DEFAKT – Defakting your brain since 2011 » » Get Dead – Honesty Lives Elsewhere

De naam Get Dead dook al verschrikkelijk vaak op bij mij. Tezamen met Bad Cop/Bad Cop. En ik moet bekennen dat ik beide bandnamen dusdanig zwak vind waardoor ik er de moeite nooit voor wilde nemen. Naja, uiteindelijk dan toch eens gedaan. En toen ben ik begonnen met Bad Cop/Bad Cop (waarom weet ik ook niet, want die naam is nog nét iets slechter), en dat vond ik niet interessant genoeg om uberhaupt meer dan 2 nummers te proberen, laat staan die andere band met die gare naam. Zodoende kwam Get Dead er niet echt meer van.

Tot ze opeens langskwamen op een afspeellijst van Youtube. De videoclip van the Process begon bijzonder slecht waardoor het een wonder is dat ik het niet heb doorgeklikt en wonder is een goed woord want inmiddels ben ik helemaal weg van deze gasten. The Process is simpelweg een ijzersterk nummer met een bijzonder fris geluid. En een fris geluid is zeldzaam in Punk rock, maar oh zo verschrikkelijk lekker.

Na wat te verdiepen kwam ik er achter dat het hier gaat om relatief oude gasten die opeens maar besloten een bandje te gaan starten. Hardwerkende familiemennekes, schilders, etc. En dat is een verdomd goed uitgangspunt want zo een project resulteert vaak in het maken van muziek die je daadwerkelijk wilt maken. Geen kaders, geen richting, gewoonweg dat maken waar je zin in hebt. Dit is iets wat Lawrence Arms bijvoorbeeld bombardeert tot een briljante band (Nu denk je: ‘maar dat is toch gewoon jouw mening L’eau Oui Que’? Maar eh… nee.. dat is echt zo.), drie oprechte vrienden die lak aan alles hebben en zich laten leiden net hoe hun pet staat.

In het geval van Get Dead en, hun nieuwste release, ‘Honesty Lives Elsewhere’ resulteert dat tot een bepaalde folk of akoestieke vibe maar wel echt superrauw. Neem als voorbeeld het nummer ‘Choke’. Aanstekelijke melodie, rustige drumpartijen en gitaarlijntjes maar ondertussen een zanglijn die van rauw naar rauwer en simpelweg agressief gaat. Neem daarnaast dat de opbouw van de liedjes gewoon top in elkaar zit en je hebt verdomd catchy en lekker punk rock nummers.

‘Honesty Lives Elsewhere’ levert wel aan kracht in doordat het op een gegeven moment wat eentonig is, waardoor de nummers minder sterk aanvoelen als ze één voor één de revue passeren. Maar vanaf ‘Cliffs’ sterkt het weer aan. Een catchy riffje zorgt ervoor dat je exact op tijd weer de aandacht er bij krijgt.

Ergens doet me dit ook denken aan het debuut van ‘Dead to Me’, alleen ietwat beperktere muzikanten en een vele malen rauwere zanger. Maar verder heeft het stijltje daar wel wat van, ook zo nu en dan dezelfde manier van gitaar spelen, wat ze in de Ska ook veel doen (strummen??? Ik hoor het graag als je het weet). Misschien is een nog betere omschrijving een meer folky en langzamere ‘Off with their heads’.

Sterke plaat met een fris geluid, wat zo ontzettend lekker is. Ik kan je ook vooral aanraden om hem op shuffle af te spelen, op die manier ontdek je de nummers wat beter. Dat doet wellicht wat af aan de consistentie van het album maar desalniettemin zijn het gewoon sterke songs!

Na anderhalf jaar weet ik het zeker, dit is mijn lievelingsplaat...

Knap dat in 1 brein zo een totaal album schuilt.

Hartstikke melancholisch maar het blijft over het geheel een positief geluid houden.

Imagining what to do is daarnaast een vd mooiste nummers die ik ooit heb gehoord. In haar simpelheid weergaloos mooi.

deric raven, met alle respect maar beginwerk van Opposites en dit vind ik appels en peren. Opposites hadden in hun beginwerk wel wat meer kinderachtige onzin. Maar dat klopte wel, daar komt dit zowel als geluid als tekst niet in de buurt.

