Ik snap niet waarom deze cd van alle Within Temptation cd’s op deze site, het laagste gemiddelde heeft. Ik vind deze cd hun beste; niet alleen om de afzonderlijke nummers, maar ook omdat alle nummers zo geweldig goed bij elkaar passen. Deze eenheid wat betreft liedjes kom ik alleen maar tegen op deze cd en op Enter. Bij The Silent Force en The Heart of Everything zitten er soms nummers tussen die ik totaal niet bij de rest vind passen. Deze eenheid van een cd speelt bij mij ook altijd een grote rol, en het lijkt wel alsof de nummers op Mother Earth gezamenlijk een soort verhaal vertellen.


1. Mother Earth (5.0): Dit vind ik een van Within Temptation’s beste nummers. Het begin is erg mooi en de coupletten lopen mooi over in de refreinen. De instrumentale begeleiding vind ik in dit nummer ook erg goed. Het vormt allemaal heel mooi een geheel zonder zomaar even ‘voort te kabbelen’ of te vervelen.

2. Ice Queen (4.5): Een van de eerste nummers die ik kende van Within Temptation en het voelt dan ook erg nostalgisch aan. Ik vind het een heerlijk nummer en ik vind Sharon’s stem hier echt heel erg mooi klinken. Hoewel ik het net wat minder vind dan Mother Earth (iets minder ‘speciaal’ denk ik), beschouw ik dit toch als een van de hoogtepunten binnen hun oeuvre.

3. Our Farewell (4.5): Erg ondergewaardeerde ballad die het destijds best wat beter had mogen doen in de hitlijsten. Zeker na een paar keer luisteren begint hij steeds mooier te worden. Sharon klinkt als een engel in dit liedje en de melodie in combinatie met de tekst klinkt als een sprookje zo mooi.

4. Caged (4.0): Een wat experimenteler nummer van deze plaat en ik vind hem heerlijk; de intro vind ik prachtig klinken en rest van het nummer loopt mooi in elkaar over zonder voort te kabbelen, wat ik ook al bij Mother Earth had. Een minpuntje vind ik dat Sharon in de refreinen nogal “raar” klinkt. Je hoort duidelijk dat ze een stemmetje opzet en niet ‘natuurlijk’ zingt. Mijn insziens is dit nergens voor nodig; het nummer leent zich wel voor een wat rauwer stemgeluid, maar ik heb meerdere nummers gehoord waarin Sharon ‘rauw’ klonk zonder dat ze een kunstmatig stemmetje opzet en dan klinkt ze op haar best, vind ik. Dit klinkt wel erg onnatuurlijk.

5. Never Ending Story (4.0): Dit vind ik persoonlijk het minste nummer van de cd en zelfs deze vind ik nog heel erg goed. Ik vind het een prachtig nummer dat, net als Our Farewell, een paar luisterbeurten nodig heeft. Maar dan heb je ook wat, want het nummer heeft een bepaald soort charme die me wel bevalt en het meerstemmige gedeelte aan het einde bezorgt me keer op keer weer kippenvel.

6. The Promise (5.0): Een van Within Temptation’s meesterwerken. De instrumentale begeleiding is hier op zijn best en het nummer bevat rauwe stukken afgewisseld met mooie rustige stukken, en het past allemaal ook nog eens bij elkaar. Dit nummer vind ik een goed voorbeeld van hoe Sharon met een rauwe stem WEL mooi klinkt; hier klinkt het rauwe allemaal heel natuurlijk. Bovendien klinken de rustige stukken erg mooi; bijna engelachtig. Het hele nummer voelt als een droom en de zeer lange lengte van het nummer vind ik dan ook totaal niet storend; persoonlijk vind ik de langere nummers van Within Temptation ook het best, omdat deze nummers allemaal zo mooi en zorgvuldig zijn opgebouwd. Bij hun kortere nummers heb ik altijd zoiets van: ‘Afgelopen? Nu al?’ Dit nummer is net een heel dik en spannend boek waarvan je had gewild dat het nog langer geduurd had.

7. Deceiver of Fools (5.0): Dit vind ik ook een van Within Temptation’s beste nummers. Het rustige begin is prachtig en de refreinen zijn ook zeer mooi. Het nummer is catchy zonder ook maar ergens vervelend of irritant te worden. Ik krijg altijd een enorme adrenalinestoot van dit nummer. Ook bij dit nummer stoorde ik me helemaal niet aan de lengte, omdat het net als The Promise zo goed is opgebouwd, dat het nergens langdradig aanvoelt.

8. Intro ( - ): Ik geef dit nummer geen cijfer, omdat ik het niet als een apart nummer beschouw. Ik snap het ook niet helemaal; is dit nou een intro voor Dark Wings? En waarom hebben ze er dan een aparte track van gemaakt? Zeer apart dus, en ik sla deze bijna altijd over als hij opstaat. Best een leuke intro voor een nummer, maar ik snap niet waarom er een aparte track voor gemaakt moest worden. Had dit en Dark Wings dan samengevoegd.

9. Dark Wings (4.5): Erg goed nummer. Het klinkt heerlijk rauw en scherp en ook bij dit nummer krijg ik telkens een adrenalinestoot wanneer ik het hoor. Zeker wanneer je eerst Deceiver of Fools hoort, daarna de intro en daarna dit nummer, dan klinkt het echt heel mooi bombastisch; alsof de intro een soort ‘stilte voor de storm’ was en de storm nu weer losbarst met dit nummer. Hmm.. heeft de intro dus toch een functie voor mij!

