Eindelijk het langverwachte album van Kendrick Lamer na z'n al erg goede Section 80. Ik was erg benieuwd naar de progressie van deze getalenteerde rapper. Zou hij het dan toch in zich hebben om een album te maken dat goed blijft van het begin tot het eind? Iets wat op Section 80 nog niet gelukt was. Zou hem het nu wel lukken?

Om te beginnen het concept van het album. Ik ben helemaal verliefd geworden op de verhaallijn. Wat zit deze goed in elkaar! Voor iedereen die dat nog wat verduidelijkt wil hebben moet even de link aanklikken in mijn bovenstaande post. Dit album is een film die je blijft boeien van het begin tot het eind. Het lijkt iets simpels; een verhaal gebouwd rondom het lenen van het busje van Kendrick's ouders, maar heeft tegelijkertijd diepere lagen. Het namelijk omschrijft tegelijkertijd het grotere geheel van armoede, gebroken gezinnen, criminaliteit en daaropvolgende gangcultuur en wanhoop waar een groot gedeelte van de Amerikaanse gezinnen mee geteisterd word. Erg inspirerend.

Verder weet Kendrick door middel afwisseling van zijn stemgebruik constant te blijven boeien. Hij heeft zijn stem overduidelijk heel goed onder controle. Hij blijkt over een breed arsenaal aan retorische talenten te beschikken. Zijn articulatie, de manier van klemtoongebruik in zijn raps, emotie in zijn stem en het gebruik van stiltes; alleen maar lof hiervoor. Kendrick maakt van woorden een krachtig wapen. De manier van herhaling en woordspelingen maakt het dat de nadruk op de kern van de tekst ligt. Dit alles samen plus de soms grappige skits maken het album niet te 'zwaar' ondanks dat het achterliggende onderwerp wel serieus is. Het album verliest dus geen diepgang, maar maakt de afwisseling nog groter.

Het album heeft verder een goede instrumentale begeleiding. De beats passen perfect bij de gemoedstoestand van de gebeurtenissen in het verhaal. Het versterkt de ene keer de euforie bij bijvoorbeeld BackSeat Freestyle, en de andere keer de wanhoop bij Dying of Thirst of het 'Westcoast gevoel' bij m.A.A.d City.

Al met al is het dus een erg goed album geworden dat me tot op heden op geen enkel front teleurstelt. Hype of niet; het album is gewoon ontzettend sterk. Ik denk dan ook dat we kunnen praten over een moderne klassieker. Al is dit misschien te vroeg om te zeggen. Eerst kijken het album de tijd kan overleven. Ondertussen blijf ik dit album nog even door een roze bril bekijken, en zal ik nog veel vaker gaan genieten van de goede luisterfilm die Kendrick ons voorschotelt. Heerlijk vind ik dat. 4,5!*

Weer een Kid Cudi album dat me doet verbazen. Of dit allemaal postief is ben ik nog niet helemaal uit. Ik heb namelijk erg dubbele gevoelens bij dit album.

Aan de ene kant vind ik het productioneel erg gaaf! Het is in grote lijnen een nieuwe sound waar je misschien even aan moet wennen, maar als je hier eenmaal doorheen bent is het een genot om naar te luisteren. Ik hoor weer veel invloeden van andere muzieksoorten terug, en daarom is het erg moeilijk om het 'labeltje' hip-hop op dit album te plakken. En dit is dan ook een van de positieve kanten van Kid Cudi: Hij is ontzettend creatief en verbaast je daardoor keer op keer.

Verder vind ik de beats ook goed passen bij het conept van het album (of in ieder geval van wat ik er uit haal na 1 keer volledig luisteren) Dit komt mede door de soms haast minimal techo achtig sfeertje wat het album doet oproepen (erg veel herhaling en minimalistisch).

Dit past perfect bij een persoon die de realiteit langzaam maar zeker uit het oog begint te verliezen en op gaat in een wereld van in de spotlights, drank & drugs. Je wordt als luisteraar het ware in een steeds meer 'dromerige' wereld geplaatst waar je zelf ook steeds meer een onwerkelijk gevoel krijgt, zeker in het laatste gedeelte van het album. Bij dit verhaal over drugs en het leven in de spotlight past dan ook een groter ego (waar hij later op het album toch niet helemaal gelukkig mee lijkt te zijn), echter vind ik deze nieuwe zelfingenomen persoon niet altijd even leuk. Ik kan me als luisteraar moeilijk verpaatsten in sommige nummers. Dit was juist een van de sterke punten van Kid Cudi. Hij hield het persoonlijk. Mede door het conept van dit album is dat nu anders. Veel nummers zijn te veel een zelfverheerlijking. Het tekstuele dieptepunt op dit album is dan toch wel 'Girls' . Dit nummer heeft echt een vrouwonvriendelijke tekst wat ik totaal niet bij Kid Cudi vind passen. Het stukje van Too $hort is dan ook echt te walgelijk voor woorden. Wat doet zo'n gast uberhaupt op een Kid Cudi album?

Een andere schaduwkant van dit album vind ik het feit dat ik soms het gevoel heb dat Kid Cudi meer een gastartiest is op zijn eigen album. Je hoort het hem soms bijna sporadisch door het album heen. Dit komt door het hoge instrumentale gehalte van het album, maar ook de vele gastartiesten.

Al met al dus gemixte gevoelens over dit album. Ik denk dat ik hem nog eens vaker moet luisteren om echt een definitief oordeel te kunnen geven. Tot nu toe 3,5*

Cudder is back! Na het geweldige MOTM: The End Of Day was het wachten op een vervolg, en dat vervolg is er nu. En hoe!

Je hoort een grote samenhang tussen de verschillende nummers op het album. Het is een stuk donkerder dan The End Of Day, maar daar heb ik alleen maar respect voor. Cudi geeft zich bloot op dit album. Met spacende beats word je voor een uur helemaal in de wereld van Cudi gezogen. Je krijgt een blik in de donkere gedachte's van Cudi. Hiermee wijkt hij af van de standaard waarin alleen de positieve excessen van het leven besproken word. Dit onder het genot van heerlijk 'spacende' producties en je vind het jammer als het uurtje voorbij is.

Ondanks dat het album een grote samenhang kent als deel 1, had ik wel het idee dat er minder een doorlopend 'verhaal' inzat. Dit kan echter ook aan mij liggen, dat ik het nog niet uit heb weten te halen. Een ander punt wat ik wil aankaarten, maar wat niet per defenitie kritiek is, is dat het album nogal veel aan je eigen fantasie word overgelaten. Zo beschrijft hij in veel nummers wel hoe kut hij zich over iets voelt, maar niet precies waarom. Dit heeft echter wel tot het gevolg dat je je beter kunt herkennen in het nummer.

Al met al is dit een album dat met iedere keer dat je hem opzet hij een stukje beter word. Cudi laat ons de donkere kant van z'n gedachtes bekijken, en dat bevalt me heel goed. Een waardig vervolg op een al net zo meesterlijk deel 1. 4*, en misschien nog een groeier