Zoals een aantal mensen hier zullen weten, ben ik niet bepaald de grootste Beach House liefhebber (integendeel zelfs). Toch heb ik me maar eens aan dit album gewaagd, omdat ik Myth wel een aardig liedje vind.
Helaas bleek al snel dat Myth het hoogtepunt van dit album is, hier wordt tenminste een fatsoenlijk liedje geschreven. Wild was geloof ik wel aardig, maar was ik ook heel snel weer vergeten. Bij Lazuli en Other People gaat het niveau echter heel hard omlaag, deze twee nummers zijn eigenlijk niet meer dan een collage van bliepjes en bloepjes. Dit zorgt er dan ook voor dat de standaard Beach House pijnpunten weer terugkomen: de zang gaat irriteren, dat er geen echte drums gebruikt worden maar een soort softe drummachine en de hele sfeer staat me niet aan. Toegegeven, het niveau wordt nergens zo hemeltergend slecht als Norway van het vorige album, maar plezieren doet het me niet.
Na Other People gaat het niveau weer een beetje omhoog, maar een fatsoenlijk liedje is er pas weer bij On the Sea. Irene vind ik dan ook nog wel een prima nummer, helaas moest er zo nodig nog een nietszeggend verborgen nummer achteraan.
Al met al staan er dus 3/4 fatsoenlijke nummers op, voor de rest gaat het van vergeetbaar tot irritant. Nee, ik denk niet dat Beach House en ik ooit vrienden gaan worden, tenzij ze besluiten om een album met 12 versies van Myth uit te brengen. 2*

Pff, The Doors. Laat ik het maar meteen zeggen, ik hoor het niet. Of nou ja, ik hoor de muziek wel, maar ik vind het werkelijk waar verschrikkelijk. Irritante, kinderlijke orgeltjes die nooit ophouden, matige gitaarpartijen, doffe drums,een verschrikkelijke zanger die ook nog eens elk moment meent te moeten overdrijven en een productie die anno 2022 echt niet meer kan. Ik kan begrijpen dat dit 50 jaar een revolutie was, maar onderhand had dit allang vergeten mogen zijn, want muzikaal vind ik er echt niets aan en begrijp ik daadwerkelijk niet dat iemand dit echt goed kan vinden. Ik ben er dan ook van overtuigd dat de waardering voornamelijk komt doordat Morrison tragisch genoeg jong overleed. De score vind ik dan ook daadwerkelijk bizar.

Het enige nummer dat ik nog wel waardeer is The End, dus daarvoor verdient het album 1.5*. De rest? Dramatisch. Met als dieptepunt Alabama Song.

Dewolff bijvoorbeeld doet dit echt vele malen beter.