Ozzy Osbourne - Bark at the Moon (1983)

Ook waar! Alleen zijn stemgeluid al, hoe passend en eigenwijs is dat, hoe heerlijk slepend zijn de melodieën van Osbourne!
In mijn verhaal bij Bark wil ik echter benadrukken dat hij niet als solocomponist een heel album kon schrijven. Wie zelf in een band heeft gespeeld, weet hoe nieuwe muziek vaak spelenderwijs ontstaat met het idee van de eerste, het vervolg van een ander, etc. Vaak valt niet eens exact te zeggen wie precies wat verzon.

Overigens noemden Iommi én Dio de mee-in-de-riff-zangstijl (mijn terminologie) van Osbourne waaraan ze, ook in de dagen dat die twee elkaars bloed wel konden drinken, consequent vasthielden. Daar houd ik mij dan maar aan vast. De oren vertellen qua melodieën het verschil tussen Osbournes en Dio's stijl, los van hun totaal verschillende stemmen.

En grappig dat deze discussie juist bij dit album plaatsvind, daar Ozzy Osbourne, volgens het album zelf, alles heeft geschreven, tekst en muziek, behalve Bark at the Moon. De waarheid is dat Bob Daisley de teksten schreef en Jake E. Lee de muziek.

Kleine nuancering hierop: in het interview met Daisley waarnaar ik gisteren een link zette, wordt specifiek gevraagd wie wat schreef voor Bark At The Moon (het album).

Daisleys antwoord: "I co-wrote the music with Jake and I wrote all the lyrics with the exception of a line or word or two from Ozzy."

Lees de rest van het interview en je leert veel meer over de keiharde zakelijke besognes van mevrouw Osbourne-Arden en haar vader, inclusief lump sum-afkoopbedragen. Desondanks is dit een sterk album, dat de carrière van de madman verder omhoog stuwde.

Ik denk dat je So tired bedoeld? Forever is, ondanks een aan Mr. Crowley memorerend orgel intro dat je op het verkeerde been wil zetten, het snelste nummer op het album. Niet echt een ballad althans.

Eeeeh, ja, So Tired inderdaad!

Ach ja.... Geen hond gelooft toch dat Osbourne zelf ook maar één noot geschreven heeft? Het enige dat hij schreef waren getalletjes op het bestelformulier van de slijterij.
Het mocht niet zo zijn dat Lee of Daisley ook maar enige vorm van aanspraak konden hebben op het door hen ingebrachte materiaal. Dat moest op conto van de Osbourne clan komen.

Volgens mij is hiervoor juist vastgesteld dat het niet per se schrijven hoeft te betreffen, maar dat de stem op zich en eventueel zelf bedachte zanglijnen ook al een wereld van (kunnen) verschil maken...

Wat betreft Lee en / of Daisley: ze waren er zelf natuurlijk wel bij.

Jullie hebben allebei gelijk, toch? Dit spreekt elkaar niet tegen, kan makkelijk allebei naast elkaar bestaan. Enige invloed op de muziek had ome Ozzy natuurlijk wel degelijk, hij is immers de zanger en dan vul je minimaal de zanglijnen in. En volgens Daisley kwam de zanger soms met een songtitel of tekstregel aanzetten als basisidee, hij geeft dat in dat interview per liedje aan.

Ik weet trouwens niet in hoeverre Osbourne op zijn laatste twee albums (Ordinary Man en Patient Number 9) daadwerkelijk teksten en/of muziek heeft geschreven. Die teksten hebben op beide albums een sterk autobiografisch karakter. Zeker bij Patient ben ik geneigd te geloven dat hij zelf de teksten neerpende, al dan niet met hulp. Een indrukwekkend verhaal, waarover ik bij dat album mijn indrukken heb genoteerd.

Vergeet ook niet dat hij dyslectisch is, een diagnose die in zijn jeugd nog niet bestond. Daar voelde hij zich lang minderwaardig over, hij was immers vanaf de leeftijd dat je leert lezen (in Engeland neem ik aan ook vanaf ca. 6 jaar) voor 'dom' versleten. Mede daarom zijn clownsgedrag. En zelfs als je dan zanger in een band wordt, is teksten schrijven niet plotseling iets waarvan je denkt dat je daar goed in bent.

Dit gesprek moeten we misschien maar stoppen of voortzetten in een forum, we dwalen anders te ver af van Blaf Naar De Maan. Woef!

