menu

Within Temptation - Mother Earth (2000)

mijn stem
3,33 (394)
394 stemmen

Nederland
Rock / Metal
Label: DSFA

  1. Mother Earth (5:29)
  2. Ice Queen (5:22)
  3. Our Farewell (5:21)
  4. Caged (5:49)
  5. The Promise (8:02)
  6. Never-Ending Story (4:04)
  7. Deceiver of Fools (7:37)
  8. Intro (1:08)
  9. Dark Wings (4:17)

    met Arjen Lucassen

  10. In Perfect Harmony (6:59)
  11. Deep Within [Live] * (4:21)
  12. The Dance [Live] * (5:12)
  13. Restless * (4:41)
  14. Bittersweet * (3:21)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 54:08 (1:11:43)
zoeken in:
avatar van Edwynn
Met Mother Earth en Enter heb ik wel genoeg van de band in huis vind ik...



avatar van CorvisChristi
3,5
CorvisChristi (crew)
Op internet is er al veelvuldig sprake van en het kan dan ook geen toeval meer zijn dat Within Temptation erg goed geluisterd heeft naar Loreena McKennitt's "The Lady of Shallot".
Luister maar naar "In Perfect Harmony".
Ik krijg er in ieder geval een beetje een dubbel gevoel bij. Enerzijds vind ik "In Perfect Harmony" een mooi nummer, maar nu ik "The Lady of Shallot" heb gehoord is toch duidelijk te horen waar WT de mosterd vandaan heeft gehaald. Ik roep iedere WT-liefhebber / -fan dan ook op eens naar dat nummer te luisteren. Oordeel zelf...

De rest van het album is wisselvallig.
Het titelnummer is een klassieker en mag ik graag horen.
"Ice Queen" is leuk, maar klinkt i.m.o. wat te veilig.
Ik heb wel altijd een zwak gehad voor het uiterst mooi en emotioneel sterk in elkaar zittende "Our Farewell".
"Caged" is aanvankelijk ook sterk, maar neigt op den duur wat zeurderig te worden, vooral naarmate het refrein weer eens een keer herhaald wordt. Sharon's vocalen mag ik overigens wel hier. Een hoog Kate Bush-gehalte, dat wel, maar het heeft ondanks dat wel wat.
Het midden van de plaat wordt opgesierd met een aantal wat meer epische tracks, waarvan "The Promise" lekker bombastisch klinkt en "Deceiver of Fools" wederom op een gegeven moment wat irritant wordt vanwege het herhalende refrein.
"Never-Ending Story" is mooi, maar heeft voor de rest niet veel om het lijf.
Het misplaatste intro slaat nergens op en had eigenlijk volledig weggelaten moeten worden.
"Dark Wings" is dan wel weer OK.
Het album sluit af met WT's tribuut op al het eerder genoemde nummer van McKennit, muzikaal gezien dan. Niet tekstueel.

Mother Earth is een degelijk album, echter ben ik toch door de jaren heen minder onder de indruk dan in het begin. I.m.o. is het een plaat die een te wisselvallig karakter heeft om echt te overtuigen. Dat het één van de betere van de band is, moge overigens wel duidelijk zijn. De 2 daaropvolgende platen zouden qua songmateriaal niet eens in de buurt komen.
Wat mij betreft zou de band pas echt verrassend voor de dag komen met het ijzersterke The Unforgiving, waarop WT het voor elkaar krijgt om uiterst toegankelijke nummers in een steviger (gothic)rock-sausje te presenteren dan ze daarvoor hadden gedaan. M.u.v. het debuut Enter, maar dat is vanwege de aanwezigheid van grunts toch weer een ander hoofdstuk uit het muzikale boek wat WT heet.

avatar van Ronald5150
2,5
Toen de single "Ice Queen" uitkwam was ik direct in de ban van Within Temptation. Maar ik moet concluderen dat ik niet meer zo enthousiast ben als toen. Ik vind Within Temptation zeker geen slechte band, maar als ik het bijvoorbeeld vergelijk met The Gathering, dan moet ik toch echt vaststellen dat die laatste qua muzikale en vocale prestaties (en dan uiteraard doelend op Anneke van Giersbergen) een ver boven Within Temptation uit. Ik krijg teveel het gevoel dat het meeste omtrent Within Temptation een houding, een pose, een act is. Daar hou ik niet zoveel van. Luisterend naar "Mother Earth" bevestigt dat gevoel direct. Toch blijft "Ice Queen" een goed nummer en dat geldt ook wel voor "Our Farewell", maar het album als geheel kan me gewoon niet meer boeien.

