Over de kwaliteit van het gehele album wil ik me nog niet uitspreken, maar "In the house of numbers" blijft me achtervolgen, door mijn hoofd spoken. Het is een bezeten, sadistisch nummer, raadselachtig van tekst; het glijdt steeds uit je handen, gonst in het hoofd. Ik kan alleen maar fragmenten van de tekst vinden:

Windows broken from inside
It breaks the silence in me
……………………………………..
Behind the palace of the trees
Come taste the orange blossom
Come now shake the orange blossom
Paper cuts in ancient holes
……………………………………….
Behind the palaces of stone
Things are not the way they seem
Come taste the orange blossom
Come now shake the orange blossom

Op dit album hebben de Counting Crows niets aan kracht ingeboet. Neem nou dit voorbeeld hierboven. Dit op het eerste gehoor "vrolijk" stemmende nummer is een valkuil. Het is allesbehalve vrolijk, lees de prachtige tekst er maar op na, wat het nummer een mooie diepere laag geeft. Het heeft mij meer dan eens rillingen bezorgd. Deze dubbelheid vind ik zeer sterk. En natuurlijk de overgave die Duritz erin weet over te brengen.

Een goed album. Twee nummers scoren bij mij echter onvoldoende, nummer 7 en 8, beduidend minder door de joligheid. Nummer 6 is geweldig en ook de twee prachtige afsluiters met hun intimiteit en 'stille kracht'.

Als het meesterlijke Icicle Tusk er niet had opgestaan, had ik 3,5 gegeven. Nu echter lijkt mij 4 sterren op z'n plaats.