Ik beweer niet dat hij dom is. Hij kan best eloquent overkomen her en der. Maar een muzikaal wonder is het natuurlijk niet. En in de realitysoap zie je in een fragment gewoon hoe Zakk Wylde en Mike Bordin alles in de steigers zetten voor het dan uit te komen album. Dat Ozzy veŕder een markante aanwezigheid is met een iconisch stemgeluid maakt wel dat het om hem draait natuurlijk.

Ik heb geen idee wanneer iemand volgens jou een muzikaal wonder is. In ieder geval ben je best wel heel muzikaal als je zingt als Ozzy. Het idee van soms (niet 'grotendeels') gewoon met de gitaarrifs meezingen kwam overigens ook van hem.

Dat een nummer schrijven begint met gitaarriffs geldt voor zowat alle rockmuziek en metal.

Ik vind dat muzikale van Ozzy dus heel erg meevallen. Even toegespitst op Bark At The Moon, zou ik zeggen dat het flitsende raamwerk waarin hij zijn bazuinen laat schallen precies datgene is wat de plaat tof maakt. Dat laat onverlet dat de naamgever zijn sporen heeft verdiend met zijn karakteristieke stemgeluid maar toch nog meer met het in het nieuws blijven met van alles en nog wat. Een song als het titelnummer en vooral Waiting For Darkness kan ik me dan ook niet voorstellen zonder Ozzy.

Persoonlijk vind ik de albums vanaf No Rest For The Wicked minder interessant worden vanwege de saaiere composities. Daar verandert Ozzy's zangwerk niet veel aan.

Een 'flitsend raamwerk' doet me meer denken aan de albums met Randy Rhoads. Heeft de zang van Ozzy niet nodig vind ik. En dat je latere albums aanhaalt om een punt te maken zegt mij genoeg.

Wat zegt het je dan?

Dat het niet te ontkennen valt dat Ozzy een muzikaal mirakel is, de nachtegaal van de onderwereld, de Pavarotti van de heavy metal.

Haha, geestverrijkende kunst is dit.

Ik wil daar graag nog aan toevoegen: the yodeling, of misschien beter: the barking Prince of Darkness.

De man zong live wel aardig zuiver, moet gezegd. Ik vind hem een beetje de André Hazes van de hardrock.

Dat er geclaimd werd dat Ozzy alles zelf geschreven had is natuurlijk absurd lachwekkend met een tekst als die van Now You See It (Now You Don't), die overduidelijk een sneer is naar Sharon Osbourne en wel van Daisley moet komen. Jake E. Lee en Bob Daisley zorgen in ieder geval voor een goeie opvolging qua instrumentatie (en songwriting) van het sterke Diary Of A Madman en - als ik eerlijk ben - vind ik Jake E. Lee een veel fijner gitarist dan Rhoads. Creatiever en ook meer to the point dan Rhoads' neoklassieke trucje. Airey's keys voegen een kleine poplading toe, maar niet op een manier dat het me ergert.

Het album heeft verder met So Tired wel een draak eersteklas. Tevens is de tweede helft beduidend minder interessant dan het eerste gedeelte. En Osbourne zelf? Die zingt stabiel genoeg om niet teveel aan te ergeren. Een wereldzanger zal ik hem nooit vinden en het stemgeluid is voor mij op dit soort hardrock/metal ook geen vereiste, dan liever een zanger met wat meer power. Maar het ergert ook niet, dat is genoeg voor me om de luisterbeurten een soort van 'objectief' voort te kunnen zetten.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. Blizzard Of Ozz

Na het tragische verlies van gitarist Randy Rhoads komt Ozzy Op Bark at the Moon met Jake E. Lee in de gitaristenrol. De titeltrack knalt er direct in met een pakkende riff en energiek refrein, en laat horen dat Lee, weliswaar stilistisch onvergelijkbaar, een uitstekende opvolger is van Randy Rhoads.

Het album klinkt wat gepolijster dan het eerdere werk van Ozzy. Synthesizers doen hier nadrukkelijker hun intrede, wat het geheel iets jaren ’80-achtigs meegeeft — niet per se in negatieve zin, maar wel ten koste van de rauwere sound die de eerste twee albums kenmerkte.

Net als op eerder werk is het niveau van de nummers erg wisselen. Knallers als het titelnummer en Centre Of Eternity (of Forever, zo u wilt…) zorgen dat draken van nummers als You’re no Different en So Tired de balans niet naar het negatieve doen overslaan. De overige nummers variëren van prima tot degelijk, maar als geheel is Bark At The Moon voor mij toch weer een stapje terug. Daar kan het geweldige gitaarspel van Jake E Lee helaas niets aan veranderen.

