Na het horen van het schitterende nummer 'When my train pulls in' heb ik meteen de hele cd maar op de gok besteld. Iets wat ik niet vaak doe op basis van één nummer maar ik was echt laaiend enthiousiast. Iemand die zo'n heerlijk stuk bluesrock ten gehore kan brengen kan geen slechte cd uitbrengen. Maar helaas... na het hele album gehoord te hebben op Youtube heb ik mijn bestelling toch maar weer geannuleerd.
Op de nummers 'When my train pulls in' en 'Bright Lights' na vind ik als blues/rock liefhebber hier helemaal geen zak aan. Ok, het nummer 'Numb' heeft ook nog wel een heerlijke riff maar voor de rest krijg je veel te veel soulachtig geslijm en zelfs mierzoete R&B voor je kiezen met als absoluut dieptepunt het nummer 'Things are changing', wat zo van een kwijlbak als R. Kelly afkomstig had kunnen zijn.

Een veelzijdige artiest artiest met onmiskenbare talenten. Dat is Gary Clark toch zeker wel en ik kijk uit naar meer van zijn blues(rock) werkjes, maar dit album is als geheel veel te mager voor een bluesrock liefhebber als ik. De variatie aan stijlen mixt ook voor geen meter als je het mij vraagt.

2,5*

Vernieuwend? Jazeker! ...Maar dat is een keutel in de vorm van een twister ijsje ook. Of het te pruimen is is een tweede.

Instrumentaal kan het van de kant van Metallica wel beter, maar toch klinkt het soms best wel puik. Alleen het bezopen gemompel van Lou Reed is in combinatie met de ruigere instrumentale begeleiding van Metallica werkelijk niet om aan te horen. Zelden tot nooit heb ik zo'n slecht muzikaal huwelijk aangehoord.
Als het er rustig aan toe gaat, zoals in het nummer 'Little Dog', dan vind ik het al meteen een stuk beter klinken. Maar goed, instrumentaal heeft dat vrij weinig met Metallica te maken, maar het toont voor mij wel meteen aan dat Lou Reed en de mannen van Metallica gewoon bij hun leest hadden moeten blijven.

Een kwelling om aan te horen. Als ik deze cd alleen luister (zoals ik vanavond met moeite heb gedaan), bekruipt mij een depressief gevoel en snak ik al snel naar het einde van deze kwelling aan de oren.
Als je deze cd op een feestje opzet, dan zal de muziek al gauw overstemd worden door het geluid van de krakende hersenen van de gasten, die massaal een smoes zullen moeten verzinnen om voortijdig weg te geraken.

Nee, laten we deze plaat maar mooi op het CV van Lou Reed bijschrijven en beschouwen als een vriendendienst van Metallica aan deze bezopen klinkende kikker. Dan beschouw ik het volgende echte Metallica album wel als de opvolger van 'Death Magnetic'.

´Foutje... bedankt!´ zullen we maar zeggen 1,5*