stem geplaatst

(reactie op ander bericht)



Wat leuk dat iemand deze post van mij aanhaalt en zich er zo over opwindt. Ik had misschien moeten zeggen: wat Hazes voor het Nederlandse levenslied heeft betekend, betekende Ozzy Osbourne voor de hardrock (of heavy metal, whatever).

De complete heiligverklaring na z’n dood door iedereen en z’n moeder bevestigt me nog eens in mijn (al zeg ik het zelf) treffende vergelijking. Beiden konden niet echt componeren, waren compleet afhankelijk van anderen voor het in standhouden van hun carrière, en hebben een spoor van leed en vernieling achtergelaten in hun privéleven. Beiden hebben hun privéleven opengesteld voor plat volksvermaak, hiertoe vooral aangemoedigd door hun schoonfamilie. En toch (of juist daardoor?) wordt er, meer dan ooit, met veel compassie en bewondering over hen gesproken. We houden van underdogs. Alsof het genieën waren. Veelal door mensen die hen niet of nauwelijks gekend hebben natuurlijk.

Over de plaat nog even: alles tot en met Ozzmosis eigenlijk prima tot zeer goed. Ook deze. Van de gitaarbeulen Roads/Lee/Wylde vind ik Jake E. Lee net wat minder, vooral qua geluid. Maar prima plaatje verder.