Ik kan me m'n eerste kennismaking met BTS nog zo voor de geest halen. Ik was op zoek naar een album van Sonic Youth bij het toenmalige Bullit in Eindhoven, toen mijn aandacht werd getrokken door een geweldig stuk gitaarwerk op de achtergrond.
Dit klonk als iets wat ik nog nooit eerder gehoord had en was dan ook liefde op het eerste gehoor.
Toen ik de hoes in m'n handen geduwd kreeg was het voor mij ook even slikken.... Het was voor mij moeilijk de "watjes" die hierop afgebeeld stonden te associeren met wat ik zojuist gehoord had.

Enfin, toch maar gekocht en oh, oh, oh, wat een album!!! We vertrokken net met 3 vrienden op vakantie en de hele vakantie is het bandje niet uit de speler geweest.

Dit is BTS in zijn ruwste vorm en wat mij betreft de beste samen met Perfect from now on.
Ok de heren vliegen regelmatig uit de bocht en de opbouw klinkt af en toe ook niet helemaal logisch, maar de puurheid straalt ervan af.
Alleen al de scheurende gitaar in Built to spill is een reden om deze CD te beluisteren en nummers als Hazy en Get a life.... Ik kan zo nog wel even doorgaan.

Zojuist de nieuwste, There is no enemy besteld. Ook erg goed, al hoor ik het avontuurlijke van Ultimate Alternative Wavers nog maar in enkele nummers terug....

5*

Het moet ergens begin jaren 90 geweest zijn. Met mijn toenmalige beste kameraad op vakantie in Frankrijk en we hadden het zo gepland dat we het concert van Dinosaur Jr. in Bordeaux konden meepikken. Het werd een ervaring die me voor altijd zal bijblijven. Hallucinerend en oorverdovend hard. Het album Green Mind was net uit en tijdens de solo’s van Thumb leek het wel alsof ik richting een andere planeet werd gelanceerd. Onvergetelijk… alleen al om die herinnering een halfje erbij.

Sweep it into space is voor mij het beste album sinds de hergroepering. De plaat klinkt in balans en is van constante kwaliteit, iets wat bij de laatste albums zeker niet altijd het geval was. De samenwerking met Kurt Vile juich ik dan ook toe; het klinkt prettig gelaagd en minder geforceerd.

Eindelijk weer eens een lichtpuntje op gitaargebied vanuit de USA, waar de rockscene toch al lange tijd lijkt ingedut en links en rechts wordt ingehaald door de jonge honden uit het Brittenland.

4,5*

Als fan van het eerste uur was het voor mij even slikken bij de release van de eerste twee nummers. Met m’n snotverkouden corona kop hoorde ik The Way It Shatters voor het eerst voorbijkomen en vond het eigenlijk helemaal niks. Ook met Tidel River had ik niet meteen de klik. Een teleurstelling want ik had me echt verheugd op wederom een stuk positieve energie van deze geweldige gasten.

Gelukkig is het toch helemaal goed gekomen. Wederom een rits heerlijk zonnige en melodieuze gitaarliedjes waar zelfs de grootste pessimist een goed humeur van krijgt. Zelfs de bovengenoemde nummers vallen nu op z’n plek dus hier spreekt weer een gelukkig mens.

Voorlopig hoogtepunt voor mij is Blue Eye lake waar het kenmerkende samenspel tussen gitaren en zang als vanouds samenkomt. En inderdaad diep zonde van die fade-out in Dive Deep...

Laat die zomer maar komen!