avatar van paulmccuytney
3,5
Het klinkt misschien raar, maar bij het horen van de doorbraaksingle "Ice queen" gaan mijn herinneringen terug naar de Olympische winterspelen van 1988, 1998 en 2002.
Toen brachten respectievelijk de schaatsters Yvonne van Gennip, Marianne Timmer en Gretha Smit ons op het randje van de stoel met hun medailles. Voor mij waren dat namelijk ook echte Ice queens.

avatar van tbouwh
3,5
Mother Earth is het album dat toch wel DE hit van Within Temptation herbergt, Ice Queen. Een geweldig nummer, waarbij de achtergrondstemmen en de leadzang van Sharon den Adel kippenvel bezorgen.
Behalve dat nummer, en Mother Earth, kende ik nog geen nummers van dit album. Reden zat om eens dit album te beluisteren.
En ik ben niet teleurgesteld. Het album opent met het mooie symfonische Mother Earth, waarvan de instrumentale gedeelten het mooist zijn. Na Ice Queen, een geweldig nummer, maar niet het beste nummer van deze band, vervolgt de plaat met het rustigere Our Farewell. Mijns inziens geen bijzonder nummer, maar wel een rustpunt, dat herhaald wordt met ´In Perfect Harmony´, het 10e nummer. Deze vind ik wel erg mooi. Goed dat de band schakelt tussen hard en rustig, ook al is het dan metal.
Deceiver of Fools is een ontdekking van mij; een erg krachtig nummer, en de instrumentale stukken zijn fenomenaal.

Door enkele tegenvallers vind ik het geheel niet top. Zo vind ik Dark Wings matig; in Caged is de zang mij iets te ver doorgetrokken qua volume, en ook the Promise laat geen indruk achter.
Never Ending Story is het matigste nummer; deze mist juist weer power en is erg afgemat.
10 nummers maar, echter door de lange speelduur van de meeste nummers valt de totale speelduur niet tegen.
Over het algemeen is dit geen topalbum, maar de doorgaans krachtige symfonische sound van Within Temptation is toch een verademing om naar te luisteren.

Ruim 3,5*

avatar van adri1982
3,5
Op een paar punten sluit ik me bij de bovenstaande mening van @tbouwh aan. Dit album 'Mother earth' moet het vooral hebben van hun grootste hit 'Ice queen', en 'Mother earth' heeft inderdaad mooie instrumentale stukken. Inderdaad is dit ook geen topalbum, maar toch zeker het luisteren waard.
Daarbuiten vind ik zelf 'In perfect harmony' een heel erg mooi nummer. De mooie stem van leadzangeres Sharon den Adel springt er daarin bovenuit. Samen met 'Ice queen' als favoriete tracks aangevinkt, maar jammer dat er wat zwakkere nummers op het album staan. 3,5*.

avatar van paulmccuytney
3,5
Eind 2001 tijdens de Nederlandse remake van "Top of the Pops", maakte ik voor het eerst kennis met Within Temptation en hun geweldige doorbraak-hit Ice Queen. Nog geen paar maanden later kocht ik ook dit album, dat toen al ruim een jaar oud was. Het openings- en tevens titelnummer Mother Earth en de derde track Our Farewell konden mij eveneens bekoren, maar de rest van het album zakte helaas wat weg in de grauwe middelmaat. Neemt niet weg dat WT in de loop der jaren een geweldige live-reputatie heeft opgebouwd en daar teren ze nog steeds op.
Al met al scoort dit album bij mij een ruime voldoende maar echt een top-album vind ik het niet.