'Slaap' alleen al is al beter dan al het goede van new wave bij elkaar geraapt.

DEFAKT – Defakting your brain since 2011 » » PUP – the Dream is Over

PUP kan heel gauw worden afgeserveerd als lollig punkbandje. Ook op deze nieuwe plaat kan je dat vrij rap constateren, en afschrikken als dat je tegenstaat. Maar als je goed luistert naar de teksten en de manier van zingen dan ga je er op een gegeven moment door heen prikken en hoor je dat het een hele cynische band is. Tuurlijk zit er humor in, maar die humoristische laag zit verder verstopt in grappen die niet meteen opvallen. Openingsnummer ‘If this tour doesn’t kill you, I will’ klinkt erg grappig (mede ook dankzij de geweldige video), maar er zit een bepaalde oprechtheid in die cruciaal is voor het unieke geluid van deze band.

Dat unieke geluid zit hem niet alleen in dat cynisme maar ook in de technieken van de muzikanten. De scheurende en bijna altijd knetterende gitaren slaan soms door in knisperende gitaren, luister maar eens naar ‘the Coast’. En dat gecombineerd met een retestrakke drummer die van hot naar her gaat betreft snelheden. ‘DVP’ heeft wel 4 tempowisselingen, en vooral de laatste is zo godse fijn. Sowieso is ‘DVP’ een verschrikkelijk fijn nummer, alles klopt. De combo van de uitgespuugte ellende van de zanger, de dynamiek in gitaarspel en overheerlijke punk rock ritmes maakt ‘DVP’ tot een hedendaagse punk rock klassieker.

Deze band kan je misschien tegenstaan vanwege het kinderachtige stemmetje van de zanger. Maar heeft het ook niet te maken met het feit dat we de afgelopen jaren ongelooflijk verwend zijn met rauwe, raspende zangers? Denk aan Fucked Up, the Bronx, Chuck Ragan, etc. Deze jongen van PUP zingt simpelweg anders, hij spuugt zijn woorden meer uit. De ‘snottiness’ doet dan ook echt niet onder voor bijvoorbeeld RKL. De openingszin van ‘Old Wounds’ is een perfect voorbeeld. De walging is bijna te proeven.

Daarnaast dragen de bijna briljante teksten flink bij aan juist een volwassen geluid. Het gaat hier niet om hoogstaande poezië of iets dergelijks, maar om simpele, directe en bovendien treffende regels. Luister en lees mee bij ‘Familliar Patterns’. Dit zijn teksten die zeggen waar het op staat, op een catchy en overtuigende manier.
“So I spent a long time down in the basement
Instead of rolling with the riff-raff
Cause I know better, I know better than that
Yeah, I spent a lifetime trying to make it
And when I finally faced the facts
I never felt so shitty before
I never felt so miserable”

Aan het eind van dit album, als je denkt alles gehoord te hebben komen ze nog even met ‘Pine Point’. Een episch nummer over iets relatief kleins. Het gaat over één iemand die voortdurend bezig is met uitzoeken waar hij staat en heen wilt etc. Maar het word in een dusdanige bombastiek gebracht dat je bijna zou denken dat het over de Apocalypse gaat. Geweldig sterk nummer van een compleet andere discipline die we gewend zijn van PUP.

Dit album heeft net een consistentie maar ook afwisseling wat er voor zorgt dat het een half uur genieten is. Het debuut album had hier helaas wat gebrek aan waardoor, ondanks een X aantal ijzersterke songs, het gehele album wat vlak bleef. The Dream is Over kent dat totaal niet. De plaat springt alle kanten op en bulkt van het kenmerkende cynisme.

PUP is verre van een lollig punkbandje. Het is een hele eerlijke, melodieuze doch harde en bovenal cynische punk rock band. Bovendien één die een verdraaid vers geluid heeft. En met the Dream is Over leveren ze een plaat af die constant genoeg is om als moderne klassieker te kunnen beschouwen.