Brandi Carlile's The Story blijft één van m'n favoriete folk-rock albums. Met name de stem van Carlile maakt dit album erg sterk. Haar stem - krachtig, maar tegelijkertijd ook kwetsbaar en puur - komt volledig tot z'n recht in de mooie, door Carlile zelfgeschreven (en vaak autobiografische) nummers. Dit komt het beste naar voren in met name titeltrack 'The Story' (een echte aanrader) en in tracks als 'Turpentine' en 'Wasted'.

De eerste 6 nummers op het album zijn het meest toegankelijk en mainstream, daarna worden de nummers toch wat somberder (met uitzondering van het pop-achtige 'Losing Heart') en ingetogener. Maar dit tweede deel van het album, met name 'Until I Die', is het luisteren ook zeker waard. Halverwege het album creëren twee rustige nummers, 'Have You Ever' en 'Josephine' (beide met een zeer hoog folk-gehalte), een mooie balans.

De grote kracht van dit album zijn de vele schakelingen van folk- en akoestisch klinkende stukken naar rock-achtig en weer terug. Dit in combinatie met Brandi Carlile's stem, telkens maar weer op het juiste moment ingetogen of krachtig, en de sterkte teksten levert een bijzonder mooi eindresultaat op.

Door Money for Nothing ben ik langzaam van de Dire Straits gaan houden en is de band lange tijd m'n meestgeluisterde artiest geweest (die positie delen ze nu met de Eagles).

Nu ik alle albums goed ken ben ik nog steeds van mening dat Money for Nothing een bijzonder goede verzamelaar is. Vooral de volgorde van nummers vind ik erg prettig, bijna op chronologische volgorde maar nét niet helemaal. Beginnen met 'Sultans of Swing', het Making Movies-tweeluik in het midden en afsluiten met 'Money for Nothing', direct gevolgd door de slottrack 'Brothers in Arms', dé ideale opbouw naar mijn mening. Zoals op elke verzamelaar missen er wat persoonlijke favorieten ('Lady Writer', 'Skateaway' en 'Your Latest Trick'), maar de meest essentiele nummers zijn allemaal aanwezig.

Ik ben in ieder geval blij dat het geen slap Brothers in Arms-aftreksel is geworden, aangevuld met een handvol andere nummers. Voor mij was dit dan ook de meest ideale instapper. Prettige live-versie van 'Telegraph Road', trouwens. En het meenemen van 'Where do You Think You're Going?', toch niet meteen hun grootste hit, was één van de beste keuzes die ze konden maken!

Om maar even door te gaan op de vorige berichten: ik vond 'The Climb' een perfect nummer voor Joe's stem en absoluut een goed gekozen winner's single. Tijdens het zesde seizoen van de Britse X Factor maakte hij vooral indruk met (power) ballads, dus waarom dan geen ballad als eerste single? Joe maakte met verschillende X Factor-optredens indruk op me, dus keek ik best uit naar z'n debuut album. Vandaag werd 'ie dan eindelijk bezorgd, dus ik ben meteen maar eens gaan luisteren.

Het album, Wide Awake, voldoet echter op geen enkele manier aan m'n hooggespannen verwachtingen. Ik vind Wide Awake een zeer teleurstellende en overgeproduceerd klinkende plaat (het album barst van de overheersende drum machines en synths), waardoor het klinkt als elk ander album in dit genre. Met dank aan voice pitch klinkt Joe's goede stem vervormd, iets wat me mateloos irriteert. Een dergelijke plaat had ik van Lloyd - met een beduidend mindere stem - nog wel verwacht, maar van Joe had ik toch wel op iets meer gehoopt.

Al met al kom ik tot de pijnlijke conclusie dat bonustrack 'The Climb', een typische middle-of-the-road ballad, verreweg het beste nummer van het hele album is - omdat dit nummer in ieder geval nog, hoe clichéematig het ook mag klinken, enigszins puur klinkt. Als ik een favoriet nummer van Wide Awake zou moeten noemen, dan is dat 'Superman'. Joe heeft absoluut het talent en de potentie om het ver te kunnen schoppen, maar dan zal hij in de toekomst toch echt wat meer van z'n vocale kwaliteiten moeten laten horen, om zich zo te kunnen onderscheiden van andere pop/rock-zangers in dit genre.