avatar van BoyOnHeavenHill
2,0
Een hoogstpersoonlijke en zeer subjectieve beoordeling: ik kan hier echt helemaal niet tegen. Compositorisch heb ik op deze plaat niet zo veel aan te merken (hoewel die Keltische fluitjes wel erg goedkoop zijn), maar dat stèmgebruik van Sharon den Adel... Ze zingt hier regelmatig een halve octaaf hoger dan prettig voor haar lijkt te zijn en véél hoger dan ikzèlf aangenaam vind: dat gekrijs is echt niet om aan te horen. De toonhoogtes waarop ze bijvoorbeeld "She ru-hu-hules until the end of time" (Mother Earth) zingt, of "Sweet darling you worry too much" (Our farewell), of de complete refreinen van The promise en Deceiver of fools, dat vind ik echt verschrikkelijk. En dan heb ik het nog niet eens over dat gemaniëreerde Kate Bush-achtige heksenstemmetje dat ze opzet bij regels als "While he laughed in my face / He just led me astray" (Caged) of "Sometimes I wonder could I have known" (The promise), om nog maar te zwijgen van het absolute dieptepunt van dit album, dat afschuwelijke gegalm wanneer ze op Never-ending story vanaf 3:10 zichzelf met een pseudo-geëmotioneerde tweede stem gaat begeleiden.
        Nee, Mother Earth is voor mij een klassiek voorbeeld van een op zich aardige plaat die volkomen verpest wordt door één dominant element. Ik kan echt genieten van Den Adels stevige stem op de (geweldige) albums die hierop volgen, maar op op deze plaat vind ik haar gepiep af en toe tegen het onbeluisterbare aan zitten.
        O ja, dat laatste nummer : "He was the only human being who lived in harmony, in perfect harmony" – ik meen dat er in Opper-Volta (of was het nou op de Benedenwindse Eilanden?) ook nog iemand in perfecte harmonie leeft, die hebben ze dan toch nog even over het hoofd gezien. Hoe dwaas kan een tekst zijn?
        Overigens is bovenstaande tracklisting die van de uitgebreide Duitse release uit 2003, maar daarnaast heb je ook nog de standaard Duitse release (eveneens uit 2003) en de Roadrunner-release uit 2007/2008 voor de Engelse en Amerikaanse markt, allebei met vier andere bonustracks, en er zijn ook nog eens twee verschillende voorkantjes in omloop. (Met dank aan wiki.)

5,0
Een hoogstpersoonlijke en zeer subjectieve beoordeling: ik kan hier echt helemaal niet tegen. Compositorisch heb ik op deze plaat niet zo veel aan te merken (hoewel die Keltische fluitjes wel erg goedkoop zijn), maar dat stèmgebruik van Sharon den Adel... Ze zingt hier regelmatig een halve octaaf hoger dan prettig voor haar lijkt te zijn en véél hoger dan ikzèlf aangenaam vind: dat gekrijs is echt niet om aan te horen. De toonhoogtes waarop ze bijvoorbeeld "She ru-hu-hules until the end of time" (Mother Earth) zingt, of "Sweet darling you worry too much" (Our farewell), of de complete refreinen van The promise en Deceiver of fools, dat vind ik echt verschrikkelijk. En dan heb ik het nog niet eens over dat gemaniëreerde Kate Bush-achtige heksenstemmetje dat ze opzet bij regels als "While he laughed in my face / He just led me astray" (Caged) of "Sometimes I wonder could I have known" (The promise), om nog maar te zwijgen van het absolute dieptepunt van dit album, dat afschuwelijke gegalm wanneer ze op Never-ending story vanaf 3:10 zichzelf met een pseudo-geëmotioneerde tweede stem gaat begeleiden.


Wow. Nooit gedacht dat ik het zo erg met iemand oneens kon zijn, dat ik (bijna) een jaar na de post er toch even op moet reageren. Ik vindt Sharon's stem juist fantastisch op deze cd. Heerlijk gevarieerd, ook de muziek zelf is best bijzonder zo vaak hoor ik dit immers niet meer. Zeker niet op de Nederlandse radio. Kan er zoveel jaar na dato nog steeds erg graag naar luisteren.

avatar van Pitchman
Ben het helemaal met BoyOnHeavenHill eens. Sharon zingt soms irritant veels te hoog en dat gaat maar door. Maar succes had ze er wel mee , dat dan weer wel ha!

avatar van aERodynamIC
4,0
Wel kopen op vinyl, niet kopen op vinyl. Na wat aarzelen toch maar gedaan en het is toch weer erg lekker om hard te draaien. Ik vind de groene kleur als hoes mooier dan de oranje zoals op de cd.

De vierde kant met live versies voegen niks toe: ze blijven dicht bij de studioversies en je krijgt wat gekrijs van het publiek en af en toe wat opzwepende taal van Sharon als extra. Daarbij is Candles dan ook de enige niet Mother Earth song en daarmee een wat vreemde eend in de bijt.

avatar van Kronos
3,0
aERodynamIC schreef:
Ik vind de groene kleur als hoes mooier dan de oranje zoals op de cd.

De cd hoes is inmiddels ook met groene kleur hoor. klik.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:10 uur

geplaatst: vandaag om 05:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.