Toch wel een tegenvaller, maar aan de andere kant een leuke meevaller aangezien ik het album niet had verwacht.

Mary blijft in dit album telkens op één niveau hangen en brengt haar tracks niet naar een hoger niveau en blijft allemaal een beetje saai vergeleken met de rest van haar werk.

Zitten desondanks toch wel een enkele toppers op en ze blijft in mijn ogen ook met dit soort nummers de meesten uit het wereldje overtreffen.

Gewoon zonde dat ze haar stem en inlevingsvermogen op dit album niet ten volle heeft benut..

Voor een opvolger van Nomak's Calm had ik hoge verwachtingen, nu deze er eindelijk is laat het me toch enigszins teleurgesteld achter.

Het begint eigenlijk bij het vreselijke artwork, waar ik bij dit soort albums toch wat meer waarde aan hecht. De tracks klinken allemaal erg lekker zoals ik van Nomak ben gewend, maar zonder de tracknamen zou het onmogelijke opgave zijn om de nummers uit elkaar te halen.

Elke track heeft wat weg van de vorige, waardoor alles erg eentonig wordt. Het klinkt allemaal wel erglekker en heeft een super relaxte sfeer, maar is simpelweg té eentonig om op langere termijn interessant te blijven.

De mannen Beau Love, Louis Bordeaux en Sotu the Traveller van Appletree Records hebben de krachten gebundeld en komen met Pêche Noire aanzetten. Met als resultaat heerlijke frisse en creatieve beats. De drie stijlen zijn erg herkenbaar wat zorgt voor lekkere Soulvolle, Hip Hop en Spacey geluiden. Jammer dat de tracks erg kort van duur zijn, maar het toffe artwork maakt een hier een gedeelte van goed.
3,5*

Tracks 4,5,9, 10 by Beau Love.
Tracks 1, 7 by Sotu the Traveller.
Track 8 by Louis Bordeaux.
Track 2, 3, 6, 12 by Peche Noire (Beau Love, Louis Bordeaux & Sotu the Traveller)
Track 11 by Louis Bordeaux & Sotu the Traveller.

Album is overigens hier op PêcheNoire.fr gratis te downloaden.

Had in eerste instantie niet in de gaten dat dit een nieuw officieel album van Thicke was. De 'cheesy' titel en afschuwelijke cover art gaven mij de indruk dat het een soort van mixtape was.

Sex Therapy klinkt over het algemeen erg ongeïnspireerd. Vreselijk om al die gastartiesten op dit album te zien, want voor mij zat de kracht van Thicke juist in z'n solo nummers.

De meest onbegrijpelijke featuring is toch wel Nicki Minaj. De nieuwe Lil' Kim, maar dan nog wat trashier. Het dieptepunt van Sex Therapy dus.

Wat me vooral stoort aan de featurings, is dat Thicke zich aanpast aan de stijl van deze gastartiesten in plaats van andersom. Met als resultaat dat elk van deze nummers, met uitzondering van Million Dolla Baby, ongelofelijk slecht en ongeïnspireerd klinken.

Vast en zeker dat Pharrell Williams het een leuk idee vond om Thicke op te schepen met gastartiesten die hem niet passen en snel een nieuw album uit te brengen, ongeacht de kwaliteit. Opluchting is wel dat Lil' Wayne voor een keer ontbreekt.

Gelukkig staan er dan nog wel wat tracks op waar Thicke laat zien wat hij kan. De grote topper (redding) is Mona Lisa. Klinkt toch weer lekker zoals op z'n twee voorgaande albums.

Al om al een flinke teleurstelling met hier en daar wat lichtpuntjes. En dat terwijl ik net de man z'n stijl begon te waarderen.

Luistert lekker weg, een sterk album met een aantal heerlijke tracks. Zoals Osiris Apis al aangaf overheerst de dwarsfluit op een aantal tracks. Daardoor beginnen een aantal nummers net teveel op elkaar te lijken wat ik een zwak punt vind. Met name aangezien het een instrumentaal album is.

Tsunenori komt met mooie dromerige producties zonder enige vocalen te gebruiken. Erg leuk om naar te luisteren, maar komt in geen enkele opzicht in de buurt van collega's als Nujabes en Uyama Hiroto en dat is inclusief het album artwork.
3,5*