M.u.v. de nummers die al waren uitgebracht heb ik het album nu twee keer geluisterd. Tot en met Defector vind ik het een hele sterke plaat, waar Muse min of meer een no-nonsense aanpak hanteert. Lekker hard. 'Mercy' is de soort van 'Starlight' van deze plaat, een prachtig nummer overigens. 'Reapers'b vind ik het vetste nummer van de plaat, echt een heerlijk stevig en virtuoos gitaarnummer. Ik kan niet wachten om die live te horen.

'Defector' vind ik ook erg sterk, lekker zwaar en donker en met die uithalen precies bombastisch genoeg. Op 'Revolt' hoor ik Queen terug in het refrein, iets wat we op vorige platen ook al een glimp van konden opvangen. Het is op zich een prima nummer, maar kabbelt op zich ook maar een beetje voort. 'Aftermath' vind ik te rustig. Dit is het inkakmoment.

'The Globalist' vind ik dan weer redelijk cool. Een westernopening en dat gefluit, die omslag naar die riff is heerlijk! Het einde is dan weer enigszins voorspelbaar. Het is leuk dat ze van alles in één nummer stoppen, maar ook een beetje fragmentarisch. We weten inmiddels dat Bellamy ook fantastisch kan pianospelen en bijvoorbeeld op Origin of Symmetry werden al die elementen (stevige rock, piano en zang) zo mooi gecombineerd. Hier blijven ze allemaal een beetje los van elkaar. 'Drones' vind ik een bizarre maar tegelijk ook mooie afsluiter.

The Resistance en The 2nd Law waren voor mij allebei tegenvallers toen ik ze voor het eerst hoorde, maar hebben me door de jaren heen ook weten overtuigen. Op het eerste gehoor vind ik Drones een stuk beter dan zijn twee voorgangers, maar zakt zo nu en dan een beetje in, met name op de 'tweede helft van de plaat'.

Mijn favorieten: Mercy, Reapers, The Handler en Defector.

Ik schreef er het volgende over:

Röyksopp stopt. Niet als band, maar met het releasen van muziek in de vorm van reguliere albums. Ze zullen vanaf nu op andere manieren muziek tot de massa brengen. Dat wekt nieuwsgierigheid op, maar is ook jammer. Samen met Trentemøller en The Knife (waarvan zangeres Karin Dreijer nog op de albums The Understanding en Junior te horen was), kan Röyksopp gezien worden als één van de pioniers op gebied van elektronische Scandinavische acts en ze hebben bovendien een zeer herkenbaar eigen geluid. Dit laatste reguliere album, met toepasselijke titel The Inevitable End, nodigt ook uit om terug te kijken op alles wat Röyksopp al heeft gecreëerd.

De carrière van het Noorse duo kan worden vergeleken met een reis waarop diverse paden werden bewandeld. Debuutplaat Melody A.M. werd met grote liefde ontvangen en bejubeld. De stijl van deze plaat kan worden omschreven als dromerig en melancholisch. Opvolger The Understanding deed het bij het publiek minder, maar op deze plaat veranderde de muziek pas echt in een droomlandschap. Daarna sloeg Röyksopp een andere weg in, hoewel ze zich altijd vast zijn blijven houden aan het dromerige aspect. Junior stond bol van de gastvocalen (Robyn, opnieuw Karin Dreijer, Lykke Lii e.a.) en was – geheel zoals de titel doet vermoeden – een jeugdige plaat; dansbaar, fris en opzwepend. Het bleek onderdeel uit te maken van een concept, want een jaar later kwam het volwassen broertje uit: Senior. Kaal gestript, langzaam en donker zijn typerende sleutelbegrippen die bij dit album horen. Dit album vormde zowel een prachtige tegenhanger van Junior als een prachtige wederhelft met zijn voorganger.

Dit jaar kwam ook nog de samenwerkings-EP met Robyn uit, Do It Again. Hoewel maar vijf nummers tellend, heeft deze EP een volwaardige albumspeelduur, die mede tot stand komt door de langgerekte nummers. Inmiddels aanbeland bij het laatste album is te horen dat de twee Noren hier hebben geprobeerd om een brug te slaan tussen enerzijds de aanpak die ze toepasten op Junior en voorgaande albums (snel, licht en fris), als op Senior en Do It Again anderzijds (uitgerekt, donker en zwaar). Beter gezegd hebben ze dus geprobeerd om alle typerende aspecten uit hun voorgaande albums te combineren op één album. Maar zijn ze daar in geslaagd?

Opener ‘Skulls’ is alles wat je mag verwachten van een typisch Röyksopp nummer, denk hierbij aan ‘Epple’ en ‘Happy Up Here’. Een opgewekt openingsnummer, dat de luisteraar meteen thuis doet voelen binnen de wereld van Röyksopp. Daarna volgt ‘Monument’, de T.I.E versie welteverstaan. Origineel 9 minuten op de EP, maar hier ruim 5 minuten ingekort en bewerkt met een scherper en hoekiger geluid. Robyn is verder maar op één ander nummer te horen, het op een bizarre manier mooie ‘Rong’, een uiterst vreemde track. ‘Sordid Affair’ is één van de hoogtepunten van het album. Een mooi uitgesponnen mengelmoes van zware ambient, pingels en zalvende zang (van Ryan James).

Promiment aanwezig is de zang van Jamie McDermott, de zanger van The Irrespressibles. Hij is op maar liefst 4 nummers te horen. Het zijn een aantal van deze nummers waar het één en ander op aan te merken is. ‘You Know I Have To Go’ is met zijn dikke zeven minuten de langste track van het album en meteen ook de minste. Het ontbreken van een spanningsveld en climax zorgen ervoor dat je deze track liever al na twee minuten skipt (en het is ook geen schande als je dat doet). ‘I Had This Thing’ had een aardige dansplaat kunnen zijn, maar stijgt door zijn eendimensionaliteit nergens echt boven uit. Het zij Röyksopp vergeven dat ze een paar missers begaan.

‘Compulsion’ is weer hele andere koek. Wederom met de vocalen van Jamie McDermott, is deze track from a whole other planet. Hikkend tegen de zeven minuten, wordt de luisteraar meegenomen op een donkere trip die prachtig wordt aangevuld met zachte vocalen. Het duo weet van dit nummer een echte beleving te maken. Ook de meer toegankelijkere tracks, zoals ‘Running to the Sea’ en ‘Save Me’ zijn mooie toevoegingen aan het album.

Afsluiter ‘Thank You’ sluit helemaal aan op de albumtitel. Het is wellicht Röykopps verkapte manier om iedereen te bedanken, zowel de luisteraar als alle mensen waarmee ze hebben samengewerkt. Naast deze symbolische waarde is het ook een prachtig nummer. Ergens geeft dit nummer je het gevoel dat dit wel écht het einde is. Op een paar mindere tracks na weten de twee Noren met verve alles wat ze in hun hele muzikale carrière hebben gemaakt samen te vatten op één plaat. Het voelt daarom echt aan als een sluitstuk. Hoe onvermijdelijk dit laatste album op voorhand ook was (en is), is het te hopen dat de reis van Röyksopp nog lang niet voorbij is.