Hier kun je zien welke berichten ChristiaanTimmer als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Bob Dylan - Live 1966 (1998)
Alternatieve titel: The Bootleg Series Vol. 4
0
geplaatst: 31 maart 2009, 14:59 uur
Ik ben Dylan pas echt gaan waarderen toen ik wat live-opnames in handen kreeg.
En dit pareltje is uit zijn sterkste periode: de eerste zeven songs met alleen gitaar; adembenemende muziek om heel stil naar te luisteren. Na de pauze komen z'n makkers van de Band erbij en is het alsof er een storm van geluid losbarst. Het nummer Tell Me Momma - nooit op een studioplaat gezet - is de perfecte opener van het electrische gedeelte.
Het publiek verstomt in dit geweld, om tussen de nummers door de muzikanten af te leiden met a-ritmisch geklap. Dylan zegt hier iets van na I Don't Believe You, om met een luid hoongeklap beantwoord te worden.
En voor het laatste nummer klink er nog een luid "Judas!" door de zaal, waarop Dylan roept "I don't believe you! You're a liar!" Wie goed luistert kan hem nog tegen zijn band horen zeggen "Play it fuckin' loud!"
Bijna onverstelbaar tegenwoordig dat er zo'n weerstand kan zijn tegen een muzikant die uit zijn hokje breekt.
Een tijdsdocument van de jaren 60 en van een geniale artiest.
(Andere sterke concerten zijn met de Rolling Thunder Revue in 1975-1976 en zijn evangelische periode in 1979. Kunnen we daar nog een officiële uitgave van krijgen, Bobbie?)
En dit pareltje is uit zijn sterkste periode: de eerste zeven songs met alleen gitaar; adembenemende muziek om heel stil naar te luisteren. Na de pauze komen z'n makkers van de Band erbij en is het alsof er een storm van geluid losbarst. Het nummer Tell Me Momma - nooit op een studioplaat gezet - is de perfecte opener van het electrische gedeelte.
Het publiek verstomt in dit geweld, om tussen de nummers door de muzikanten af te leiden met a-ritmisch geklap. Dylan zegt hier iets van na I Don't Believe You, om met een luid hoongeklap beantwoord te worden.
En voor het laatste nummer klink er nog een luid "Judas!" door de zaal, waarop Dylan roept "I don't believe you! You're a liar!" Wie goed luistert kan hem nog tegen zijn band horen zeggen "Play it fuckin' loud!"
Bijna onverstelbaar tegenwoordig dat er zo'n weerstand kan zijn tegen een muzikant die uit zijn hokje breekt.
Een tijdsdocument van de jaren 60 en van een geniale artiest.
(Andere sterke concerten zijn met de Rolling Thunder Revue in 1975-1976 en zijn evangelische periode in 1979. Kunnen we daar nog een officiële uitgave van krijgen, Bobbie?)
Marvin Gaye - What's Going On (1971)
0
geplaatst: 31 maart 2009, 16:06 uur
Dit zal wel altijd in mijn top 10 blijven staan. Sinds ik hem voor het eerst hoorde is dit schijfje een vriend voor het leven geworden. (Als ik de elpee ooit zie staan neem ik die direct mee 
)
Gaye maakte simpele liefdesliedjes toen hij de drang voelde om iets relevants te maken, maar Berry Gordy (baas van het Motown label) zag daar niets in. Gaye heeft toen de song What's Going on opgenomen en gedreigd op te stappen als Gordy hem niet een hele plaat liet opnemen met dit soort materiaal.
Gordy heeft toen groen licht gegeven en Gaye heeft de rest van de songs opgenomen als twee stromen muziek (omdat ze over de twee kanten van een elpee verdeeld moesten worden).
Het resultaat is een van de mooiste platen ooit: geïnspireerd, gedreven, muzikaal. Het is soul met wat jazz invloeden.
En alleen maar sterker door de goede teksten: het gaat over maatschappelijke betrokkenheid, over hulp bieden, over religie.
Save the Children is bijna over the top, maar op de een of andere manier weet Marvin Gaye het door zijn oprechtheid toch voor mekaar te krijgen dit niet te sentimenteel te laten klinken.
)Gaye maakte simpele liefdesliedjes toen hij de drang voelde om iets relevants te maken, maar Berry Gordy (baas van het Motown label) zag daar niets in. Gaye heeft toen de song What's Going on opgenomen en gedreigd op te stappen als Gordy hem niet een hele plaat liet opnemen met dit soort materiaal.
Gordy heeft toen groen licht gegeven en Gaye heeft de rest van de songs opgenomen als twee stromen muziek (omdat ze over de twee kanten van een elpee verdeeld moesten worden).
Het resultaat is een van de mooiste platen ooit: geïnspireerd, gedreven, muzikaal. Het is soul met wat jazz invloeden.
En alleen maar sterker door de goede teksten: het gaat over maatschappelijke betrokkenheid, over hulp bieden, over religie.
Save the Children is bijna over the top, maar op de een of andere manier weet Marvin Gaye het door zijn oprechtheid toch voor mekaar te krijgen dit niet te sentimenteel te laten klinken.