1. Blizzard Of Ozz
2. Diary Of A Madman
3. Bark At The Moon

Het is een reactie uit 2023, maar als de reactie op 22 juli van dit jaar werd geplaatst. Kreeg Ozzy Postuum nog even een trap na, Ozzy zou zeggen : ANDRE HAZES????? WHO THE FUCK IS ANDRE HAZES????????. Andre Hazes was slechts een nationale bekendheid en geen internationale bekendheid. één van de weinige Nederlanders die zowel een nationale en internationale bekendheid is en ook nog in zijn genre dat is Ad van de Berg. Ozzy Osbourne was een nationale maar vooral ook internationale bekendheid. Daarbij vergeleken valt Andre Hazes in het niet!!!!

Het is ook een beetje een non-discussie, de twee zijn natuurlijk totaal niet met elkaar te vergelijken, hoewel de beruchte drankinname van beide heren wel degelijk grote overeenkomsten vertoont.
Blijft over dat dit een aardige plaat is, met lekker gitaarwerk en een fantastische foute hoes!

Door het trieste bericht van dinsdag jl heb ik eindelijk eens de solo cd's van Ozzy aan een luisterbeurt onderworpen. De Black Sabbath albums met Ozzy heb ik even terzijde geschoven. Bark at the moon is een zeer geslaagde opvolger van Diary of a madman. Het beste nummer is ongetwijfeld het titelnummer, het slechtste de meezinger Now you see it ( now you don't) Bij Bark at the moon wordt vaak die krankzinnige solo in het outro - volledig terecht- geprezen, maar let ook eens op dat intro vind ik ook krankzinnig. Evenals het intro van Rock 'n Roll Rebel overigens. En over outro gesproken de ballad You're no different die outro is minstens zo goed, het had om mij wel wat langer mogen duren. Het hoge gedeelte hoor je amper en dat is jammer. Het opvallende nummer Forever vind ik ook goed. Accept is een trendsetter als het gaat om gekke intro's (Fast as a shark, van Restless and wild uit 1982) Ozzy dacht -vermoedelijk- dat kunnen wij beter. En volledig terecht. Forever is het beste nummer van kant 2 van de vinyl versie althans. Het gitaarwerk van Jake E Lee -jongere broer van Geddy??- levert ook hier voortreffelijk gitaarwerk af. So tired had er om mij niet op gehoeven omdat er al een ballad op staat You're no different. Waiting for darkness en Spiders zijn hele goeie afsluiters van dit album. Dit album stond destijds ook hoog in de eindlijst van Aardschok en volledig terecht. Ware het niet dat 4 Californische broekies (Metallica) er met de winst van door gingen met hun spetterende Kill ém all debuut album. Tot slot die eindeloze discussie over de gitaristen, okay toegegeven Jake E Lee zet hier een duidelijke stempel op dit album. De voorganger Randy Rhoads en de opvolger Zakk Wylde doen naar mijn mening niet onder van Jake E Lee. Maar het zijn andere type gitaristen - in het geval van Randy was-. En natuurlijk had dit album anders geklonken met Randy of Zakk als gitarist. Ik heb met alle drie gitaristen geen enkel probleem. Het voordeel is wel dat de albums gevarieerd klinken, alle drie gitaristen voegden wel degelijk iets toe op de albums. Bark at the moon krijgt van mij een 4.5

PRECIES!!! en als Ozzy Andre Hazes WEL!!!! had gekend, zou hij zich behoorlijk genaaid voelen als hij werd vergeleken met Andre Hazes!!!!!!

Hazes is 53 geworden op 70 blikjes bier per dag, Ozzy 76 en volgens mij al jaren sober.

Wat leuk dat iemand deze post van mij aanhaalt en zich er zo over opwindt. Ik had misschien moeten zeggen: wat Hazes voor het Nederlandse levenslied heeft betekend, betekende Ozzy Osbourne voor de hardrock (of heavy metal, whatever).

De complete heiligverklaring na z’n dood door iedereen en z’n moeder bevestigt me nog eens in mijn (al zeg ik het zelf) treffende vergelijking. Beiden konden niet echt componeren, waren compleet afhankelijk van anderen voor het in standhouden van hun carrière, en hebben een spoor van leed en vernieling achtergelaten in hun privéleven. Beiden hebben hun privéleven opengesteld voor plat volksvermaak, hiertoe vooral aangemoedigd door hun schoonfamilie. En toch (of juist daardoor?) wordt er, meer dan ooit, met veel compassie en bewondering over hen gesproken. We houden van underdogs. Alsof het genieën waren. Veelal door mensen die hen niet of nauwelijks gekend hebben natuurlijk.