10. In Perfect Harmony (4.5): Heel mooie ballad en de eerste keer dat ik het hoorde, betrapte ik mezelf op wel heel vochtige ogen. Ik vind het bij lange na niet de beste ballad van Within Temptation, maar de combinatie van tekst en melodie raakt bij mij gewoon een heel gevoelige snaar. Het liedje is erg krachtig in zijn eenvoud en is erg goed gekozen als afsluiter van dit album; na een paar stevigere nummers als Deceiver of Fools en Dark Wings, klinkt dit heel lief en zacht en ook een beetje als een soort ‘afscheid’.

1. The Howling (3.5): Goed nummer en het steekt mooi af bij de andere nummers op de plaat, maar je hoort duidelijk dat het vreselijk is ge-edit; bij vlagen klinkt het geluid, met name de instrumenten, erg kunstmatig en dat vind ik heel jammer.

2. What Have You Done (4.0): Erg goed nummer. Het is misschien niet zo ‘bijzonder’ als sommige andere nummers op de plaat (het is echt iets dat je ‘verwacht’), maar desondanks vind ik het heerlijk catchy en kan ik er nog altijd geen genoeg van krijgen.

3. Frozen (3.0): Dit is typisch zo’n nummer dat ik op zich best aardig vind, maar die ik toch stiekem wel eens oversla als de cd opstaat. Het lied is aan de ene kant een soort ballad, maar probeert ook ‘knallend’ te zijn, zonder dat het daadwerkelijk knalt. Ik vind de versie op het album ‘An Acoustic Night at the Theatre’ van dit nummer veeeeel en veel mooier; dat rustige past veel beter bij het nummer.

4. Our Solemn Hour (5.0): Het beste uptempo nummer van de cd, vind ik. Een schitterende intro en alles wat volgt, is ook zeer sterk. De coupletten sluiten erg mooi aan op de refreinen. Bij elke keer ‘Sanctus Espiritus’ krijg ik een soort adrenalinestoot en de finale van het nummer is fantastisch.

5. The Heart of Everything (3.0): Damn, wat klinkt Sharon hier slecht in de coupletten! Ik vind haar stem heel mooi als ze wat rauwer zingt, maar dit is veel te veel van het goede. In de refreinen klinkt ze bijvoorbeeld ook wat rauwer dan in de meeste nummers, en daarin vind ik haar stem wel fantastisch. Jammer, want dit verpest het, op zich zeer sterke, nummer een beetje voor me.

6. Hand of Sorrow (4.5): Prachtige intro; het begint heel rustig en sprookjesachtig en dan ineens BAM. Ik vind het een heerlijk nummer; het vliegt aan je voorbij, terwijl het nummer niet eens zo heel erg kort is. Het is allemaal wat minder ‘heavy’ na nummers als Our Solemn Hour en The Heart of Everything en dat bevalt me wel.

7. The Cross (5.0): Wat een prachtig melodietje bij de intro! Dat ah ah ah ertussendoor vind ik onnodig, maar op zich niet heel erg storend; op een gegeven moment wen je daar wel aan. De coupletten en refreinen zijn erg goed. Sharon klinkt hier wat klassieker en gepolijster dan op de meeste nummers van dit album, en dat vind ik een erg welkome afwisseling. Er hangt een soort mysterieus en suspense-achtig sfeertje over dit nummer en dat bevalt me erg goed.

8. Final Destination (3.5): Het begin vind ik erg mooi en apart. De rest van het nummer vind ik ook zeer geslaagd en ik vind de positie op het album ook erg goed; het vormt een mooi contrast met het vorige nummer waarin Sharon wat ‘klassieker’ zingt. Het past heel erg mooi bij de andere nummers op dit album, maar afzonderlijk vind ik het toch niet een van hun beste.

9. All I Need (4.5): Ik vind het een prachtig nummer; het begint heel rustig en wordt steeds bombastischer tegen het einde aan. Echt een nummer waar je telkens weer kippenvel van krijgt. Ook de tekst van het nummer vind ik heel mooi, zeker in combinatie met de melodie.

10. The Truth Beneath the Rose (5.0): Weer een heerlijk lang nummer van Within Temptation; ik vind hun heel lange nummers altijd erg mooi, vooral de combinatie van een heel mooie lange intro, een rustig begin dat opbouwt naar een knallende finale en als afsluiter een prachtig instrumentaal stukje. Dit nummer is typisch zo’n nummer en ik vind het heerlijk, en ik miste het ook al een beetje op deze cd.

11. Forgiven (5.0): Wat mij betreft de mooiste ballad van Within Temptation. Erg ondergewaardeerd nummer; prachtige tekst en melodie en ik krijg er elke keer weer kippenvel van.



Toch wel jammer dat ze de meest commerciële (wat ik overigens niet als een negatief woord ervaar) nummers op single hebben uitgebracht, want ik vind nummers als Our Solemn Hour, The Cross en The Truth Beneath the Rose echt beduidend beter dan Frozen en What Have You Done. Ik snap het wel, want natuurlijk kies je de nummers die bij het grootste deel van het publiek aan zullen slaan, maar ik vind het wel jammer en dan met name omdat het een heel ander beeld van de cd geeft. Voordat ik deze cd aanschafte (inmiddels al wel een tijd geleden), kende ik alleen nog maar de singles en ik had verwacht dat de cd vol zou staan met dit soort liedjes, maar ik zie duidelijk veel verschil tussen de singles en de overige liedjes. De overige albumliedjes zijn een stuk ‘experimenteler’ en die nummers vind ik over het algemeen een stuk beter en verrassender.