Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Damien Jurado is fantastisch. Maar check deze maar, dan weet je wat ik bedoel.

Damien Jurado - Postcards and Audio Letters (2000) - MusicMeter.nl

Beide artiesten zijn fantastisch, maar deze combinatie is totaal verkeerd. Het kloot voor geen kant.
Sommige artiesten en/of genres moet je gewoon niet mixen, hoe goed ze los van elkaar ook zijn

Ik vind dit een stuk beter dan wat Metallica tegenwoordig ongemixt op ons uitstort.

Haha kloot van geen kant, mooi gezegd

Na lange tijd weer eens vanuit de digitale snelweg tot mij genomen. Stuk minder vervelend dan dat ik me herinner.

Zo kan het ook: Scott Walker + Sunn O))) - Soused (2014)

Ik zie veel negatiever recensies, maar ik vind het echt een heel fijn album. Misschien ook wel omdat ik zowel Lou Reed als Metallica weet te waarderen.

Lang niet zo vreemd en onbeluisterbaar als de reacties en recensies destijds deden vermoeden. Als je je carriere en leven met het prachtige en emotionele Junior Dad kunt besluiten... Velen zouden ervoor tekenen.

Bij een paar nummers deed het me een beetje denken aan Swans. Uitgesponnen lange bogen met een maniak die onheilspellend aan het oreren is. Alleen weet Swans de spanning veel beter neer te zetten, op te bouwen en vast te houden.
Los van de vergelijking waardeer ik Lulu wel voor wat het is met al haar gebreken. Een dappere poging om twee werelden bij elkaar te laten komen waar de tweede helft er beter in slaagt dan de eerste helft.

Dit is een van de meest onderschatte albums ooit gemaakt.

Ik snap dat Metallicafans die Lou Reed niet kennen of hooguit Perfect Day en Walk On The Wild Side kennen, hierop afknappen. Als je een straightforward metalalbum verwacht, kun je hier niet zo veel mee.

Dit moet je niet beoordelen als Metallicaplaat. Dit moet je beoordelen als Lou Reed-album met Metallica als backing band. Benader het dus vanuit een andere invalshoek. Ik houd er wél van, maar ik luister ernaar vanuit het perspectief van een Lou Reedfan en dus niet vanuit het perspectief van een Metallicafan.

Ten eerste, dit is geen toegankelijk album. Net als bij Berlin van Lou Reed moet je actief naar de tekst luisteren om dit te waarderen. Voor veel mensen is dat helaas te veel gevraagd.

Een hoop mensen horen Lulu. Horen, maar niet luisteren. En hebben dan een oordeel klaar, terwijl ze met een actieve luisterhouding misschien anders zouden reageren.

Dit album is beter te behappen als je bekend bent met het werk van Lou Reed. Als je een geoefend Lou Reed-luisteraar bent.

Daarom zou ik elke Metallicafan die dit album in 2011 vreselijk vond en er nooit meer naar luisterde, willen oproepen... Luister eens naar het debuutalbum van The Velvet Underground, daarna naar het toegankelijke Transformer van Lou Reed en tot slot naar Berlin van Reed, ook een album met een verhaal, een album dat toen het uitkwam gehaat werd door de muziekrecensenten. Probeer er onbevooroordeeld naar te luisteren, zonder te denken: "Oh, dat is die oude zanger van dat klote-Lulu."

Als je actief en met volle aandacht naar deze Lou Reed-platen geluisterd hebt en een beter idee hebt van wat Lou Reed doet, luister dan nog eens naar Lulu. Probeer dat onbevooroordeeld en onbevangen te doen. En met volle aandacht, dus niet als achtergrondmuziek. Misschien kun je dan beter horen wat het idee achter deze plaat is en wat Lou Reed en Metallica in gedachten hadden. Natuurlijk werkt het bij het ene nummer beter dan bij het andere, maar zeker bij Iced Honey werkt het perfect. En Junior Dad is een prachtige afsluiting van Lou Reeds loopbaan.

Als Lulu niet je ding is, prima. Maar geef het een eerlijke kans. En dus niet als achtergrondmuziek opzetten, of het afkraken zonder het een serieuze kans te geven, zoals velen in 2011 deden.