Over de plaat nog even: alles tot en met Ozzmosis eigenlijk prima tot zeer goed. Ook deze. Van de gitaarbeulen Roads/Lee/Wylde vind ik Jake E. Lee net wat minder, vooral qua geluid. Maar prima plaatje verder.

Als persoon heb ik nooit speciale interesse in Osbourne gehad. De beste man te zien murmelen en schuiven op het podium had wel iets aandoenlijks maar ook niet meer dan dat.
Een genie was het niet, echter kunnen we niet ontkennen dat John samen met Bill, Tony en Geezer wel verantwoordelijk was voor het creëren van een nieuw genre. In die zin krijgt hij van mij de credits en applaus. Black Sabbath was en is uniek en blijft de band die van grensverleggende invloed is geweest. Daar staat zijn levenswandel voor mij los van.

Wat mij opviel kort na zijn dood, is dat er aardig wat mensen op de proppen kwamen die Ozzy alleen kenden van The Osbournes. En niet of nauwelijks iets van zijn muziek afwisten. Blijkbaar heeft die vrij belachelijke serie hem in ieder geval een hoop bekendheid gebracht.
Voor de rest ben ik het wel eens met de De buurman.

Ozzy was op een enkel hitje na geen mainstreamartiest. De Stentor/AD noemde Crazy Train als één van de grootste hits van Black Sabbath. Ook bij datzelfde Black Sabbath viel me in de Ziggodome op dat het grootste deel van het publiek pas opveerde bij Paranoid.

Dat gezegd hebbende, is hij binnen het genre wel een grote jongen die decennialang veel respect genoot. Je kunt van alles vinden van zijn componeer- en zangkwaliteiten, het was een zeer charismatisch figuur en ik vraag me af wat er van zijn nummers terecht was gekomen zonder zijn markante stemgeluid.

Bark At The Moon is een heerlijke plaat die diepgeworteld is in de 80s. Het titelnummer is legendarisch door de videoclip en de flitsende solo van Jake E. Lee. Een solo die door vele YT-gitaristjes noot voor noot wordt uitgespeld en nagespeeld. Ook Forever en Waiting For Darkness tappen uit hetzelfde opzwepende vaatje.

Via Spotify kwam ik in aanraking met Slow Down. Een nummer dat niet op mijn exemplaar staat. En dat was een aangename kennismaking. Lekker opzwepend en op het randje van hair balancerend.

Afgelopen weekend meerdere keren overwogen om de oude Ozzy-albums nog eens op vinyl aan te schaffen, maar met al die verschillende versies ben ik er terughoudend in. Elke keer als ik op een Bark At The Moon-album stuit, is het er eentje die opent met het titelnummer en die in plaats van Spiders Slow Down aan boord heeft. Nog even los van de rode letters die mij weer iets minder irriteren.

Bij Blizzard Of Ozz moet je weer opletten of het niet een versie is die door Mike Bordin en Rob Trujillo opnieuw is ingespeeld en zo is het altijd wat met met de productie van de madman.

Een goed album dat best wel eens een heel goed album had kunnen zijn...

Ik merk dat ik heel erg afknap op Ozzy als zanger. Op de titeltrack komt hij er nog wel mee weg, maar op Bark at the Moon staan ook best serieuze nummers en daar mist Ozzy simpelweg bereik en kracht. Meermaals tijdens het luisteren heb ik me afgevraagd hoe het zou klinken met iemand die dat wel kan. Aan de band ligt het allemaal niet. Jake E Lee heb ik altijd al een prettige gitarist gevonden. Don Airey verzorgt hier heel puike toetspartijen. Tommy Aldridge is een heel toffe drummer. De A-kant heeft echt heel veel potentie. Van de B-kant smaakt Waiting For Darkness naar meer. Leuk dat Ozzy hier zoveel talent heeft verzameld, maar zijn eigen zangkunsten steken hier schril bij af.


Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman

Dan krijg je zoiets als het debutalbum van Sumerlands. Die heb ik intussen vaker beluisterd dan het meeste van Ozzy.

Ik weet niet of ik hem in dit genre wil horen, om eerlijk te zijn. Ik doelde meer op een powerhouse als Carl Albert