Het is niet dat ik Neil Young heb opgegeven, maar het is meer dat hij na een carrière van 60+ jaar me al zoveel goede muziek heeft gegeven dat ik niet meer razend enthousiast word als er een nieuw album aangekondigd wordt, zeker kijkend naar de output van de afgelopen 10 a 15 jaar. Dat hij muziek blijft maken omdat hij dat leuk vindt, het hem gelukkig maakt én hij vindt dat hij nog wat te melden heeft, geef ik hem groot gelijk in, maar het is gewoon steeds minder voor mij.

De eerste singles stemden niet echt hoopvol en het album is een beetje een mixed bag. De elektrische nummers missen de finesse en hebben geen mooie lange solo's als redeeming factor (zoals bijvoorbeeld een Welcome Back op Barn of Chevrolet op World Record), dus moeten we het hebben van het akoestische werk.

Daarvan blijven Familiy Life, Silver Eagle (al is het eigenlijk een Woody Guthrie rip-off, net als Let's Roll Again), Talking To The Trees en het Beach Boys (Pet Sounds) achtige Bottle of Love over.

Leuk voor op een playlist, maar niet genoeg om tot aanschaf over te gaan.

PS: de sneer naar dochter Amber op Dark Mirage gaat me persoonlijk wat te ver. Blijkbaar heeft hij schroom die hij had rondom de breuk met Carrie (o.a. te horen op Vacancy) en zijn huwelijkscrisis met Pegi (o.a. te horen op Toast) allang van zich afgeworpen. In plaats van dat 20+ jaar in de archieven te laten zitten zet hij zijn frustratie maar meteen op band.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren