Yes slaat plank gewoon helemaal mis. Er was een kans om de criticasters (zoals mij) met een fris album om de oren te slaan maar het tegenovergestelde is gebeurd. Er is weining aandacht aan songwriting besteed en het zegt al genoeg als je weet dat nieuwe zanger Jon Davison zelf de halve wereld over moest om met de verschillende leden aan nieuwe nummers te werken. De dino's zijn te lui (Squire) druk (Howe) of moe (White) of passen niet in Yes (Downes) om met elkaar tegelijkertijd nieuw materiaal te ontwikkelen. Aan Davison ligt het niet, die doet zijn best. De andere, zeer ervaren mannen hadden echter het overzicht moeten houden. Ik hoorde al dat Roy Thomas Baker niet aan bepaalde verwachtingen voldeed en waarschijnlijk eerder is vertrokken. Ex-Yesser Billy Sherwood heeft op het laatste moment nog aan de vocalen gewerkt.Kortom; de flauwste grap mag nu eindelijk van stal worden gehaald; Yes is No.
En Squire heeft de deur naar Jon Anderson op een kier gezet "Misschien doen we volgend jaar wel iets samen". Anderson is net en eindelijk weer met een nieuwe band begonnen met Jean Luc Ponty en heeft daar concrete plannen mee. (
www.andersonpontyband.com). Dat zal de frisse wind zijn die de Yes fan nodig heeft. Yes zelf gaat verder met een tour die slechts 2 nieuwe nummers presenteert en voor de rest weer alleen oud Anderson werk. Geen Fly From Here of Drama nummers. En inderdaad, alles wordt bijna in slow-motion gespeeld. Jammer dat een band zo dom ten onder gaat.