MusicMeter logo menu
MusicMeter logo

Hier kun je zien welke berichten Churchill als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Jon Anderson - Olias of Sunhillow (1976)

poster
5,0
Olias Of Sunhillow is inderdaad misschien wel Anderson's meest unieke solo album. En solo is ook echt solo want helemaal alleen in zijn eigen garage geschreven. ("and I nearly went mad...")

Hij is bezig met een opvolger; Zamran; Son Of Olias en op zijn Facebook pagina staat (of stond, want hij wisselt nog wel 's zijn muziek af) een passage dat inderdaad op het eerste gehoor dezelfde sfeer ademt.

En ja, de kwaliteit van zijn solo albums varieert, in dat licht wil ik deze nog aanraden; Toltec. Over de Indianencultuur van de Toltec, gelieerd aan werk van Carlos Castaneda.

Yes - Heaven & Earth (2014)

poster
Yes slaat plank gewoon helemaal mis. Er was een kans om de criticasters (zoals mij) met een fris album om de oren te slaan maar het tegenovergestelde is gebeurd. Er is weining aandacht aan songwriting besteed en het zegt al genoeg als je weet dat nieuwe zanger Jon Davison zelf de halve wereld over moest om met de verschillende leden aan nieuwe nummers te werken. De dino's zijn te lui (Squire) druk (Howe) of moe (White) of passen niet in Yes (Downes) om met elkaar tegelijkertijd nieuw materiaal te ontwikkelen. Aan Davison ligt het niet, die doet zijn best. De andere, zeer ervaren mannen hadden echter het overzicht moeten houden. Ik hoorde al dat Roy Thomas Baker niet aan bepaalde verwachtingen voldeed en waarschijnlijk eerder is vertrokken. Ex-Yesser Billy Sherwood heeft op het laatste moment nog aan de vocalen gewerkt.Kortom; de flauwste grap mag nu eindelijk van stal worden gehaald; Yes is No.

En Squire heeft de deur naar Jon Anderson op een kier gezet "Misschien doen we volgend jaar wel iets samen". Anderson is net en eindelijk weer met een nieuwe band begonnen met Jean Luc Ponty en heeft daar concrete plannen mee. (www.andersonpontyband.com). Dat zal de frisse wind zijn die de Yes fan nodig heeft. Yes zelf gaat verder met een tour die slechts 2 nieuwe nummers presenteert en voor de rest weer alleen oud Anderson werk. Geen Fly From Here of Drama nummers. En inderdaad, alles wordt bijna in slow-motion gespeeld. Jammer dat een band zo dom ten onder gaat.