Tjonge wat een grote verhalen worden hier gevuld met inhoud die niets meer te maken heeft met de eindeloze zomer die meneer Fennesz graag met ons deelt. Goed te zien dat er zo veel fans zijn van dit album hoewel ik zelf niet kan zeggen er deel vanuit te maken.

Laten we voorop stellen dat deze muziek anders is dan anders. Geen muziek die je dagelijks tegen zal komen op 3FM of vele zieltjes zou kunnen winnen tijdens een eventuele aanvraag bij Serious Request, laat staan ooit een plek te bemachtigen in de lijst der lijsten (de top 2000). Daar loont deze muziek zich totaal niet voor. Als ik het dan toch zou moeten vergelijken met andere artiesten schiet vooral Boards of Canada mij te binnen, een groep die mij tevens ook zelden weet te bekoren maar toch wel degelijk mijn interesse wekt en met meer dan 1 notering altijd op mijn iPod aanwezig is (wat zien mensen er toch in).

Deze plaat lijkt je wanhopig mee te willen slepen naar plekken die je alleen na een bezoekje aan de candymen zou kunnen waarderen. Tevens zou het de trip van je leven kunnen worden. Dat of je wordt helemaal krakkiebakkie en voor je het weet veranderd de wereld om je heen tot een uiterst beklemmende en uitzichtloze donker landschap waar geen ontkomen meer aan is. Overigens zou zelfs dan Caecilia (en misschien Badminton Girl) het lichtpuntje zijn waar je zo naar hebt uitgekeken.

Caecilia vind ik bij uitstek het hoogtepunt van dit album en komt Fennesz eindelijk op mij over zoals hij dat graag zou willen. Een onbezorgen, hoopvol, en zeker een eindeloze (doch een numer van nog geen 4 minuten) track die na een dikke 2 minuten openbreekt waar de rillingen over de rug kruipen. Wat zou ik graag een videoclip voor dat nummer maken waarin ik mijn gehele creatieve ei kwijt kan.
Helaas heb ik noch de kennis noch de software zulke dingen te produceren hoewel het aan mijn fantasie niet zou liggen.

Verder is het mij voorals nog een raadsel waarmee A Year in a Minute de fanclub hier weet te overtuigen. Ik vind het vooral een benauwd en beklemmend over en begint als een langzame kriebel die onder je huid kruipt, zich langzaam ontwikkelend tot een irriterende migraine en vervolgens resulteerd in een volumeknop die onder de Vol: 10 grens wordt gebracht (iets wat ik niet graag doe).

Het album zal zeer zeker op mijn iPod blijven staan, gewoon door het feit dat ik het nog niet lijk te begrijpen en ik niets liever zou willen. In theorie vindt ik dit namelijk een topplaat, aparte muziek die neigt naar het psychedelische, hoewel ik betwijfel of ik het geduld kan opbrengen hem die kans te geven. Caecilia zal in ieder altijd voorbijkomen suisen in mijn eigen handig inelkaar gefabriceerde afspeellijsten waar je u tegen zegt.

Goed te zien dat de woorden die hier 'vuil' gemaakt zijn (hoewel vuil geen term is die hier in enig optiek van toepassing lijkt), over het algemeen niets dan lof spreken over dit schijnbaar vergeten en onopgemerkte album van Stars. De lang verjaarde posts hier schreeuwen namelijk om een update. Hoog tijd dat iemand eens met een poetsdoek deze cover afstoft en wat nieuw stof laat opwaaien over dit schitterende sterren album. Aangezien het schrijven van uitgebreide recensies mij toch al te vaak ontschiet, voel ik me geroepen deze nobele taak op me te nemen. Dat verdient deze plaat immers.

Ik moet zeggen dat de release van dit album mij destijds compleet was ontgaan en dat deze slechts pas een jaar in mijn kast staat. Waarschijnlijk geen plaat die een hoge plek heeft weten te bemachtigen in de rotatielijst of in de verscheidene eindejaars lijstjes. Onterecht, want deze plaat is wat mij betreft een perfecte plaat in zijn genre. Dit is namelijk pop ten top. Pop zoals pop gemaakt hoort te worden. Toegankelijke nummers die lekker wegluisteren zonder eentonig te worden met teksten die net wat complexer in elkaar steken dan een eerste luisterbeurt doet vermoeden. Een album wat bij de eerste luisterbeurt voort kabbelt en eindigt zonder ergens in het diepe bewuste door te dringen maar na veelvuldige blootstelling wel degelijk zijn sporen achterlaat. Een typisch album wat altijd een leuk tussendoortje op momenten als je even overompeld wordt door de hoeveelheid muziek die tegenwoordig zonder al te veel moeite ad libitum beschikbaar zijn. Een album waar je zin in hebt als je even niet meer weet waar je zin in hebt.

Om nou ieder nummer afzonderlijk te bespreken, gaat me te ver. Er zijn meerdere redenen te noemen maar de belangrijkste is wel dat ik van gekkigheid niet weet wat ik nog over sommige nummers moet 'schrijven'. Sommige nummers spreken ook voor zich. Daarnaast, heeft Kaasgaaaf dit al uitgebreid gedaan en heb ik er weinig aan toe te voegen. Ik beperk me dus maar tot de nummers waar ik nog wel een woord voor paraat heb.

Aangezien ik blijkbaar altijd al een groot voorstander was van de underdogs van een album, zal ik het opnemen voor de blijkbaar minst populaire nummer van dit album volgens de statistieken.
Hoewel het mij bijzonder verrast dat Today Will Be Better, I Swear!, onderaan het lijstje staat aangezien ik dit juist een van de fraaiste nummers van het album vind. The openingzin - The only problem with going to bed, is that, you'll have to wake up in the morning - is een zin die zonder meer door mijn hooft spookt iedere ochtend als mijn wekker mij tevergeefs uit mijn dromen probeert te bevrijden. Vooral als ik de bui vooraf al zie aankomen dat de aanbevolgen 8 uur slaap er weer is niet zullen inzitten... Deze zin fungeert dan meer als een pleister op de wond in plaats van het me nog maar eens in te wrijven (jaa-haa ik sta al op!!). Maar alle gekheid op een stokje - dat is niet wat dit nummer zo bijzonder maakt. Het is meer de onuitgesproken emotie van frustratie die door klinken in de teksten, zonder ergens deze frustratie te laten blijken in stemgebruik. Old pale memories of someone you knew, keep crawling through the back of your mind... stealing time die de angstaanjagende eenzame beklemming van een geschiedenis beschrijven (leuk of niet) waar weinig meer aan te veranderen valt en geaccepteerd zullen moeten worden en everybody only wants to fight, you're up against never being right die juist de onmacht van een niet te overziene toekomst vaststellen. Hoor jij bij die mensen die niet altijd wil vechten of niet? Wat zijn de gevolgen?
Deze zinnen zijn degene die voor mij het meest lading meedragen en mij onheroepelijk zullen laten wegdromen (wat niet al te moeilijk aangezien de iets te lange outro van dit nummer), om vervolgens te ontwaken met een redenatie waar alleen J.D. van Scrubs meer van de hak op de tak springt.

Dan is daar nog het prachtige 'Take Me to the Riot' dat altijd een goede inluiding voor het weekend is. Een top feest om jaloers op te zijn zoals ze alleen "1 keer in de zoveel tijd" slechts voorbij komen. Ik zou dan bijna hopen dat ik ook een Sunday in the cell zou zitten zodat er op maandagochtend eindelijk eens een goed verhaal wordt verteld bij de koffie automaat

Kleine kans dat deze popplaat stijgt noch daalt. 4****