mooie productie, vooral als je het album op een goede hoofdtelefoon beluistert.

Wat mij betreft de grote Brett Anderson show, prachtig gezongen allemaal, maar erg veel van hetzelfde.
De band krijgt weinig ruimte hier, waardoor de pathos overheerst en soms verveelt.

Het emotionele 'larger than life' gevoel met zijn kamerbrede refreinen werkt vaak maar tijdelijk bij mij.
Muzikaal zit het over het algemeen wel snor met dit bandje, hoewel Butler na zijn vertrek toch wel node wordt gemist.
Dit schijfje blijft in het verlengde liggen van eerdere platen, de pathos, de galm en echo's zijn niet van de lucht. In de zang zit hem voor mij de ergenis, hoewel Anderson een prima zanger is heeft hij een stem waar je van houdt of je ergert je al vrij snel aan de pathetische voordracht. Vanuit instrumentaal oogpunt een goede schijf, een uitstekende productie en met de songwriters capaciteiten van Anderson is niks mis. Het feit dat ik elke schijf van deze band na een aantal nummers toch maar weer afzet, geeft aan dat ik het 'filmische', pathetische en emotionele karakter van Brett maar kort kan waarderen. Dat is jammer want gek genoeg blijft Dog Man Star voor mij wel een topper.

Blijft overeind, ruim

Maar ik geef toe dat het helpt als je een Anderson adept bent. When melancholic, play Suede

Zoooo jammer dat het geluid wat komt bij 4 :42 in het nummer Flytipping, dat dat even later weer ophoudt en bij 5:20 overgaat in een soort pretentieuze symphonische tune wat gewoon niet past bij Suede.
Dat geluid van 4:42 mocht wat betreft langer duren.
Was dat het geval geweest dan was dit nummer echt een klassieker geweest. Nu niet. Hoewel nog wel een goed nummer naar mijn mening.

Het is wel weer een album wat je vaker moet horen om te waarderen.
Mijn favoriet op dit moment Tides. Heerlijk theatraal waar Brett lekker los gaat met zijn stem.

Waardering weet ik op dit moment nog niet. Moet nog meer nummers goed luisteren.
Tot nu toe wel positief, hou op zich wel van de afwisseling

Vind Suede, vooral Coming Up, best cool, maar dit pakt me totaal niet. Veel te melodramatisch naar mijn mening. Beetje huilerig ook. Ik lees dat je het album vaker moet horen om te waarderen. Voorlopig heb ik daar nog geen zin in...

Voor mij de minste worp van Suede.
Pompeus werkstuk van de band, de muziek weet mij niet volledig te overtuigen.
Life Is Golden is het nummer wat er voor mij bovenuit steekt.
De rest komt taai en bombastisch op mij over, slecht is het absoluut niet maar ook niet memorabel.